A Retrieved Reformation

A guard came to the prison shoe-shop, where Jimmy Valentine was assiduously stitching uppers, and escorted him to the front office. There the warden handed Jimmy his pardon, which had been signed that morning by the governor.

Ένας δεσμοφύλακας πήγε στο τσαγκαράδικο της φυλακής, όπου ο Τζίμι Βαλεντάιν έραβε με επιμέλεια το πάνω μέρος των παπουτσιών, και τον συνόδευσε στο κεντρικό γραφείο. Εκεί ο διευθυντής παρέδωσε στον Τζίμι τη χάρη του, την οποία είχε υπογράψει εκείνο το πρωί ο κυβερνήτης.

Jimmy took it in a tired kind of way. He had served nearly ten months of a four year sentence. He had expected to stay only about three months, at the longest.

Ο Τζίμι την πήρε με έναν κουρασμένο τρόπο. Είχε εκτίσει σχεδόν δέκα μήνες από μια ποινή τεσσάρων ετών. Περίμενε να μείνει μόνο περίπου τρεις μήνες, το πολύ.

When a man with as many friends on the outside as Jimmy Valentine had is received in the “stir” it is hardly worth while to cut his hair.

Όταν ένας άνθρωπος με τόσους φίλους έξω όσους είχε ο Τζίμι Βαλεντάιν μπαίνει στη «στενή», σχεδόν δεν αξίζει τον κόπο να του κουρέψουν τα μαλλιά.

“Now, Valentine,” said the warden, “you’ll go out in the morning. Brace up, and make a man of yourself. You’re not a bad fellow at heart. Stop cracking safes, and live straight.”

«Λοιπόν, Βαλεντάιν», είπε ο διευθυντής, «θα βγείτε το πρωί. Στυλωθείτε και γίνετε σωστός άντρας. Δεν είστε κακός άνθρωπος στην καρδιά σας. Σταματήστε να ανοίγετε χρηματοκιβώτια και ζήστε τίμια».

“Me?” said Jimmy, in surprise. “Why, I never cracked a safe in my life.”

«Εγώ;» είπε ο Τζίμι, έκπληκτος. «Μα, δεν έχω ανοίξει χρηματοκιβώτιο στη ζωή μου».

“Oh, no,” laughed the warden. “Of course not. Let’s see, now. How was it you happened to get sent up on that Springfield job? Was it because you wouldn’t prove an alibi for fear of compromising somebody in extremely high-toned society?

«Α, όχι βέβαια», γέλασε ο διευθυντής. «Φυσικά και όχι. Για να δούμε, λοιπόν. Πώς έτυχε να σας κλείσουν μέσα για εκείνη τη δουλειά στο Σπρίνγκφιλντ; Μήπως επειδή δεν θέλατε να αποδείξετε άλλοθι από φόβο μην εκθέσετε κάποιον από την εξαιρετικά υψηλή κοινωνία;

Or was it simply a case of a mean old jury that had it in for you? It’s always one or the other with you innocent victims.”

Ή μήπως ήταν απλώς η περίπτωση ενός κακόβουλου παλιού ενόρκου που σας είχε στο μάτι; Πάντα συμβαίνει το ένα ή το άλλο με εσάς τα αθώα θύματα».

“Me?” said Jimmy, still blankly virtuous. “Why, warden, I never was in Springfield in my life!”

«Εγώ;» είπε ο Τζίμι, με απόλυτα αθώο ύφος ακόμα. «Μα, κύριε διευθυντή, δεν έχω πάει ποτέ στο Σπρίνγκφιλντ στη ζωή μου!»

“Take him back, Cronin!” said the warden, “and fix him up with outgoing clothes. Unlock him at seven in the morning, and let him come to the bull-pen. Better think over my advice, Valentine.”

«Πήγαινέ τον πίσω, Κρόνιν!» είπε ο διευθυντής, «και ετοίμασέ του ρούχα εξόδου. Ξεκλείδωσέ τον στις επτά το πρωί και άφησέ τον να έρθει στον προθάλαμο. Καλύτερα να σκεφτείτε τη συμβουλή μου, Βαλεντάιν».

At a quarter past seven on the next morning Jimmy stood in the warden’s outer office.

Στις επτά και τέταρτο το επόμενο πρωί, ο Τζίμι στεκόταν στο εξωτερικό γραφείο του διευθυντή.

He had on a suit of the villainously fitting, ready-made clothes and a pair of the stiff, squeaky shoes that the state furnishes to its discharged compulsory guests.

Φορούσε ένα κοστούμι από τα άθλια ραμμένα, έτοιμα ρούχα κι ένα ζευγάρι δύσκαμπτα, τριζάτα παπούτσια που η πολιτεία παρέχει στους αποφυλακισμένους υποχρεωτικούς φιλοξενούμενούς της.

The clerk handed him a railroad ticket and the five-dollar bill with which the law expected him to rehabilitate himself into good citizenship and prosperity. The warden gave him a cigar, and shook hands.

Ο υπάλληλος του παρέδωσε ένα εισιτήριο τρένου και το χαρτονόμισμα των πέντε δολαρίων με το οποίο ο νόμος περίμενε να αποκατασταθεί σε καλό πολίτη και ευημερία. Ο διευθυντής του έδωσε ένα πούρο και του έσφιξε το χέρι.

Valentine, 9762, was chronicled on the books, “Pardoned by Governor,” and Mr. James Valentine walked out into the sunshine.

Ο Βαλεντάιν, 9762, καταγράφηκε στα κατάστιχα: «Του δόθηκε χάρη από τον Κυβερνήτη», και ο κύριος Τζέιμς Βαλεντάιν βγήκε έξω στο φως του ήλιου.

Disregarding the song of the birds, the waving green trees, and the smell of the flowers, Jimmy headed straight for a restaurant.

Αγνοώντας το κελάηδισμα των πουλιών, τα πράσινα δέντρα που κουνούσαν τα κλαδιά τους και τη μυρωδιά των λουλουδιών, ο Τζίμι κατευθύνθηκε κατευθείαν σε ένα εστιατόριο.