Ένα σκάνδαλο στη Βοημία

Ο άντρας με τη μάσκα

The Man in the Mask

Για τον Σέρλοκ Χολμς, η Αϊρίν Άντλερ είναι πάντα η γυναίκα. Σχεδόν ποτέ δεν χρησιμοποιεί το πραγματικό της όνομα. Γι’ αυτόν, είναι καλύτερη από κάθε άλλη γυναίκα στον κόσμο.

To Sherlock Holmes, Irene Adler is always the woman. He almost never uses her real name. For him, she is better than every other woman in the world.

Αλλά ο Χολμς δεν την αγαπούσε. Δεν του άρεσαν καθόλου τα συναισθήματα, και η αγάπη λιγότερο απ’ όλα. Το μυαλό του ήταν ψυχρό και ακριβές, σαν μια τέλεια μηχανή για να βλέπει και να σκέφτεται. Αλλά στη δική του ζωή, ένα δυνατό συναίσθημα ήταν σαν άμμος μέσα σε ένα καλό ρολόι. Κι όμως υπήρχε μία γυναίκα γι’ αυτόν, κι αυτή ήταν η Αϊρίν Άντλερ.

But Holmes did not love her. He did not like feelings at all, and love least of all. His mind was cold and exact, like a perfect machine for seeing and thinking. But in his own life, a strong feeling was like sand in a fine clock. And still there was one woman for him, and she was Irene Adler.

Αφήστε με να σας πω για τον Χολμς και για μένα. Είμαι ο Δρ Τζον Γουάτσον, γιατρός. Για μερικά χρόνια έζησα με τον Χολμς στα δωμάτιά του στην οδό Μπέικερ 221Β, στο Λονδίνο. Ο Χολμς είναι ιδιωτικός ντετέκτιβ. Βρίσκει τις απαντήσεις του σε πολύ μικρά στοιχεία.

Let me tell you about Holmes and me. I am Dr John Watson, a doctor. For some years I lived with Holmes in his rooms at 221B Baker Street, in London. Holmes is a private detective. He finds his answers in very small facts.

Εκείνη την άνοιξη δεν έβλεπα πολύ τον Χολμς. Ήμουν παντρεμένος τώρα, και ήμουν πολύ ευτυχισμένος στο δικό μου σπίτι. Στον Χολμς δεν άρεσε να συναντά ανθρώπους. Έμενε μόνος στην οδό Μπέικερ με τα παλιά του βιβλία. Μερικές εβδομάδες έπαιρνε κοκαΐνη και ονειρευόταν. Άλλες εβδομάδες δούλευε σκληρά σε δύσκολα εγκλήματα. Μερικές φορές διάβαζα για τις υποθέσεις του στις εφημερίδες, αλλά αυτό ήταν όλο.

That spring I did not see Holmes much. I was married now, and I was very happy in my own home. Holmes did not like to meet people. He stayed alone in Baker Street with his old books. Some weeks he took cocaine and dreamed. Other weeks he worked hard on difficult crimes. Sometimes I read about his cases in the newspapers, but that was all.

Ένα βράδυ, στις είκοσι Μαρτίου του 1888, γυρνούσα στο σπίτι από έναν ασθενή. Εργαζόμουν πάλι ως γιατρός. Ο δρόμος μου με έβγαλε από την οδό Μπέικερ. Πέρασα από την πόρτα που ήξερα τόσο καλά, και ξαφνικά θέλησα να δω πάλι τον Χολμς.

One night, on the twentieth of March, 1888, I was coming home from a patient. I was working as a doctor again. My way took me through Baker Street. I passed the door that I knew so well, and suddenly I wanted to see Holmes again.

Τα δωμάτιά του ήταν γεμάτα φως. Κοίταξα ψηλά και είδα την ψηλή, αδύνατη σκιά του στο στόρι. Η σκιά πέρασε μία φορά, μετά δύο. Ο Χολμς περπατούσε γρήγορα πέρα δώθε στο δωμάτιο. Το κεφάλι του ήταν σκυμμένο στο στήθος του, και τα χέρια του ήταν πίσω από την πλάτη του. Ήξερα καλά τις συνήθειές του, έτσι κατάλαβα αμέσως. Δούλευε πάλι. Είχε ένα νέο πρόβλημα. Χτύπησα το κουδούνι, και η υπηρέτρια με ανέβασε στο δωμάτιο που κάποτε ήταν εν μέρει δικό μου.

His rooms were full of light. I looked up and saw his tall, thin shadow on the blind. The shadow passed once, then twice. Holmes was walking quickly up and down the room. His head was down on his chest, and his hands were behind his back. I knew his habits well, so I understood at once. He was working again. He had a new problem. I rang the bell, and the maid took me up to the room that was once partly mine.

Ο Χολμς δεν είπε πολλά. Ποτέ δεν το έκανε. Αλλά νομίζω ότι χάρηκε που με είδε. Μου έκανε νόημα να καθίσω σε μια πολυθρόνα με ένα ευγενικό βλέμμα. Μετά στάθηκε μπροστά στη φωτιά και με κοίταξε προσεκτικά, με τον παράξενο, ήσυχο τρόπο του.

Holmes did not say much. He never did. But I think he was glad to see me. He waved me to an armchair with a kind look. Then he stood in front of the fire and looked at me carefully, in his strange, quiet way.

«Ο γάμος σου κάνει καλό», είπε. «Νομίζω, Γουάτσον, ότι είσαι επτάμισι λίβρες βαρύτερος από πριν».

“Marriage is good for you,” he said. “I think, Watson, that you are seven and a half pounds heavier than before.”

«Επτά!» απάντησα.

“Seven!” I answered.

«Αλήθεια; Νομίζω λίγο περισσότερο. Μόνο λίγο περισσότερο, Γουάτσον. Και δουλεύεις πάλι ως γιατρός, βλέπω. Δεν μου είπες γι’ αυτό».

“Really? I think a little more. Just a little more, Watson. And you are working as a doctor again, I see. You didn’t tell me about that.”

«Τότε πώς το ξέρεις;»

“Then how do you know?”

Ο Χολμς χαμογέλασε. «Το βλέπω και το συμπεραίνω», είπε. «Πώς ξέρω ότι βράχηκες πολύ πριν από λίγες μέρες; Και ότι έχεις μια πολύ απρόσεκτη υπηρέτρια;»

Holmes smiled. “I see it, and I deduce it,” he said. “How do I know that you got very wet a few days ago? And that you have a very careless servant girl?”

«Αγαπητέ μου Χολμς», είπα, «αυτό πάει πολύ. Πριν από μερικές εκατοντάδες χρόνια, οι άνθρωποι έκαιγαν άντρες σαν κι εσένα ως μάγους. Ναι, πήγα για έναν περίπατο στην εξοχή την Πέμπτη. Γύρισα στο σπίτι βρεγμένος και λερωμένος. Αλλά άλλαξα τα ρούχα μου από τότε. Λοιπόν πώς το ξέρεις; Και η Μαίρη Τζέιν, η υπηρέτριά μας, είναι πραγματικά απρόσεκτη. Αλλά πώς μπορείς να το ξέρεις αυτό;»

“My dear Holmes,” I said, “this is too much. A few hundred years ago, people burned men like you as witches. Yes, I went for a walk in the country on Thursday. I came home wet and dirty. But I have changed my clothes since then. So how do you know? And Mary Jane, our servant girl, really is careless. But how can you know that?”