Een schandaal in Bohemen

De man met het masker

The Man in the Mask

Voor Sherlock Holmes is Irene Adler altijd de vrouw. Hij gebruikt bijna nooit haar echte naam. Voor hem is zij beter dan elke andere vrouw ter wereld.

To Sherlock Holmes, Irene Adler is always the woman. He almost never uses her real name. For him, she is better than every other woman in the world.

Maar Holmes hield niet van haar. Hij hield helemaal niet van gevoelens, en het minst van de liefde. Zijn verstand was koud en precies, zoals een perfecte machine om te zien en na te denken. Maar in zijn eigen leven was een sterk gevoel zoals zand in een fijn uurwerk. En toch was er één vrouw voor hem, en dat was Irene Adler.

But Holmes did not love her. He did not like feelings at all, and love least of all. His mind was cold and exact, like a perfect machine for seeing and thinking. But in his own life, a strong feeling was like sand in a fine clock. And still there was one woman for him, and she was Irene Adler.

Laat me je vertellen over Holmes en mij. Ik ben dokter John Watson, een arts. Enkele jaren woonde ik met Holmes in zijn kamers aan Baker Street 221B, in Londen. Holmes is een privédetective. Hij vindt zijn antwoorden in heel kleine feiten.

Let me tell you about Holmes and me. I am Dr John Watson, a doctor. For some years I lived with Holmes in his rooms at 221B Baker Street, in London. Holmes is a private detective. He finds his answers in very small facts.

Die lente zag ik Holmes niet veel. Ik was nu getrouwd en ik was heel gelukkig in mijn eigen huis. Holmes ontmoette niet graag mensen. Hij bleef alleen in Baker Street met zijn oude boeken. Sommige weken nam hij cocaïne en droomde hij. Andere weken werkte hij hard aan moeilijke misdaden. Soms las ik over zijn zaken in de krant, maar dat was alles.

That spring I did not see Holmes much. I was married now, and I was very happy in my own home. Holmes did not like to meet people. He stayed alone in Baker Street with his old books. Some weeks he took cocaine and dreamed. Other weeks he worked hard on difficult crimes. Sometimes I read about his cases in the newspapers, but that was all.

Op een avond, op twintig maart 1888, kwam ik thuis van een patiënt. Ik werkte weer als dokter. Mijn weg liep door Baker Street. Ik liep langs de deur die ik zo goed kende, en opeens wilde ik Holmes weer zien.

One night, on the twentieth of March, 1888, I was coming home from a patient. I was working as a doctor again. My way took me through Baker Street. I passed the door that I knew so well, and suddenly I wanted to see Holmes again.

Zijn kamers waren vol licht. Ik keek omhoog en zag zijn lange, dunne schaduw op het rolgordijn. De schaduw liep één keer voorbij, en toen nog eens. Holmes liep snel heen en weer door de kamer. Zijn hoofd boog naar voren op zijn borst en zijn handen waren achter zijn rug. Ik kende zijn gewoonten goed, dus ik begreep het meteen. Hij werkte weer. Hij had een nieuw probleem. Ik belde aan en het dienstmeisje bracht me naar de kamer die ooit deels van mij was.

His rooms were full of light. I looked up and saw his tall, thin shadow on the blind. The shadow passed once, then twice. Holmes was walking quickly up and down the room. His head was down on his chest, and his hands were behind his back. I knew his habits well, so I understood at once. He was working again. He had a new problem. I rang the bell, and the maid took me up to the room that was once partly mine.

Holmes zei niet veel. Dat deed hij nooit. Maar ik denk dat hij blij was om me te zien. Hij wees me vriendelijk naar een leunstoel. Daarna ging hij voor het vuur staan en bekeek me aandachtig, op zijn vreemde, rustige manier.

Holmes did not say much. He never did. But I think he was glad to see me. He waved me to an armchair with a kind look. Then he stood in front of the fire and looked at me carefully, in his strange, quiet way.

“Het huwelijk is goed voor je,” zei hij. “Ik denk, Watson, dat je zeven en een half pond zwaarder bent dan vroeger.”

“Marriage is good for you,” he said. “I think, Watson, that you are seven and a half pounds heavier than before.”

“Zeven!” antwoordde ik.

“Seven!” I answered.

“Echt? Ik denk een klein beetje meer. Net iets meer, Watson. En je werkt weer als dokter, zie ik. Daar heb je me niets over verteld.”

“Really? I think a little more. Just a little more, Watson. And you are working as a doctor again, I see. You didn’t tell me about that.”

“Hoe weet je dat dan?”

“Then how do you know?”

Holmes glimlachte. “Ik zie het en ik leid het af,” zei hij. “Hoe weet ik dat je een paar dagen geleden heel nat werd? En dat je een heel slordig dienstmeisje hebt?”

Holmes smiled. “I see it, and I deduce it,” he said. “How do I know that you got very wet a few days ago? And that you have a very careless servant girl?”