A Study in Scarlet

Mr Sherlock Holmes

Pan Sherlock Holmes

My name is John Watson, and I am a doctor. In 1878 I finished my studies at the University of London. After that I trained as a doctor for the army.

Nazywam się John Watson i jestem lekarzem. W 1878 roku skończyłem studia na Uniwersytecie Londyńskim. Potem szkoliłem się na lekarza wojskowego.

My group of soldiers was in India at that time. But before I could get there, a new war started. It was in Afghanistan, a country of high mountains north of India. When my ship arrived in Bombay, my soldiers were already deep in the mountains. So I followed them with some other officers. At last I found them in the city of Candahar.

Mój oddział żołnierzy był wtedy w Indiach. Ale zanim mogłem tam dotrzeć, zaczęła się nowa wojna. To było w Afganistanie, kraju wysokich gór na północ od Indii. Kiedy mój statek dopłynął do Bombaju, moi żołnierze byli już głęboko w górach. Ruszyłem więc za nimi z kilkoma innymi oficerami. W końcu znalazłem ich w mieście Kandahar.

For many men that war brought honour. For me it brought only bad luck. The army sent me to a different group of soldiers. With them I fought at the battle of Maiwand. A bullet hit me in the shoulder. It broke the bone, and I lost a lot of blood.

Wielu ludziom ta wojna przyniosła chwałę. Mnie przyniosła tylko pecha. Armia wysłała mnie do innego oddziału żołnierzy. Z nimi walczyłem w bitwie pod Maiwandem. Kula trafiła mnie w ramię. Złamała kość i straciłem dużo krwi.

The enemy was very near, and I could not move. But Murray, my brave servant, did not leave me. He threw me over the back of a horse and brought me safely back to our soldiers.

Wróg był bardzo blisko i nie mogłem się ruszyć. Ale Murray, mój dzielny służący, nie zostawił mnie. Przerzucił mnie przez grzbiet konia i bezpiecznie dowiózł z powrotem do naszych żołnierzy.

After that I was very weak and in a lot of pain. They took me, with many other wounded men, to a big army hospital in Peshawar. Slowly I got better. Soon I could walk round the hospital. But then I got a bad fever. For months everybody thought, “Watson is going to die.”

Potem byłem bardzo słaby i bardzo cierpiałem. Zabrano mnie, wraz z wieloma innymi rannymi, do wielkiego szpitala wojskowego w Peszawarze. Powoli wracałem do zdrowia. Wkrótce mogłem już chodzić po szpitalu. Ale wtedy dopadła mnie ciężka gorączka. Przez całe miesiące wszyscy myśleli: „Watson umrze”.

I did not die. But I was so thin and so weak that the army doctors sent me home at once. A month later my ship arrived in Portsmouth, in England. My health was ruined. The government gave me nine months to get better, and a little money for each day.

Nie umarłem. Ale byłem tak chudy i tak słaby, że lekarze wojskowi natychmiast odesłali mnie do domu. Miesiąc później mój statek przypłynął do Portsmouth w Anglii. Moje zdrowie było zrujnowane. Rząd dał mi dziewięć miesięcy na powrót do sił i trochę pieniędzy na każdy dzień.

I had no family in England. I was free, but I did not have much money. So I went to London, like so many lonely men without work. I took a room in a small hotel in the Strand. My life there was empty and boring, and I spent my money much too fast.

Nie miałem rodziny w Anglii. Byłem wolny, ale nie miałem dużo pieniędzy. Pojechałem więc do Londynu, jak wielu samotnych ludzi bez pracy. Wynająłem pokój w małym hotelu przy Strandzie. Moje życie tam było puste i nudne, a pieniądze wydawałem o wiele za szybko.

Soon I was worried about money. “I must choose,” I thought. “I can leave London and live cheaply in the country. Or I can change my life here.” I wanted to stay in London. So I decided to leave the hotel and find some cheaper rooms.

Wkrótce zacząłem się martwić o pieniądze. „Muszę wybrać” – pomyślałem. – „Mogę wyjechać z Londynu i żyć tanio na wsi. Albo mogę zmienić swoje życie tutaj”. Chciałem zostać w Londynie. Zdecydowałem więc opuścić hotel i znaleźć jakieś tańsze pokoje.

On that same day I was standing at the Criterion Bar when somebody touched my shoulder. I turned round and saw young Stamford. Years before, he worked under me as my assistant at Barts. We were never close friends, but I was lonely, and a friendly face made me very happy. I asked him to have lunch with me. We drove off together through the busy London streets.

Tego samego dnia stałem przy barze Criterion, kiedy ktoś dotknął mojego ramienia. Odwróciłem się i zobaczyłem młodego Stamforda. Wiele lat wcześniej pracował pode mną jako mój asystent w szpitalu św. Bartłomieja. Nigdy nie byliśmy bliskimi przyjaciółmi, ale byłem samotny, a znajoma twarz bardzo mnie ucieszyła. Zaprosiłem go na obiad. Odjechaliśmy razem przez ruchliwe ulice Londynu.