Μετά από είκοσι χρόνια

Ο αστυνομικός στην περιπολία του προχωρούσε στη λεωφόρο με επιβλητικό τρόπο. Το επιβλητικό αυτό ύφος ήταν θέμα συνήθειας και όχι για επίδειξη, καθώς οι περαστικοί ήταν λιγοστοί.

The policeman on the beat moved up the avenue impressively. The impressiveness was habitual and not for show, for spectators were few.

Η ώρα ήταν μόλις 10 το βράδυ, αλλά οι παγωμένες ριπές του ανέμου που έφερναν μια μυρωδιά βροχής είχαν σχεδόν ερημώσει τους δρόμους.

The time was barely 10 o’clock at night, but chilly gusts of wind with a taste of rain in them had well nigh de-peopled the streets.

Δοκιμάζοντας τις πόρτες καθώς προχωρούσε, στριφογυρίζοντας το κλομπ του με πολλές περίτεχνες και επιδέξιες κινήσεις, στρέφοντας πότε πότε το άγρυπνο βλέμμα του κατά μήκος του ήρεμου δρόμου, ο αστυφύλακας, με τη στιβαρή κορμοστασιά του και το ελαφρώς αγέρωχο βάδισμά του, αποτελούσε μια όμορφη εικόνα φύλακα της τάξης.

Trying doors as he went, twirling his club with many intricate and artful movements, turning now and then to cast his watchful eye adown the pacific thoroughfare, the officer, with his stalwart form and slight swagger, made a fine picture of a guardian of the peace.

Η γειτονιά ήταν από εκείνες που κοιμούνται νωρίς. Πού και πού μπορούσες να δεις τα φώτα ενός καπνοπωλείου ή ενός ολονύχτιου κυλικείου· όμως η πλειονότητα των πορτών ανήκε σε εμπορικά καταστήματα που είχαν κλείσει προ πολλού.

The vicinity was one that kept early hours. Now and then you might see the lights of a cigar store or of an all-night lunch counter; but the majority of the doors belonged to business places that had long since been closed.

Περίπου στα μισά ενός συγκεκριμένου τετραγώνου, ο αστυνομικός επιβράδυνε ξαφνικά το βήμα του. Στο κατώφλι ενός σκοτεινού καταστήματος σιδηρικών στεκόταν ακουμπισμένος ένας άντρας, με ένα ασβηστο πούρο στο στόμα του. Καθώς ο αστυνομικός τον πλησίασε, ο άντρας μίλησε γρήγορα.

When about midway of a certain block the policeman suddenly slowed his walk. In the doorway of a darkened hardware store a man leaned, with an unlighted cigar in his mouth. As the policeman walked up to him the man spoke up quickly.

«Όλα είναι εντάξει, κύριε αστυνόμε», είπε καθησυχαστικά. «Απλώς περιμένω έναν φίλο. Είναι ένα ραντεβού που δόθηκε πριν από είκοσι χρόνια. Σας ακούγεται λίγο παράξενο, έτσι δεν είναι; Λοιπόν, θα σας εξηγήσω αν θέλετε να βεβαιωθείτε ότι όλα είναι εντάξει.

“It’s all right, officer,” he said, reassuringly. “I’m just waiting for a friend. It’s an appointment made twenty years ago. Sounds a little funny to you, doesn’t it? Well, I’ll explain if you’d like to make certain it’s all straight.

Περίπου τόσο καιρό πριν, υπήρχε ένα εστιατόριο εδώ όπου βρίσκεται αυτό το μαγαζί—το εστιατόριο του “Μεγάλου Τζο” Μπρέιντι».

About that long ago there used to be a restaurant where this store stands—‘Big Joe’ Brady’s restaurant.”

«Μέχρι πριν από πέντε χρόνια», είπε ο αστυνομικός. «Κατεδαφίστηκε τότε».

“Until five years ago,” said the policeman. “It was torn down then.”

Ο άντρας στην είσοδο άναψε ένα σπίρτο και άναψε το πούρο του. Το φως αποκάλυψε ένα χλωμό πρόσωπο με τετράγωνο σαγόνι, διαπεραστικά μάτια και μια μικρή άσπρη ουλή κοντά στο δεξί του φρύδι. Η καρφίτσα της γραβάτας του ήταν ένα μεγάλο διαμάντι, δεμένο με περίεργο τρόπο.

The man in the doorway struck a match and lit his cigar. The light showed a pale, square-jawed face with keen eyes, and a little white scar near his right eyebrow. His scarfpin was a large diamond, oddly set.

«Είκοσι χρόνια πριν, σαν απόψε», είπε ο άντρας, «δείπνησα εδώ στου “Μεγάλου Τζο” Μπρέιντι με τον Τζίμι Γουέλς, τον καλύτερό μου κολλητό και τον πιο καλό άνθρωπο στον κόσμο. Αυτός κι εγώ μεγαλώσαμε εδώ στη Νέα Υόρκη, σαν δύο αδέλφια, μαζί.

“Twenty years ago to-night,” said the man, “I dined here at ‘Big Joe’ Brady’s with Jimmy Wells, my best chum, and the finest chap in the world. He and I were raised here in New York, just like two brothers, together.

Εγώ ήμουν δεκαοκτώ και ο Τζίμι είκοσι. Το επόμενο πρωί επρόκειτο να ξεκινήσω για τη Δύση για να φτιάξω την περιουσία μου. Δεν θα μπορούσες να σύρεις τον Τζίμι έξω από τη Νέα Υόρκη· νόμιζε ότι ήταν το μοναδικό μέρος πάνω στη γη.

I was eighteen and Jimmy was twenty. The next morning I was to start for the West to make my fortune. You couldn’t have dragged Jimmy out of New York; he thought it was the only place on earth.

Λοιπόν, συμφωνήσαμε εκείνο το βράδυ ότι θα συναντιόμασταν ξανά εδώ ακριβώς είκοσι χρόνια από εκείνη την ημερομηνία και ώρα, ανεξάρτητα από το ποιες θα ήταν οι συνθήκες μας ή από ποια απόσταση θα έπρεπε να έρθουμε.

Well, we agreed that night that we would meet here again exactly twenty years from that date and time, no matter what our conditions might be or from what distance we might have to come.

Υπολογίσαμε ότι σε είκοσι χρόνια ο καθένας μας θα έπρεπε να έχει βρει τη μοίρα του και να έχει αποκτήσει την περιουσία του, όποιες κι αν ήταν αυτές».

We figured that in twenty years each of us ought to have our destiny worked out and our fortunes made, whatever they were going to be.”

«Ακούγεται αρκετά ενδιαφέρον», είπε ο αστυνομικός. «Αρκετά μεγάλο διάστημα ανάμεσα σε δύο συναντήσεις, πάντως, έτσι μου φαίνεται. Δεν είχατε νέα από τον φίλο σας από τότε που φύγατε;»

“It sounds pretty interesting,” said the policeman. “Rather a long time between meets, though, it seems to me. Haven’t you heard from your friend since you left?”