Ο Αλαντίν και το μαγικό λυχνάρι

Κάποτε ζούσε ένας φτωχός ράφτης που είχε έναν γιο με το όνομα Αλαντίν, ένα απρόσεκτο, οκνηρό αγόρι που δεν έκανε τίποτα άλλο όλη μέρα παρά να παίζει στους δρόμους με άλλα μικρά, τεμπέλικα αγόρια σαν κι αυτόν. Αυτό στενοχώρησε τόσο πολύ τον πατέρα του, που πέθανε· ωστόσο, παρά τα δάκρυα και τις παρακλήσεις της μητέρας του, ο Αλαντίν δεν άλλαξε τρόπο ζωής. Μια μέρα, ενώ έπαιζε στους δρόμους όπως συνήθως, ένας άγνωστος τον ρώτησε την ηλικία του και αν ήταν ο γιος του Μουσταφά του ράφτη.

There once lived a poor tailor, who had a son called Aladdin, a careless, idle boy who would do nothing but play all day long in the streets with little idle boys like himself. This so grieved the father that he died; yet, in spite of his mother’s tears and prayers, Aladdin did not mend his ways. One day, when he was playing in the streets as usual, a stranger asked him his age, and if he were not the son of Mustapha the tailor.

«Μάλιστα, κύριε», απάντησε ο Αλαντίν· «αλλά πέθανε εδώ και πολύ καιρό».

“I am, sir,” replied Aladdin; “but he died a long while ago.”

Στο άκουσμα αυτό, ο ξένος, ο οποίος ήταν ένας περίφημος Αφρικανός μάγος, έπεσε στον λαιμό του και τον φίλησε, λέγοντας: «Είμαι ο θείος σου, και σε αναγνώρισα από την ομοιότητά σου με τον αδελφό μου. Πήγαινε στη μητέρα σου και πες της ότι έρχομαι».

On this the stranger, who was a famous African magician, fell on his neck and kissed him, saying: “I am your uncle, and knew you from your likeness to my brother. Go to your mother and tell her I am coming.”

Ο Αλαντίν έτρεξε στο σπίτι και είπε στη μητέρα του για τον νεοαποκτηθέντα θείο του.

Aladdin ran home, and told his mother of his newly found uncle.

«Πράγματι, παιδί μου», είπε εκείνη, «ο πατέρας σου είχε έναν αδελφό, αλλά πάντα πίστευα ότι ήταν νεκρός».

“Indeed, child,” she said, “your father had a brother, but I always thought he was dead.”

Παρ’ όλα αυτά, ετοίμασε δείπνο και πρόσταξε τον Αλαντίν να αναζητήσει τον θείο του, ο οποίος έφτασε φορτωμένος με κρασί και φρούτα. Σε λίγο έπεσε κάτω και φίλησε το σημείο όπου συνήθιζε να κάθεται ο Μουσταφά, ζητώντας από τη μητέρα του Αλαντίν να μην εκπλαγεί που δεν τον είχε ξαναδεί, καθώς έλειπε σαράντα χρόνια από τη χώρα. Έπειτα στράφηκε στον Αλαντίν και τον ρώτησε για το επάγγελμά του, οπότε το αγόρι κατέβασε το κεφάλι του, ενώ η μητέρα του ξέσπασε σε δάκρυα. Όταν έμαθε ότι ο Αλαντίν ήταν οκνηρός και δεν ήθελε να μάθει καμία τέχνη, προσφέρθηκε να του ανοίξει ένα μαγαζί και να το γεμίσει με εμπορεύματα. Την επομένη μέρα αγόρασε στον Αλαντίν ένα όμορφο κουστούμι και τον γύρισε σε όλη την πόλη, δείχνοντάς του τα αξιοθέατα, και το σούρουπο τον έφερε πίσω στη μητέρα του, η οποία ήταν πανευτυχής βλέποντας τον γιο της τόσο κομψό.

However, she prepared supper, and bade Aladdin seek his uncle, who came laden with wine and fruit. He presently fell down and kissed the place where Mustapha used to sit, bidding Aladdin’s mother not to be surprised at not having seen him before, as he had been forty years out of the country. He then turned to Aladdin, and asked him his trade, at which the boy hung his head, while his mother burst into tears. On learning that Aladdin was idle and would learn no trade, he offered to take a shop for him and stock it with merchandise. Next day he bought Aladdin a fine suit of clothes, and took him all over the city, showing him the sights, and brought him home at nightfall to his mother, who was overjoyed to see her son so fine.

Την επόμενη μέρα ο μάγος οδήγησε τον Αλαντίν σε μερικούς πανέμορφους κήπους πολύ μακριά έξω από τις πύλες της πόλης. Κάθισαν δίπλα σε ένα σιντριβάνι, και ο μάγος έβγαλε ένα γλυκόψωμο από τη ζώνη του, το οποίο μοίρασε στους δυο τους. Έπειτα συνέχισαν το ταξίδι τους ώσπου σχεδόν έφτασαν στα βουνά. Ο Αλαντίν ήταν τόσο κουρασμένος που ικέτευσε να γυρίσουν πίσω, αλλά ο μάγος τον ξεγέλασε με ευχάριστες ιστορίες και τον οδήγησε παραπέρα παρά τη θέλησή του.

Next day the magician led Aladdin into some beautiful gardens a long way outside the city gates. They sat down by a fountain, and the magician pulled a cake from his girdle, which he divided between them. They then journeyed onwards till they almost reached the mountains. Aladdin was so tired that he begged to go back, but the magician beguiled him with pleasant stories, and led him on in spite of himself.

Επιτέλους έφτασαν σε δύο βουνά που τα χώριζε μια στενή κοιλάδα.

At last they came to two mountains divided by a narrow valley.

«Δεν θα πάμε παραπέρα», είπε ο ψεύτικος θείος. «Θα σου δείξω κάτι θαυμαστό· μόνο μάζεψε εσύ ξύλα όσο εγώ ανάβω φωτιά».

“We will go no farther,” said the false uncle. “I will show you something wonderful; only do you gather up sticks while I kindle a fire.”

Όταν άναψε, ο μάγος έριξε πάνω της μια σκόνη που είχε μαζί του, προφέροντας ταυτόχρονα μερικά μαγικά λόγια. Η γη σείστηκε ελαφρά και άνοιξε μπροστά τους, αποκαλύπτοντας μια τετράγωνη επίπεδη πέτρα με έναν ορειχάλκινο κρίκο στη μέση για να την ανασηκώνει κανείς. Ο Αλαντίν προσπάθησε να το βάλει στα πόδια, αλλά ο μάγος τον έπιασε και του έδωσε ένα χτύπημα που τον έριξε κάτω.

When it was lit the magician threw on it a powder he had about him, at the same time saying some magical words. The earth trembled a little and opened in front of them, disclosing a square flat stone with a brass ring in the middle to raise it by. Aladdin tried to run away, but the magician caught him and gave him a blow that knocked him down.