Aladdin en de wonderlamp

Er leefde eens een arme kleermaker die een zoon had genaamd Aladdin, een achteloze, luie jongen die niets anders deed dan de hele dag op straat spelen met kleine deugnieten zoals hijzelf. Dit deed de vader zoveel verdriet dat hij stierf; toch beterde Aladdin, ondanks de tranen en gebeden van zijn moeder, zijn leven niet. Op een dag, toen hij zoals gewoonlijk op straat aan het spelen was, vroeg een vreemdeling hem naar zijn leeftijd en of hij niet de zoon van Mustapha de kleermaker was.

There once lived a poor tailor, who had a son called Aladdin, a careless, idle boy who would do nothing but play all day long in the streets with little idle boys like himself. This so grieved the father that he died; yet, in spite of his mother’s tears and prayers, Aladdin did not mend his ways. One day, when he was playing in the streets as usual, a stranger asked him his age, and if he were not the son of Mustapha the tailor.

“Dat ben ik, meneer,” antwoordde Aladdin; “maar hij is al heel lang geleden gestorven.”

“I am, sir,” replied Aladdin; “but he died a long while ago.”

Hierop viel de vreemdeling, die een beroemde Afrikaanse tovenaar was, hem om de hals en kuste hem, terwijl hij zei: “Ik ben je oom, en ik herkende je aan je gelijkenis met mijn broer. Ga naar je moeder en vertel haar dat ik eraan kom.”

On this the stranger, who was a famous African magician, fell on his neck and kissed him, saying: “I am your uncle, and knew you from your likeness to my brother. Go to your mother and tell her I am coming.”

Aladdin rende naar huis en vertelde zijn moeder over zijn pasgevonden oom.

Aladdin ran home, and told his mother of his newly found uncle.

“Werkelijk, kind,” zei ze, “je vader had een broer, maar ik dacht altijd dat hij dood was.”

“Indeed, child,” she said, “your father had a brother, but I always thought he was dead.”

Niettemin maakte ze het avondeten klaar en vroeg ze Aladdin zijn oom te gaan zoeken, die beladen met wijn en fruit arriveerde. Al spoedig wierp hij zich neer en kuste de plek waar Mustapha gewoonlijk zat, en hij verzocht de moeder van Aladdin niet verbaasd te zijn dat ze hem nog niet eerder had gezien, aangezien hij veertig jaar buiten het land was geweest. Daarna wendde hij zich tot Aladdin en vroeg hem naar zijn beroep, waarop de jongen het hoofd boog, terwijl zijn moeder in tranen uitbarstte. Toen hij vernam dat Aladdin lui was en geen vak wilde leren, bood hij aan een winkel voor hem te huren en deze van koopwaar te voorzien. De volgende dag kocht hij een fraai stel kleren voor Aladdin, nam hem mee door de hele stad, liet hem alle bezienswaardigheden zien en bracht hem bij het vallen van de avond naar zijn moeder terug, die dolgelukkig was haar zoon er zo prachtig bij te zien lopen.

However, she prepared supper, and bade Aladdin seek his uncle, who came laden with wine and fruit. He presently fell down and kissed the place where Mustapha used to sit, bidding Aladdin’s mother not to be surprised at not having seen him before, as he had been forty years out of the country. He then turned to Aladdin, and asked him his trade, at which the boy hung his head, while his mother burst into tears. On learning that Aladdin was idle and would learn no trade, he offered to take a shop for him and stock it with merchandise. Next day he bought Aladdin a fine suit of clothes, and took him all over the city, showing him the sights, and brought him home at nightfall to his mother, who was overjoyed to see her son so fine.

De volgende dag leidde de tovenaar Aladdin naar een aantal schitterende tuinen, een heel eind buiten de stadspoorten. Ze gingen bij een fontein zitten en de tovenaar haalde een koek uit zijn gordel, die hij tussen hen beiden verdeelde. Daarna reisden ze verder tot ze de bergen bijna bereikten. Aladdin was zo moe dat hij smeekte om terug te gaan, maar de tovenaar verlokte hem met aardige verhalen en voerde hem tegen zijn wil steeds verder mee.

Next day the magician led Aladdin into some beautiful gardens a long way outside the city gates. They sat down by a fountain, and the magician pulled a cake from his girdle, which he divided between them. They then journeyed onwards till they almost reached the mountains. Aladdin was so tired that he begged to go back, but the magician beguiled him with pleasant stories, and led him on in spite of himself.

Eindelijk kwamen ze bij twee bergen die gescheiden werden door een smal dal.

At last they came to two mountains divided by a narrow valley.

“We gaan niet verder,” zei de valse oom. “Ik zal je iets wonderbaarlijks laten zien; sprokkel jij alleen wat takken bijeen terwijl ik een vuur aansteek.”

“We will go no farther,” said the false uncle. “I will show you something wonderful; only do you gather up sticks while I kindle a fire.”