Alexander en Bucephalus

Op een dag kocht koning Philippus een mooi paard met de naam Bucephalus. Het was een edel dier, en de koning betaalde een heel hoge prijs voor hem. Maar hij was wild en woest, en geen man kon hem bestijgen, of ook maar iets met hem doen.

One day King Philip bought a fine horse called Bucephalus. He was a noble animal, and the king paid a very high price for him. But he was wild and savage, and no man could mount him, or do anything at all with him.

Ze probeerden hem te slaan met de zweep, maar dat maakte hem alleen maar erger. Uiteindelijk beval de koning zijn bedienden om hem weg te brengen.

They tried to whip him, but that only made him worse. At last the king bade his servants take him away.

“Het is zonde om zo’n mooi paard te bederven,” zei Alexander, de jonge zoon van de koning. “Die mannen weten niet hoe ze hem moeten behandelen.”

“It is a pity to ruin so fine a horse as that,” said Alexander, the king’s young son. “Those men do not know how to treat him.”

“Misschien kun jij het wel beter dan zij,” zei zijn vader spottend.

“Perhaps you can do better than they,” said his father scornfully.

“Ik weet,” zei Alexander, “dat als u mij maar toestemming zou geven om het te proberen, ik dit paard beter de baas zou kunnen dan wie dan ook.”

“I know,” said Alexander, “that, if you would only give me leave to try, I could manage this horse better than any one else.”

“En als het je niet lukt, wat dan?” vroeg Philippus.

“And if you fail to do so, what then?” asked Philip.

“Dan betaal ik u de prijs van het paard,” zei de jongen.

“I will pay you the price of the horse,” said the lad.

Terwijl iedereen lachte, rende Alexander naar Bucephalus toe en draaide diens kop naar de zon. Hij had gemerkt dat het paard bang was voor zijn eigen schaduw.

While everybody was laughing, Alexander ran up to Bucephalus, and turned his head toward the sun. He had noticed that the horse was afraid of his own shadow.

Daarna sprak hij zachtjes tegen het paard en aaide hem met zijn hand. Toen hij hem een beetje had gekalmeerd, maakte hij een snelle sprong en sprong op de rug van het paard.

He then spoke gently to the horse, and patted him with his hand. When he had quieted him a little, he made a quick spring, and leaped upon the horse’s back.

Iedereen verwachtte dat de jongen meteen gedood zou worden. Maar hij bleef stevig zitten en liet het paard rennen zo hard als hij wilde. Na een tijdje, toen Bucephalus moe was geworden, hield Alexander hem in en reed terug naar de plek waar zijn vader stond.

Everybody expected to see the boy killed outright. But he kept his place, and let the horse run as fast as he would. By and by, when Bucephalus had become tired, Alexander reined him in, and rode back to the place where his father was standing.

Alle mannen die daar waren juichten toen ze zagen dat de jongen had bewezen de baas te zijn over het paard.

All the men who were there shouted when they saw that the boy had proved himself to be the master of the horse.

Hij sprong op de grond, en zijn vader rende naar hem toe en kuste hem.

He leaped to the ground, and his father ran and kissed him.

“Mijn zoon,” zei de koning, “Macedonië is te klein voor jou. Je moet een groter koninkrijk zoeken dat jou waardig is.”

“My son,” said the king, “Macedon is too small a place for you. You must seek a larger kingdom that will be worthy of you.”

Daarna waren Alexander en Bucephalus de beste vrienden. Er werd gezegd dat ze altijd samen waren, want wanneer een van hen werd gezien, was de ander zeker niet ver weg. Maar het paard wilde nooit iemand anders toestaan hem te bestijgen dan zijn meester.

After that, Alexander and Bucephalus were the best of friends. They were said to be always together, for when one of them was seen, the other was sure to be not far away. But the horse would never allow any one to mount him but his master.