Ο Ανδροκλής και το λιοντάρι

Στη Ρώμη υπήρχε κάποτε ένας φτωχός σκλάβος που το όνομά του ήταν Ανδροκλής. Ο αφέντης του ήταν ένας σκληρός άνθρωπος, και τόσο κακός μαζί του που στο τέλος ο Ανδροκλής το έσκασε.

In Rome there was once a poor slave whose name was Androclus. His master was a cruel man, and so unkind to him that at last Androclus ran away.

Κρύφτηκε σε ένα άγριο δάσος για πολλές μέρες· αλλά δεν υπήρχε φαγητό να βρει, και έγινε τόσο αδύναμος και άρρωστος που νόμιζε ότι θα πέθαινε. Έτσι, μια μέρα σύρθηκε μέσα σε μια σπηλιά και ξάπλωσε, και σύντομα αποκοιμήθηκε βαθιά.

He hid himself in a wild wood for many days; but there was no food to be found, and he grew so weak and sick that he thought he should die. So one day he crept into a cave and lay down, and soon he was fast asleep.

Μετά από λίγο ένας δυνατός θόρυβος τον ξύπνησε. Ένα λιοντάρι είχε μπει στη σπηλιά και μούγκριζε δυνατά. Ο Ανδροκλής φοβήθηκε πάρα πολύ, γιατί ήταν σίγουρος ότι το θηρίο θα τον σκότωνε.

After a while a great noise woke him up. A lion had come into the cave, and was roaring loudly. Androclus was very much afraid, for he felt sure that the beast would kill him.

Σύντομα, όμως, είδε ότι το λιοντάρι δεν ήταν θυμωμένο, αλλά ότι κούτσαινε σαν να πονούσε το πόδι του.

Soon, however, he saw that the lion was not angry, but that he limped as though his foot hurt him.

Τότε ο Ανδροκλής πήρε τόσο θάρρος που έπιασε την κουτσή πατούσα του λιονταριού για να δει τι συνέβαινε. Το λιοντάρι στάθηκε εντελώς ακίνητο, και έτριψε το κεφάλι του πάνω στον ώμο του άντρα. Έμοιαζε να λέει:—

Then Androclus grew so bold that he took hold of the lion’s lame paw to see what was the matter. The lion stood quite still, and rubbed his head against the man’s shoulder. He seemed to say,—

«Ξέρω ότι θα με βοηθήσεις».

“I know that you will help me.”

Ο Ανδροκλής σήκωσε την πατούσα από το έδαφος, και είδε ότι ήταν ένα μακρύ, κοφτερό αγκάθι που πονούσε τόσο πολύ το λιοντάρι. Έπιασε την άκρη του αγκαθιού με τα δάχτυλά του· μετά έκανε ένα δυνατό, γρήγορο τράβηγμα, και το αγκάθι βγήκε. Το λιοντάρι γέμισε χαρά.

Androclus lifted the paw from the ground, and saw that it was a long, sharp thorn which hurt the lion so much. He took the end of the thorn in his fingers; then he gave a strong, quick pull, and out it came. The lion was full of joy.

Χοροπηδούσε γύρω του σαν σκύλος, και έγλειφε τα χέρια και τα πόδια του νέου του φίλου.

He jumped about like a dog, and licked the hands and feet of his new friend.

Ο Ανδροκλής δεν φοβόταν καθόλου μετά από αυτό· και όταν ήρθε η νύχτα, εκείνος και το λιοντάρι ξάπλωσαν και κοιμήθηκαν ο ένας δίπλα στον άλλον.

Androclus was not at all afraid after this; and when night came, he and the lion lay down and slept side by side.

Για πολύ καιρό, το λιοντάρι έφερνε φαγητό στον Ανδροκλή κάθε μέρα· και οι δυο τους έγιναν τόσο καλοί φίλοι, που ο Ανδροκλής έβρισκε τη νέα του ζωή πολύ ευτυχισμένη.

For a long time, the lion brought food to Androclus every day; and the two became such good friends, that Androclus found his new life a very happy one.

Μια μέρα μερικοί στρατιώτες που περνούσαν μέσα από το δάσος βρήκαν τον Ανδροκλή στη σπηλιά. Ήξεραν ποιος ήταν, και έτσι τον πήγαν πίσω στη Ρώμη.

One day some soldiers who were passing through the wood found Androclus in the cave. They knew who he was, and so took him back to Rome.

Ήταν νόμος εκείνη την εποχή ότι κάθε σκλάβος που το έσκαγε από τον αφέντη του έπρεπε να παλέψει με ένα πεινασμένο λιοντάρι. Έτσι έκλεισαν ένα άγριο λιοντάρι για λίγο καιρό χωρίς φαγητό, και ορίστηκε μια ώρα για τον αγώνα.

It was the law at that time that every slave who ran away from his master should be made to fight a hungry lion. So a fierce lion was shut up for a while without food, and a time was set for the fight.

Όταν ήρθε η μέρα, χιλιάδες άνθρωποι μαζεύτηκαν για να δουν το θέαμα. Πήγαιναν σε τέτοια μέρη εκείνη την εποχή όπως ακριβώς πηγαίνουν οι άνθρωποι στις μέρες μας για να δουν μια παράσταση τσίρκου ή έναν αγώνα μπέιζμπολ.

When the day came, thousands of people crowded to see the sport. They went to such places at that time very much as people now-a-days go to see a circus show or a game of base-ball.

Η πόρτα άνοιξε, και έφεραν μέσα τον φτωχό Ανδροκλή. Ήταν σχεδόν νεκρός από τον φόβο, γιατί τα μουγκρητά του λιονταριού ακούγονταν ήδη. Κοίταξε ψηλά, και είδε ότι δεν υπήρχε καθόλου οίκτος στα χιλιάδες πρόσωπα γύρω του.

The door opened, and poor Androclus was brought in. He was almost dead with fear, for the roars of the lion could already be heard. He looked up, and saw that there was no pity in the thousands of faces around him.