Doornroosje

Er regeerden eens een koning en een koningin in een land hier ver vandaan, waar in die tijd feeën leefden.

A king and queen once upon a time reigned in a country a great way off, where there were in those days fairies.

Nu hadden deze koning en koningin overvloed aan geld, en volop mooie kleren om te dragen, en overvloed aan lekkere dingen om te eten en te drinken, en een koets om elke dag mee uit rijden te gaan: maar hoewel ze al vele jaren getrouwd waren, hadden ze geen kinderen, en dat deed hun werkelijk veel verdriet.

Now this king and queen had plenty of money, and plenty of fine clothes to wear, and plenty of good things to eat and drink, and a coach to ride out in every day: but though they had been married many years they had no children, and this grieved them very much indeed.

Maar op een dag, toen de koningin langs de kant van de rivier liep, onder aan de tuin, zag ze een arm klein visje dat zichzelf uit het water had geworpen en naar adem happend en bijna dood op de oever lag.

But one day as the queen was walking by the side of the river, at the bottom of the garden, she saw a poor little fish, that had thrown itself out of the water, and lay gasping and nearly dead on the bank.

Toen kreeg de koningin medelijden met het visje en gooide het weer terug in de rivier; en voor het wegtrok, stak het zijn kopje boven het water uit en zei: “Ik weet wat uw wens is, en die zal worden vervuld, als dank voor uw goedheid jegens mij—u zult spoedig een dochter krijgen.”

Then the queen took pity on the little fish, and threw it back again into the river; and before it swam away it lifted its head out of the water and said, ‘I know what your wish is, and it shall be fulfilled, in return for your kindness to me—you will soon have a daughter.’

Wat het visje had voorspeld, kwam al gauw uit; en de koningin kreeg een klein meisje, zo wonderschoon dat de koning van vreugde niet kon ophouden met naar haar te kijken, en hij zei dat hij een groot feest zou houden en vrolijk zou zijn, en het kind aan het hele land zou laten zien.

What the little fish had foretold soon came to pass; and the queen had a little girl, so very beautiful that the king could not cease looking on it for joy, and said he would hold a great feast and make merry, and show the child to all the land.

Dus nodigde hij zijn familieleden, en edellieden, en vrienden en buren uit. Maar de koningin zei: “Ik wil dat de feeën er ook bij zijn, zodat ze vriendelijk en goed kunnen zijn voor ons dochtertje.”

So he asked his kinsmen, and nobles, and friends, and neighbours. But the queen said, ‘I will have the fairies also, that they might be kind and good to our little daughter.’

Nu waren er dertien feeën in het koninkrijk; maar omdat de koning en koningin slechts twaalf gouden borden hadden om van te eten, waren ze gedwongen om een van de feeën niet uit te nodigen.

Now there were thirteen fairies in the kingdom; but as the king and queen had only twelve golden dishes for them to eat out of, they were forced to leave one of the fairies without asking her.

Er kwamen dus twaalf feeën, elk met een hoge rode muts op haar hoofd, en rode schoenen met hoge hakken aan haar voeten, en een lange witte toverstaf in haar hand: en nadat het feest was afgelopen, gingen ze in een kring staan en gaven ze al hun beste geschenken aan de kleine prinses.

So twelve fairies came, each with a high red cap on her head, and red shoes with high heels on her feet, and a long white wand in her hand: and after the feast was over they gathered round in a ring and gave all their best gifts to the little princess.

De een gaf haar goedheid, de ander schoonheid, weer een ander rijkdom, en zo verder totdat ze alles had wat goed was in de wereld.

One gave her goodness, another beauty, another riches, and so on till she had all that was good in the world.

Net toen elf van hen klaar waren met haar te zegenen, werd er een groot kabaal gehoord op de binnenplaats, en werd het bericht gebracht dat de dertiende fee was aangekomen, met een zwarte muts op haar hoofd, en zwarte schoenen aan haar voeten, en een bezemsteel in haar hand: en ogenblikkelijk kwam ze de eetzaal binnen.

Just as eleven of them had done blessing her, a great noise was heard in the courtyard, and word was brought that the thirteenth fairy was come, with a black cap on her head, and black shoes on her feet, and a broomstick in her hand: and presently up she came into the dining-hall.

Omdat ze niet voor het feest was uitgenodigd, was ze heel boos; ze schold de koning en koningin de huid vol en ging aan het werk om wraak te nemen.

Now, as she had not been asked to the feast she was very angry, and scolded the king and queen very much, and set to work to take her revenge.