Ο Μπρους και η αράχνη

Κάποτε υπήρχε ένας βασιλιάς της Σκωτίας που ονομαζόταν Ροβέρτος Μπρους. Χρειαζόταν να είναι και γενναίος και σοφός, γιατί οι καιροί στους οποίους ζούσε ήταν άγριοι και σκληροί.

There was once a king of Scotland whose name was Robert Bruce. He had need to be both brave and wise, for the times in which he lived were wild and rude.

Ο βασιλιάς της Αγγλίας βρισκόταν σε πόλεμο μαζί του, και είχε οδηγήσει έναν μεγάλο στρατό στη Σκωτία για να τον διώξει από τη χώρα.

The King of England was at war with him, and had led a great army into Scotland to drive him out of the land.

Η μία μάχη είχε δοθεί μετά την άλλη. Έξι φορές είχε οδηγήσει ο Μπρους τον γενναίο μικρό στρατό του ενάντια στους εχθρούς του· και έξι φορές οι άντρες του είχαν νικηθεί και τραπεί σε φυγή.

Battle after battle had been fought. Six times had Bruce led his brave little army against his foes; and six times had his men been beaten, and driven into flight.

Τελικά ο στρατός του σκορπίστηκε, και ο ίδιος αναγκάστηκε να κρυφτεί στα δάση και σε ερημικά μέρη ανάμεσα στα βουνά.

At last his army was scattered, and he was forced to hide himself in the woods and in lonely places among the mountains.

Μια βροχερή μέρα, ο Μπρους κείτονταν στο έδαφος κάτω από ένα πρόχειρο υπόστεγο, ακούγοντας το χτύπημα των σταγόνων στη στέγη πάνω από το κεφάλι του. Ήταν κουρασμένος και απελπισμένος, και έτοιμος να εγκαταλείψει κάθε ελπίδα.

One rainy day, Bruce lay on the ground under a rude shed, listening to the patter of the drops on the roof above him. He was tired and sick at heart, and ready to give up all hope.

Του φαινόταν ότι δεν είχε νόημα να προσπαθήσει να κάνει οτιδήποτε άλλο.

It seemed to him that there was no use for him to try to do anything more.

Καθώς κείτονταν και σκεφτόταν, είδε μια αράχνη πάνω από το κεφάλι του, να ετοιμάζεται να υφάνει τον ιστό της. Την παρακολουθούσε καθώς μοχθούσε αργά και με μεγάλη προσοχή. Έξι φορές προσπάθησε να ρίξει τη λεπτή κλωστή της από το ένα δοκάρι στο άλλο, και έξι φορές δεν τα κατάφερε.

As he lay thinking, he saw a spider over his head, making ready to weave her web. He watched her as she toiled slowly and with great care. Six times she tried to throw her frail thread from one beam to another, and six times it fell short.

«Καημένο πλασματάκι!» είπε ο Μπρους· «κι εσύ ξέρεις τι πάει να πει να αποτυγχάνεις».

“Poor thing!” said Bruce: “you, too, know what it is to fail.”

Όμως η αράχνη δεν έχασε την ελπίδα της με την έκτη αποτυχία. Με ακόμα μεγαλύτερη προσοχή, ετοιμάστηκε να προσπαθήσει για έβδομη φορά. Ο Μπρους σχεδόν ξέχασε τα δικά του βάσανα καθώς την παρακολουθούσε να αιωρείται πάνω στη λεπτή γραμμή. Θα αποτύγχανε πάλι; Όχι!

But the spider did not lose hope with the sixth failure. With still more care, she made ready to try for the seventh time. Bruce almost forgot his own troubles as he watched her swing herself out upon the slender line. Would she fail again? No!

Η κλωστή μεταφέρθηκε με ασφάλεια στο δοκάρι και στερεώθηκε εκεί.

The thread was carried safely to the beam, and fastened there.

«Κι εγώ θα προσπαθήσω για έβδομη φορά!» φώναξε ο Μπρους.

“I, too, will try a seventh time!” cried Bruce.

Σηκώθηκε και κάλεσε τους άντρες του κοντά του. Τους μίλησε για τα σχέδιά του και τους έστειλε με μηνύματα ενθάρρυνσης στον απογοητευμένο λαό του. Σύντομα υπήρχε γύρω του ένας στρατός από γενναίους Σκωτσέζους.

He arose and called his men together. He told them of his plans, and sent them out with messages of cheer to his disheartened people. Soon there was an army of brave Scotchmen around him.

Δόθηκε άλλη μία μάχη, και ο βασιλιάς της Αγγλίας χάρηκε που επέστρεψε στη δική του χώρα.

Another battle was fought, and the King of England was glad to go back into his own country.

Έχω ακούσει να λένε ότι, μετά από εκείνη την ημέρα, κανένας με το όνομα Μπρους δεν πείραξε ποτέ αράχνη. Το μάθημα που είχε δώσει στον βασιλιά το μικρό πλάσμα δεν ξεχάστηκε ποτέ.

I have heard it said, that, after that day, no one by the name of Bruce would ever hurt a spider. The lesson which the little creature had taught the king was never forgotten.