Bruno en het bad

1

1

Dit is Bruno. Bruno is een hond. Hij is groot en bruin, en hij heeft lange oren. Bruno woont bij de familie Klein.

This is Bruno. Bruno is a dog. He is big and brown, and he has long ears. Bruno lives with the Klein family.

Bruno houdt van veel dingen. Hij houdt van worst. Hij houdt van ballen. Hij houdt van het park. En hij houdt van modder.

Bruno loves lots of things. He loves sausage. He loves balls. He loves the park. And he loves mud.

Maar Bruno haat één ding. Hij haat water. Hij haat het bad. En hij haat het woord “bad”.

But Bruno hates one thing. He hates water. He hates the bathtub. And he hates the word “bath”.

Vandaag is het zaterdag. Tim en Anna gaan met Bruno naar het park. Het regent een beetje. In het park is veel modder.

Today is Saturday. Tim and Anna go to the park with Bruno. It is raining a little. There is lots of mud in the park.

Bruno ziet de modder. Zijn ogen worden groot. Dan springt hij. Hij springt in de modder. Hij rolt in de modder. Hij is blij.

Bruno sees the mud. His eyes get big. Then he jumps. He jumps into the mud. He rolls in the mud. He is happy.

“Bruno, nee!”, roept Anna. Maar het is te laat. Bruno is niet meer bruin. Bruno is zwart. Zwart en nat en heel blij.

“Bruno, no!” calls Anna. But it is too late. Bruno isn’t brown any more. Bruno is black. Black and wet and very happy.

Tim lacht. “Nu is Bruno een moddermonster!”

Tim laughs. “Now Bruno is a mud monster!”

Thuis wacht mama bij de deur. Ze ziet Bruno. Ze ziet de kinderen. Ze ziet de modder. “O nee”, zegt ze. “Bruno heeft een bad nodig.”

At home Mum is waiting at the door. She sees Bruno. She sees the children. She sees the mud. “Oh no,” she says. “Bruno needs a bath.”

Bruno hoort het woord. Bad! Hij rent meteen weg. Hij rent het huis in, door de keuken en naar de woonkamer.

Bruno hears the word. Bath! He runs away at once. He runs into the house, through the kitchen and into the living room.

“Stop! Bruno! Niet op de bank!”

“Stop! Bruno! Not on the sofa!”

Te laat. Bruno ligt op de bank. De bank is wit. Of nee: de bank is nu niet meer wit.

Too late. Bruno is lying on the sofa. The sofa is white. Or no: the sofa isn’t white any more.