Bruno en de worstjes

1

1

Dit is Bruno. Bruno is een hond. Hij is groot en bruin, en hij heeft lange oren. Bruno woont bij de familie Klein: bij mama, papa, Tim en Anna.

This is Bruno. Bruno is a dog. He is big and brown, and he has long ears. Bruno lives with the Klein family: with Mum, Dad, Tim and Anna.

Bruno houdt van veel dingen. Hij houdt van ballen. Hij houdt van modder. Hij houdt van de witte bank. Maar hij houdt het meest van worstjes.

Bruno loves lots of things. He loves balls. He loves mud. He loves the white sofa. But most of all he loves sausages.

Vandaag is het donderdag. Op zaterdag houdt de familie Klein een barbecue in de tuin. Alle buren komen. Papa koopt twaalf worstjes. Hij legt ze in de koelkast. “Twaalf worstjes”, zegt hij. “Dat is genoeg voor iedereen.”

Today is Thursday. On Saturday the Klein family is having a barbecue in the garden. All the neighbours are coming. Dad buys twelve sausages. He puts them in the fridge. “Twelve sausages,” he says. “That’s enough for everyone.”

Op vrijdag doet mama de koelkast open. Ze telt de worstjes. Een, twee, drie … tien. Nog maar tien! “Waar zijn de twee worstjes?”

On Friday Mum opens the fridge. She counts the sausages. One, two, three … ten. Only ten! “Where are the two sausages?”

Iedereen kijkt naar Bruno. Bruno ligt voor de koelkast. Hij ligt elke ochtend voor de koelkast. De koelkast ruikt zo lekker.

Everyone looks at Bruno. Bruno is lying in front of the fridge. He lies in front of the fridge every morning. The fridge smells so good.

“Bruno!”, zegt mama. “Ben jij dat?” Bruno legt zijn kop op zijn poten. Hij zegt niets. Honden zeggen nooit iets.

“Bruno!” says Mum. “Is it you?” Bruno puts his head on his paws. He says nothing. Dogs never say anything.

“Stoute hond!”, zegt mama. “Dat mag niet!”

“Bad dog!” says Mum. “That’s not okay!”

Bruno loopt langzaam naar zijn deken. Hij is verdrietig. Zijn oren hangen helemaal naar beneden.

Bruno walks slowly to his blanket. He is sad. His ears hang right down.

Anna kijkt naar Bruno. Dan kijkt ze naar de koelkast. “Mama, Bruno kan de koelkast niet openmaken. Hij heeft geen handen.”

Anna looks at Bruno. Then she looks at the fridge. “Mum, Bruno can’t open the fridge. He has no hands.”

“Hm”, zegt mama. “Dat klopt. Maar wie is het dan?”

“Hm,” says Mum. “That’s true. But who is it then?”

Tim heeft een idee. “Vannacht blijven we wakker. We wachten in de keuken. Dan zien we het.”

Tim has an idea. “Tonight we’ll stay awake. We’ll wait in the kitchen. Then we’ll see.”