Σταχτοπούτα, ή το μικρό γυάλινο γοβάκι

Ήταν κάποτε ένας ευγενής που παντρεύτηκε, για δεύτερη γυναίκα του, την πιο περήφανη και υπεροπτική γυναίκα που είχε δει κανείς ποτέ. Εκείνη είχε, από έναν προηγούμενο σύζυγο, δύο κόρες με τον ίδιο ακριβώς χαρακτήρα, οι οποίες ήταν, πράγματι, ολόιδιες με εκείνη σε όλα. Είχε κι αυτός παρομοίως, από μια άλλη σύζυγο, μια νεαρή κόρη, αλλά με απαράμιλλη καλοσύνη και γλυκύτητα χαρακτήρα, την οποία είχε πάρει από τη μητέρα της, που ήταν το καλύτερο πλάσμα στον κόσμο.

Once there was a gentleman who married, for his second wife, the proudest and most haughty woman that was ever seen. She had, by a former husband, two daughters of her own humor, who were, indeed, exactly like her in all things. He had likewise, by another wife, a young daughter, but of unparalleled goodness and sweetness of temper, which she took from her mother, who was the best creature in the world.

Μόλις τελείωσαν οι τελετές του γάμου, η μητριά άρχισε να δείχνει το πραγματικό της πρόσωπο. Δεν μπορούσε να ανεχτεί τις αρετές αυτού του όμορφου κοριτσιού, και ακόμη λιγότερο επειδή έκαναν τις δικές της κόρες να φαίνονται ακόμη πιο αποκρουστικές. Την έβαζε να κάνει τις πιο ταπεινές δουλειές του σπιτιού: έπλενε τα πιάτα, τα τραπέζια κ.λπ., και καθάριζε την κάμαρα της κυρίας, καθώς και εκείνες των δεσποινίδων, των θυγατέρων της· κοιμόταν ψηλά σε μια άθλια σοφίτα, πάνω σε ένα ελεεινό αχυρένιο στρώμα, ενώ οι αδελφές της έμεναν σε περίφημα δωμάτια, με πατώματα όλο ψηφιδωτά, πάνω σε κρεβάτια της πιο πρόσφατης μόδας, και όπου είχαν καθρέφτες τόσο μεγάλους που μπορούσαν να δουν τον εαυτό τους ολόκληρο από την κορυφή ως τα νύχια.

No sooner were the ceremonies of the wedding over but the mother-in-law began to show herself in her true colors. She could not bear the good qualities of this pretty girl, and the less because they made her own daughters appear the more odious. She employed her in the meanest work of the house: she scoured the dishes, tables, etc., and scrubbed madam’s chamber, and those of misses, her daughters; she lay up in a sorry garret, upon a wretched straw bed, while her sisters lay in fine rooms, with floors all inlaid, upon beds of the very newest fashion, and where they had looking-glasses so large that they might see themselves at their full length from head to foot.

Η καημένη η κοπέλα τα υπέμενε όλα με υπομονή και δεν τολμούσε να το πει στον πατέρα της, που θα τη μάλωνε, γιατί η γυναίκα του τον εξουσίαζε ολότελα. Όταν τελείωνε τη δουλειά της, πήγαινε στη γωνιά του τζακιού και καθόταν ανάμεσα στις στάχτες και στα κάρβουνα· γι’ αυτό τη φώναζαν συνήθως Σταχτομαζώχτρα. Η μικρότερη όμως, που δεν ήταν τόσο αγενής και κακότροπη όσο η μεγαλύτερη, τη φώναζε Σταχτοπούτα. Κι όμως η Σταχτοπούτα, παρά τα φτωχικά της ρούχα, ήταν εκατό φορές ομορφότερη από τις αδελφές της, αν και εκείνες ήταν πάντα ντυμένες πολυτελέστατα.

The poor girl bore all patiently, and dared not tell her father, who would have rattled her off; for his wife governed him entirely. When she had done her work, she used to go into the chimney-corner, and sit down among cinders and ashes, which made her commonly be called Cinderwench; but the youngest, who was not so rude and uncivil as the eldest, called her Cinderella. However, Cinderella, notwithstanding her mean apparel, was a hundred times handsomer than her sisters, though they were always dressed very richly.

Έτυχε ο γιος του βασιλιά να κάνει έναν χορό και κάλεσε σε αυτόν όλους τους ανθρώπους της υψηλής κοινωνίας. Οι νεαρές δεσποινίδες μας ήταν επίσης καλεσμένες, γιατί έκαναν πολύ επιβλητική εντύπωση ανάμεσα στους ευγενείς. Χάρηκαν πάρα πολύ με αυτή την πρόσκληση και ήταν απίστευτα απασχολημένες διαλέγοντας εκείνα τα φορέματα, τα μεσοφόρια και τα στολίδια για το κεφάλι που θα τους ταίριαζαν. Αυτός ήταν ένας καινούργιος μπελάς για τη Σταχτοπούτα· γιατί εκείνη ήταν που σιδέρωνε τα ασπρόρουχα των αδελφών της και σούρωνε τις πιέτες τους· όλη μέρα δεν μιλούσαν για τίποτε άλλο παρά για το πώς θα ντύνονταν.

It happened that the King’s son gave a ball, and invited all persons of fashion to it. Our young misses were also invited, for they cut a very grand figure among the quality. They were mightily delighted at this invitation, and wonderfully busy in choosing out such gowns, petticoats, and head-clothes as might become them. This was a new trouble to Cinderella; for it was she who ironed her sisters’ linen, and plaited their ruffles; they talked all day long of nothing but how they should be dressed.

«Όσο για μένα», είπε η μεγαλύτερη, «θα φορέσω το κόκκινο βελούδινο κοστούμι μου με γαλλικό σειρήτι».

“For my part,” said the eldest, “I will wear my red velvet suit with French trimming.”

«Και εγώ», είπε η μικρότερη, «θα φορέσω το συνηθισμένο μου μεσοφόρι· αλλά για να επανορθώσω γι’ αυτό, θα βάλω τον χρυσοκέντητο μανδύα μου και το διαμαντένιο μου στηθόδεσμο, που κάθε άλλο παρά ο πιο συνηθισμένος στον κόσμο είναι».

“And I,” said the youngest, “shall have my usual petticoat; but then, to make amends for that, I will put on my gold-flowered manteau, and my diamond stomacher, which is far from being the most ordinary one in the world.”

Έστειλαν να φέρουν την καλύτερη κομμώτρια που μπορούσαν να βρουν για να φτιάξει τις κομμώσεις τους και να εφαρμόσει τα διπλά τους πτερύγια δαντέλας, και προμηθεύτηκαν το ρουζ και τα τεχνητά τους σημάδια από τη Δεσποινίδα ντε λα Πος.

They sent for the best tire-woman they could get to make up their head-dresses and adjust their double pinners, and they had their red brushes and patches from Mademoiselle de la Poche.