The House That Listens

1

1

In March 2050 we moved into the new house. Tom, my daughter Mia and I. The house stands on the edge of Freiburg, between a forest and a small river.

W marcu 2050 roku wprowadziliśmy się do nowego domu. Tom, moja córka Mia i ja. Dom stoi na skraju Fryburga, między lasem a małą rzeką.

It isn’t a normal house. It has a computer, and the computer can talk. It’s called Otto. Otto turns the lights on and off. He makes coffee and opens the doors.

To nie jest normalny dom. Ma komputer, a komputer potrafi mówić. Nazywa się Otto. Otto włącza i wyłącza światło. Gotuje kawę i otwiera drzwi.

On the first evening Mia stood in the kitchen and asked loudly, “Otto, are you a robot?”

Pierwszego wieczoru Mia stała w kuchni i głośno zapytała: „Otto, czy jesteś robotem?”

“No,” Otto answered. His voice was calm and friendly. “I am the house. I listen and I help.”

„Nie” – odpowiedział Otto. Jego głos był spokojny i miły. „Jestem domem. Słucham i pomagam.”

Mia laughed. Tom shook his head. “A house that listens,” he said. “That’s a bit strange.”

Mia zaśmiała się. Tom pokręcił głową. „Dom, który słucha” – powiedział. „To trochę dziwne.”

The house was very cheap. The old owner, Mrs Winter, died in the winter. She lived here alone, for thirty years. The estate agent didn’t tell us much about her.

Dom był bardzo tani. Dawna właścicielka, pani Winter, zmarła zimą. Mieszkała tu sama przez trzydzieści lat. Pośrednik nie opowiedział o niej dużo.