Het huis dat luistert

1

1

In maart 2050 zijn we naar het nieuwe huis verhuisd. Tom, mijn dochter Mia en ik. Het huis staat aan de rand van Freiburg, tussen een bos en een kleine rivier.

In March 2050 we moved into the new house. Tom, my daughter Mia and I. The house stands on the edge of Freiburg, between a forest and a small river.

Het is geen normaal huis. Het heeft een computer, en de computer kan praten. Hij heet Otto. Otto doet het licht aan en uit. Hij zet koffie en opent de deuren.

It isn’t a normal house. It has a computer, and the computer can talk. It’s called Otto. Otto turns the lights on and off. He makes coffee and opens the doors.

Op de eerste avond stond Mia in de keuken en vroeg luid: “Otto, ben je een robot?”

On the first evening Mia stood in the kitchen and asked loudly, “Otto, are you a robot?”

“Nee”, antwoordde Otto. Zijn stem was rustig en vriendelijk. “Ik ben het huis. Ik luister en ik help.”

“No,” Otto answered. His voice was calm and friendly. “I am the house. I listen and I help.”

Mia lachte. Tom schudde zijn hoofd. “Een huis dat luistert”, zei hij. “Dat is een beetje gek.”

Mia laughed. Tom shook his head. “A house that listens,” he said. “That’s a bit strange.”

Het huis was heel goedkoop. De oude eigenares, mevrouw Winter, is in de winter overleden. Ze woonde hier alleen, dertig jaar lang. De makelaar vertelde niet veel over haar.

The house was very cheap. The old owner, Mrs Winter, died in the winter. She lived here alone, for thirty years. The estate agent didn’t tell us much about her.