Το φως στη λίμνη

1

1

Τον Οκτώβριο πήγα στη γιαγιά μου. Μένει σε ένα μικρό χωριό στις Άλπεις, ακριβώς δίπλα σε μια λίμνη. Το χωριό λέγεται Ζέεβιλ. Τον χειμώνα μένουν εκεί μόνο διακόσιοι άνθρωποι.

In October I went to see my grandmother. She lives in a small village in the Alps, right by a lake. The village is called Seewil. In winter only two hundred people live there.

Η γιαγιά μου λέγεται Βρένι. Είναι εβδομήντα ετών και ήταν καθηγήτρια φυσικής για σαράντα χρόνια. Είναι έξυπνη και πιστεύει μόνο ό,τι μπορεί να δει.

My grandmother’s name is Vreni. She is seventy years old and was a physics teacher for forty years. She is clever, and she only believes what she can see.

Στο τηλέφωνο μου είπε: «Γιόνας, έλα σε παρακαλώ. Χρειάζομαι τη βοήθειά σου. Και φέρε την κάμερά σου». Δεν ήθελε να εξηγήσει περισσότερα.

On the phone she told me, “Jonas, please come. I need your help. And bring your camera.” She didn’t want to explain more.

Έφτασα το βράδυ. Έφτιαξε σούπα και φάγαμε στην κουζίνα. Μετά κοίταξε το ρολόι. «Είναι σχεδόν έντεκα», είπε. «Έλα μαζί μου στο παράθυρο».

I arrived in the evening. She had cooked soup, and we ate in the kitchen. Then she looked at the clock. “It’s almost eleven,” she said. “Come with me to the window.”

Έξω όλα ήταν σκοτεινά. Η λίμνη ήταν μαύρη και ήσυχη. Μετά το είδα. Βαθιά κάτω από το νερό, στη μέση της λίμνης, υπήρχε ένα φως. Ήταν μπλε και αναβόσβηνε αργά.

Outside everything was dark. The lake was black and calm. Then I saw it. Deep under the water, in the middle of the lake, there was a light. It was blue, and it blinked slowly.

«Εδώ και τρεις εβδομάδες», είπε η γιαγιά μου. «Κάθε βράδυ στις έντεκα. Και στις τέσσερις το πρωί εξαφανίζεται πάλι».

“For three weeks,” my grandmother said. “Every night at eleven. And at four in the morning it’s gone again.”