Το δέμα για την κυρία Βάγκνερ

1

1

Με λένε Τιμ, είμαι είκοσι οκτώ ετών και δουλεύω από το σπίτι. Φτιάχνω ιστοσελίδες για μικρές εταιρείες. Το διαμέρισμά μου είναι στο ισόγειο, ακριβώς δίπλα στην εξώπορτα. Γι’ αυτό είμαι ο «άνθρωπος για τα δέματα» στην πολυκατοικία.

My name is Tim, I’m twenty-eight years old, and I work from home. I make websites for small companies. My flat is on the ground floor, right next to the front door. That’s why I’m the parcel man of the building.

Όλοι οι ταχυδρόμοι με ξέρουν. Όταν δεν είναι κανείς στο σπίτι, χτυπούν το κουδούνι σε εμένα. Παίρνω δέματα για τον κύριο Μπέκερ από τον πρώτο όροφο, για τους δύο φοιτητές από τον δεύτερο όροφο και για την κυρία Βάγκνερ από τον τρίτο όροφο.

All the delivery drivers know me. When nobody is at home, they ring my bell. I take parcels for Mr Becker on the first floor, for the two students on the second floor and for Mrs Wagner on the third floor.

Η κυρία Βάγκνερ είναι πάνω από ογδόντα ετών και παραγγέλνει πάρα πολλά πράγματα: βιβλία, τσάι, μαλλί για πλέξιμο. Μια φορά παρήγγειλε ακόμα και μια μηχανή για το γκαζόν. Δεν έχει κήπο. Δεν τη ρώτησα ποτέ.

Mrs Wagner is over eighty, and she orders a lot: books, tea, wool. Once she even ordered a lawnmower. She doesn’t have a garden. I never asked.

Ένα πρωί Δευτέρας του Νοεμβρίου, το κουδούνι χτύπησε στις δέκα. Ο διανομέας μού έδωσε ένα μικρό, καφέ δέμα. «Για τη Βάγκνερ, τρίτος όροφος. Δεν ανοίγει».

One Monday in November the doorbell rang at ten o’clock. The delivery driver gave me a small brown parcel. “For Wagner, third floor. She’s not answering.”

«Κανένα πρόβλημα», είπα. Έβαλα το δέμα στο γραφείο μου και συνέχισα να δουλεύω.

“No problem,” I said. I put the parcel on my desk and went on working.