Désirée’s baby

Omdat het een aangename dag was, reed Madame Valmondé naar L’Abri om Désirée en de baby te zien.

As the day was pleasant, Madame Valmondé drove over to L’Abri to see Désirée and the baby.

Het deed haar lachen bij de gedachte aan Désirée met een baby.

It made her laugh to think of Désirée with a baby.

Het leek immers gisteren nog maar dat Désirée zelf nauwelijks meer dan een baby was; toen Monsieur, toen hij door de toegangspoort van Valmondé reed, haar had zien slapen in de schaduw van de grote stenen pilaar.

Why, it seemed but yesterday that Désirée was little more than a baby herself; when Monsieur in riding through the gateway of Valmondé had found her lying asleep in the shadow of the big stone pillar.

Het kleintje werd wakker in zijn armen en begon om “Dada” te huilen. Dat was alles wat ze kon doen of zeggen. Sommigen dachten dat ze er op eigen houtje heen was gedwaald, want ze had de leeftijd van een peuter.

The little one awoke in his arms and began to cry for “Dada.” That was as much as she could do or say. Some people thought she might have strayed there of her own accord, for she was of the toddling age.

De heersende opvatting was dat ze opzettelijk was achtergelaten door een groep Texanen, van wie de met zeildoek overdekte huifkar laat op de dag oversteek had gemaakt met de veerpont die Coton Maïs onderhield, net stroomafwaarts van de plantage.

The prevailing belief was that she had been purposely left by a party of Texans, whose canvas-covered wagon, late in the day, had crossed the ferry that Coton Maïs kept, just below the plantation.

Na verloop van tijd liet Madame Valmondé alle speculaties varen, behalve die dat Désirée haar was gezonden door een weldadige Voorzienigheid om het kind van haar genegenheid te zijn, aangezien ze zelf kinderloos was gebleven.

In time Madame Valmondé abandoned every speculation but the one that Désirée had been sent to her by a beneficent Providence to be the child of her affection, seeing that she was without child of the flesh.

Want het meisje groeide op tot een mooie en zachtaardige, aanhankelijke en oprechte vrouw — het oogappeltje van Valmondé.

For the girl grew to be beautiful and gentle, affectionate and sincere,—the idol of Valmondé.

Het was geen wonder dat Armand Aubigny, toen ze op een dag tegen de stenen pilaar stond in welks schaduw ze achttien jaar eerder had liggen slapen, terwijl hij voorbijreed en haar daar zag staan, verliefd op haar werd.

It was no wonder, when she stood one day against the stone pillar in whose shadow she had lain asleep, eighteen years before, that Armand Aubigny riding by and seeing her there, had fallen in love with her.

Dat was de manier waarop alle Aubigny’s verliefd werden, als getroffen door een pistoolschot. Het wonder was dat hij niet eerder van haar had gehouden; want hij kende haar al sinds zijn vader hem vanuit Parijs naar huis had gebracht, als een jongen van acht, nadat zijn moeder daar was gestorven.

That was the way all the Aubignys fell in love, as if struck by a pistol shot. The wonder was that he had not loved her before; for he had known her since his father brought him home from Paris, a boy of eight, after his mother died there.

De hartstocht die die dag in hem ontwaakte, toen hij haar bij de poort zag, vaagde alles weg als een lawine, of als een prairievuur, of als iets wat halsoverkop over alle obstakels heen raast.

The passion that awoke in him that day, when he saw her at the gate, swept along like an avalanche, or like a prairie fire, or like anything that drives headlong over all obstacles.

Monsieur Valmondé werd praktisch en wilde dat de zaken goed werden overdacht: namelijk de duistere afkomst van het meisje. Armand keek in haar ogen en maalde er niet om. Hij werd eraan herinnerd dat ze naamloos was.

Monsieur Valmondé grew practical and wanted things well considered: that is, the girl’s obscure origin. Armand looked into her eyes and did not care. He was reminded that she was nameless.

Wat deed een naam ertoe als hij haar een van de oudste en trotsste van Louisiana kon geven? Hij bestelde de corbeille uit Parijs en bewaarde met zoveel geduld als hij kon de rust tot deze arriveerde; daarna trouwden ze.

What did it matter about a name when he could give her one of the oldest and proudest in Louisiana? He ordered the corbeille from Paris, and contained himself with what patience he could until it arrived; then they were married.

Madame Valmondé had Désirée en de baby vier weken lang niet gezien. Toen ze L’Abri bereikte, huiverde ze bij de eerste aanblik ervan, zoals ze altijd deed.

Madame Valmondé had not seen Désirée and the baby for four weeks. When she reached L’Abri she shuddered at the first sight of it, as she always did.

Het was een somber ogende plek, die al vele jaren niet meer de zachte aanwezigheid van een meesteres had gekend, doordat de oude Monsieur Aubigny zijn vrouw in Frankrijk had getrouwd en begraven, en doordat zij te veel van haar eigen land had gehouden om het ooit te verlaten.

It was a sad looking place, which for many years had not known the gentle presence of a mistress, old Monsieur Aubigny having married and buried his wife in France, and she having loved her own land too well ever to leave it.