The Question I Never Asked

1

1

My name is Nora Berg. For eight months I have lived alone on Ares Station. The station stands on Mars, in a red, empty valley.

Mijn naam is Nora Berg. Sinds acht maanden woon ik alleen op het station Ares. Het station staat op Mars, in een rood, leeg dal.

I am a geologist. Every day I collect stones and examine them. A small robot helps me. His name is Kiko. He can carry, measure and take photos. He can’t talk.

Ik ben geologe. Elke dag verzamel ik stenen en onderzoek ik ze. Een kleine robot helpt me. Hij heet Kiko. Hij kan dragen, meten en fotograferen. Spreken kan hij niet.

The station isn’t big. It has a kitchen, a lab, a small bedroom and one window. Through the window I see red mountains and a pink sky. In the evening the sun is blue. I still find that strange.

Het station is niet groot. Het heeft een keuken, een laboratorium, een kleine slaapkamer en een raam. Door het raam zie ik rode bergen en een roze lucht. ’s Avonds is de zon blauw. Dat vind ik nog steeds vreemd.

I talk to Earth by radio. But it isn’t a normal conversation. A message from Mars to Earth takes about twenty minutes. The answer takes another twenty minutes.

Met de aarde praat ik via de radio. Maar dat is geen normaal gesprek. Een bericht van Mars naar de aarde heeft ongeveer twintig minuten nodig. Het antwoord heeft nog eens twintig minuten nodig.

So I write my questions in the morning. At noon the answers come. That is my life here: I ask, I wait, I read.

Dus schrijf ik mijn vragen in de ochtend. Tussen de middag komen de antwoorden. Zo is mijn leven hier: ik vraag, ik wacht, ik lees.