Τρίτη στις δέκα

Ο άντρας με το καπέλο

The Man in the Hat

Το γραφείο απολεσθέντων του σταθμού του Κιότο βρίσκεται στο υπόγειο, πίσω από μια μεγάλη σειρά από θυρίδες φύλαξης, σε ένα σημείο που οι περισσότεροι ταξιδιώτες βρίσκουν μόνο όταν έχουν χάσει κάτι. Υπάρχει εκεί ένας γκισές, ένα κουδούνι που δεν χρησιμοποιεί κανείς και δύο καρέκλες αναμονής, όπου σχεδόν ποτέ δεν περιμένει κανένας. Πίσω από τον γκισέ υψώνονται ράφια μέχρι το ταβάνι, και στα ράφια βρίσκεται ό,τι ξεχνάει η πόλη κάθε μέρα.

The lost-property office at Kyoto Station is in the basement, behind a long row of lockers, in a place most travellers only find once they have lost something. There is a counter there, a bell that nobody uses, and two chairs for people waiting, on which almost nobody ever waits. Behind the counter, shelves reach up to the ceiling, and on the shelves lies whatever the city forgets each day.

Η Χαρούκα Μόρι δούλευε είκοσι τρία χρόνια σε αυτόν τον γκισέ. Ήταν πενήντα δύο ετών, φορούσε γυαλιά με λεπτή αλυσίδα και είχε ένα σύστημα που κανείς εκτός από την ίδια δεν καταλάβαινε απόλυτα. Τα γάντια πήγαιναν αριστερά, τα κλειδιά στα μικρά κουτιά κάτω από το παράθυρο, οι ομπρέλες στις ψηλές βάσεις στον πίσω τοίχο, ταξινομημένες κατά χρώμα. Όποιος έψαχνε μαύρη ομπρέλα —και στο Κιότο όλοι έψαχναν μαύρη ομπρέλα— έπρεπε να έχει υπομονή.

Haruka Mori had worked at this counter for twenty-three years. She was fifty-two, wore her glasses on a thin chain and had a system that nobody but her fully understood. Gloves went to the left, keys into the small boxes under the window, umbrellas into the tall stands on the back wall, sorted by colour. Anyone looking for a black umbrella – and in Kyoto everyone was looking for a black umbrella – had to be patient.

Από την άνοιξη είχε έναν συνάδελφο. Ο Κέντα Άμπε ήταν είκοσι έξι, προερχόταν από τη διοίκηση και θεωρούσε το σύστημα της κυρίας Μόρι ένα ωραίο κομμάτι ιστορίας που δυστυχώς έπρεπε να καταργηθεί. Είχε φέρει μαζί του ένα τάμπλετ και μια βάση δεδομένων, όπου κάθε αντικείμενο που βρισκόταν καταχωριζόταν με φωτογραφία, τοποθεσία εύρεσης και ώρα. «Αν τηλεφωνήσει κάποιος και ζητήσει ένα γκρι γάντι», εξηγούσε, «τότε πληκτρολογώ γκρι και γάντι , και σε δύο δευτερόλεπτα ξέρουμε τι γίνεται».

Since the spring she had had a colleague. Kenta Abe was twenty-six, came from the administration, and considered Ms Mori’s system a fine piece of history that sadly had to be abolished. He had brought a tablet and a database in which every item found was entered with a photo, the place it was found and the time. “If someone calls and asks about a grey glove,” he explained, “I type grey and glove , and in two seconds we know.”

«Και τότε ξέρεις αν είναι δικό του;» ρώτησε η Χαρούκα.

“And then you know whether it’s his?” asked Haruka.

«Τότε ξέρω αν έχουμε ένα».

“Then I know whether we have one.”

«Δεν είναι το ίδιο πράγμα», είπε εκείνη, αλλά τον άφησε να κάνει ό,τι ήθελε. Δεν ήταν αντίθετη με το καινούργιο. Απλώς είχε μάθει ότι οι άνθρωποι στον γκισέ σπάνια έψαχναν ακριβώς αυτό που έλεγαν.

“That’s not the same thing,” she said, but she let him get on with it. She was not against new things. She had only learned that the people at the counter were rarely looking for exactly what they said.

Ένας επιχειρηματίας που ρωτούσε για το σημειωματάριό του, στην πραγματικότητα ήθελε να ακούσει ότι δεν ήταν ο μόνος που ξεχνούσε πράγματα. Μια μητέρα που ζητούσε ένα πάνινο λαγουδάκι, έψαχνε στην αλήθεια την ησυχία της επόμενης νύχτας. Και οι φοιτητές που είχαν χάσει τα κλειδιά τους, ήθελαν κυρίως να τους μαλώσει κάποιος, ώστε να μην χρειάζεται να το κάνουν οι ίδιοι.

A businessman who asked about his notebook really wanted to hear that he was not the only one who forgot things. A mother who asked about a toy rabbit was in truth looking for the peace of the coming night. And students who had lost their keys mostly wanted someone to scold them, so that they did not have to do it themselves.

Αυτό το καταλάβαινε κανείς καλύτερα από όλους με τον κύριο Ισίντα.

The best way to understand this was Mr Ishida.

Ο κύριος Ισίντα ερχόταν κάθε Τρίτη στις δέκα. Όχι παρά πέντε και όχι και δέκα, αλλά τόσο στην ώρα του που η Χαρούκα σκεφτόταν καμιά φορά πως το ρολόι του σταθμού ρυθμιζόταν σύμφωνα με εκείνον. Ήταν ένας αδύνατος άντρας πολύ πάνω από τα ογδόντα, φορούσε ένα γκρι παλτό, καλοκαίρι και χειμώνα, και ένα καπέλο που το έβγαζε στον γκισέ και το κρατούσε με τα δύο χέρια μπροστά στο στήθος του. Έπειτα υποκλινόταν ελαφρά και έκανε την ερώτησή του.

Mr Ishida came every Tuesday at ten o’clock. Not at five to ten and not at ten past ten, but so punctually that Haruka sometimes thought the station clock set itself by him. He was a slender man of well over eighty, wore a grey coat, in summer as in winter, and a hat, which he took off at the counter and held in front of his chest with both hands. Then he bowed slightly and asked his question.

«Καλημέρα σας, κυρία Μόρι. Μήπως παραδόθηκε καμία σκούρα μπλε ομπρέλα; Με λαβή από μπαμπού. Η λαβή είναι ραγισμένη και τυλιγμένη με κόκκινη κλωστή».

“Good morning, Ms Mori. Has a dark blue umbrella been handed in, perhaps? With a bamboo handle. The handle is cracked and wrapped in red thread.”

Και η Χαρούκα, παρόλο που ήξερε την απάντηση, πήγαινε κάθε φορά στις ψηλές βάσεις στον πίσω τοίχο, κοίταζε τις μπλε ομπρέλες, τη μία μετά την άλλη, γυρνούσε πίσω και έλεγε: «Δυστυχώς όχι, κύριε Ισίντα».

And Haruka, who knew the answer, still went every time to the tall stands on the back wall, looked through the blue umbrellas one after another, came back and said: “I’m afraid not, Mr Ishida.”