Το πείραμα του δρα Χάιντεγκερ

Εκείνος ο εξαιρετικά ιδιόρρυθμος άνθρωπος, ο γέρο-δρ Χάιντεγκερ, προσκάλεσε κάποτε τέσσερις σεβάσμιους φίλους να τον συναντήσουν στο γραφείο του.

That very singular man, old Dr. Heidegger, once invited four venerable friends to meet him in his study.

Ήταν τρεις ασπρογένηδες κύριοι, ο κύριος Μέντμπορν, ο συνταγματάρχης Κίλιγκριου και ο κύριος Γκασκόιν, καθώς και μια μαραμένη αρχόντισσα, που ονομαζόταν χήρα Γουίτσερλι.

There were three white-bearded gentlemen, Mr. Medbourne, Colonel Killigrew, and Mr. Gascoigne, and a withered gentlewoman, whose name was the Widow Wycherly.

Ήταν όλοι τους μελαγχολικά γεροντικά πλάσματα, που είχαν σταθεί άτυχα στη ζωή, και των οποίων η μεγαλύτερη ατυχία ήταν ότι δεν βρίσκονταν από καιρό στους τάφους τους.

They were all melancholy old creatures, who had been unfortunate in life, and whose greatest misfortune it was that they were not long ago in their graves.

Ο κύριος Μέντμπορν, στο άνθος της ηλικίας του, υπήρξε ευημερών έμπορος, μα είχε χάσει τα πάντα από μια φρενήρη κερδοσκοπία, και τώρα ελάχιστα διέφερε από ζητιάνο.

Mr. Medbourne, in the vigor of his age, had been a prosperous merchant, but had lost his all by a frantic speculation, and was now little better than a mendicant.

Ο συνταγματάρχης Κίλιγκριου είχε κατασπαταλήσει τα καλύτερά του χρόνια, την υγεία και την περιουσία του, κυνηγώντας αμαρτωλές απολαύσεις, οι οποίες είχαν γεννήσει ένα σμάρι πόνων, όπως η ποδάγρα και διάφορα άλλα βασανιστήρια ψυχής και σώματος.

Colonel Killigrew had wasted his best years, and his health and substance, in the pursuit of sinful pleasures, which had given birth to a brood of pains, such as the gout, and divers other torments of soul and body.

Ο κύριος Γκασκόιν ήταν ένας κατεστραμμένος πολιτικός, ένας άνθρωπος κακόφημος, ή τουλάχιστον υπήρξε τέτοιος ωσότου ο χρόνος τον έθαψε μακριά από τη γνώση της παρούσας γενιάς, καθιστώντας τον αφανή αντί για διαβόητο.

Mr. Gascoigne was a ruined politician, a man of evil fame, or at least had been so till time had buried him from the knowledge of the present generation, and made him obscure instead of infamous.

Όσο για τη χήρα Γουίτσερλι, η παράδοση μας λέει ότι υπήρξε καλλονή στην εποχή της· όμως, από πολύ καιρό, ζούσε σε βαθιά απομόνωση, εξαιτίας ορισμένων σκανδαλωδών ιστοριών που είχαν προδιαθέσει δυσμενώς τους ευγενείς της πόλης εναντίον της.

As for the Widow Wycherly, tradition tells us that she was a great beauty in her day; but, for a long while past, she had lived in deep seclusion, on account of certain scandalous stories which had prejudiced the gentry of the town against her.

Αξίζει μάλιστα να αναφερθεί το γεγονός ότι καθένας από αυτούς τους τρεις ηλικιωμένους κυρίους, ο κύριος Μέντμπορν, ο συνταγματάρχης Κίλιγκριου και ο κύριος Γκασκόιν, υπήρξαν παλιοί εραστές της χήρας Γουίτσερλι, και είχαν κάποτε φτάσει στα πρόθυρα να σφαχτούν μεταξύ τους για χάρη της.

It is a circumstance worth mentioning that each of these three old gentlemen, Mr. Medbourne, Colonel Killigrew, and Mr. Gascoigne, were early lovers of the Widow Wycherly, and had once been on the point of cutting each other’s throats for her sake.

Και, προτού προχωρήσω περαιτέρω, απλώς θα υπαινιχθώ ότι ο δρ Χάιντεγκερ και όλοι οι τέσσερις καλεσμένοι του θεωρούνταν μερικές φορές κάπως αλλοπαρμένοι —όπως συμβαίνει όχι σπάνια με τους ηλικιωμένους, όταν βασανίζονται είτε από τωρινές έγνοιες είτε από θλιβερές αναμνήσεις.

And, before proceeding further, I will merely hint that Dr. Heidegger and all his foul guests were sometimes thought to be a little beside themselves,—as is not unfrequently the case with old people, when worried either by present troubles or woful recollections.

«Αγαπητοί μου παλιοί φίλοι», είπε ο δρ Χάιντεγκερ, γνέφοντάς τους να καθίσουν, «επιθυμώ τη βοήθειά σας σε ένα από εκείνα τα μικρά πειράματα με τα οποία διασκεδάζω εδώ στο γραφείο μου».

“My dear old friends,” said Dr. Heidegger, motioning them to be seated, “I am desirous of your assistance in one of those little experiments with which I amuse myself here in my study.”

Αν αλήθευαν όλες οι ιστορίες, το γραφείο του δρα Χάιντεγκερ πρέπει να ήταν ένα μέρος εξαιρετικά περίεργο. Ήταν μια σκοτεινή, παλιομοδίτικη κάμαρα, στολισμένη με γιρλάντες από ιστούς αράχνης και πασπαλισμένη με αρχαία σκόνη.

If all stories were true, Dr. Heidegger’s study must have been a very curious place. It was a dim, old-fashioned chamber, festooned with cobwebs, and besprinkled with antique dust.

Κατά μήκος των τοίχων ορθώνονταν αρκετές δρύινες βιβλιοθήκες, των οποίων τα κάτω ράφια ήταν γεμάτα με σειρές από γιγάντιους τόμους in-folio και τεταρτοσχήματα με γοτθικά στοιχεία, και τα επάνω με μικρά δωδεκατοσχήματα δεμένα με περγαμηνή.

Around the walls stood several oaken bookcases, the lower shelves of which were filled with rows of gigantic folios and black-letter quartos, and the upper with little parchment-covered duodecimos.

Πάνω από την κεντρική βιβλιοθήκη βρισκόταν μια χάλκινη προτομή του Ιπποκράτη, με την οποία, σύμφωνα με ορισμένες πηγές, ο δρ Χάιντεγκερ συνήθιζε να συμβουλεύεται σε όλες τις δύσκολες περιπτώσεις της ιατρικής του πρακτικής.

Over the central bookcase was a bronze bust of Hippocrates, with which, according to some authorities, Dr. Heidegger was accustomed to hold consultations in all difficult cases of his practice.

Στην πιο σκοτεινή γωνιά του δωματίου στεκόταν μια ψηλή και στενή δρύινη ντουλάπα, με την πόρτα της μισάνοιχτη, μέσα από την οποία διακρινόταν αμυδρά ένας σκελετός.

In the obscurest corner of the room stood a tall and narrow oaken closet, with its door ajar, within which doubtfully appeared a skeleton.