Ο Χανς και η τύχη του

Μερικοί άνθρωποι γεννιούνται τυχεροί: ό,τι κάνουν ή προσπαθούν να κάνουν τους βγαίνει σε καλό—ό,τι τους τυχαίνει είναι όλο κέρδος—όλες οι χήνες τους γίνονται κύκνοι—όλα τα χαρτιά τους είναι ατού—όπως και να τους πετάξεις, θα πέσουν πάντα, σαν το καημένο το γατάκι, στα πόδια τους, και απλώς θα προχωρήσουν ακόμα πιο γρήγορα.

Some men are born to good luck: all they do or try to do comes right—all that falls to them is so much gain—all their geese are swans—all their cards are trumps—toss them which way you will, they will always, like poor puss, alight upon their legs, and only move on so much the faster.

Ο κόσμος πολύ πιθανόν να μην έχει πάντα την ίδια γνώμη γι’ αυτούς που έχουν εκείνοι για τον εαυτό τους, αλλά τι τους νοιάζει ο κόσμος; τι μπορεί να ξέρει εκείνος για το ζήτημα;

The world may very likely not always think of them as they think of themselves, but what care they for the world? what can it know about the matter?

Ένα από αυτά τα τυχερά πλάσματα ήταν ο γείτονας ο Χανς. Εφτά ολόκληρα χρόνια είχε δουλέψει σκληρά για το αφεντικό του. Στο τέλος είπε: «Αφεντικό, ο χρόνος μου τελείωσε· πρέπει να πάω σπίτι και να δω τη φτωχή μου μητέρα άλλη μια φορά: οπότε σας παρακαλώ πληρώστε μου τον μισθό μου και αφήστε με να φύγω».

One of these lucky beings was neighbour Hans. Seven long years he had worked hard for his master. At last he said, ‘Master, my time is up; I must go home and see my poor mother once more: so pray pay me my wages and let me go.’

Και το αφεντικό είπε: «Ήσουν πιστός και καλός υπηρέτης, Χανς, οπότε η πληρωμή σου θα είναι γενναία». Ύστερα του έδωσε ένα κομμάτι ασήμι τόσο μεγάλο όσο το κεφάλι του.

And the master said, ‘You have been a faithful and good servant, Hans, so your pay shall be handsome.’ Then he gave him a lump of silver as big as his head.

Ο Χανς έβγαλε το μαντίλι της τσέπης του, έβαλε μέσα το κομμάτι το ασήμι, το έριξε πάνω στον ώμο του και ξεκίνησε με χαλαρό βήμα για τον δρόμο προς το σπίτι του.

Hans took out his pocket-handkerchief, put the piece of silver into it, threw it over his shoulder, and jogged off on his road homewards.

Καθώς προχωρούσε νωχελικά, σέρνοντας το ένα πόδι μετά το άλλο, φάνηκε ένας άντρας, που κάλπαζε χαρωπά πάνω σε ένα εξαιρετικό άλογο. «Α!» είπε ο Χανς δυνατά, «τι ωραίο πράγμα που είναι να καβαλικεύεις άλογο!

As he went lazily on, dragging one foot after another, a man came in sight, trotting gaily along on a capital horse. ‘Ah!’ said Hans aloud, ‘what a fine thing it is to ride on horseback!

Εκείνος κάθεται τόσο άνετα και χαρούμενα σαν να ήταν στο σπίτι του, στην καρέκλα δίπλα στο τζάκι του· δεν σκοντάφτει σε καμία πέτρα, γλιτώνει το δέρμα των παπουτσιών και προχωρά χωρίς σχεδόν να καταλαβαίνει πώς».

There he sits as easy and happy as if he was at home, in the chair by his fireside; he trips against no stones, saves shoe-leather, and gets on he hardly knows how.’

Ο Χανς δεν μίλησε τόσο σιγά ώστε να μην τον ακούσει ο καβαλάρης, κι εκείνος του είπε: «Λοιπόν, φίλε, γιατί πας με τα πόδια τότε;» «Α!»

Hans did not speak so softly but the horseman heard it all, and said, ‘Well, friend, why do you go on foot then?’ ‘Ah!’

είπε εκείνος, «έχω αυτό το φορτίο να κουβαλήσω: ασήμι είναι βέβαια, αλλά είναι τόσο βαρύ που δεν μπορώ να κρατήσω ψηλά το κεφάλι μου, και να ξέρετε ότι μου πονάει άσχημα τον ώμο». «Τι θα έλεγες να κάναμε μια ανταλλαγή;» είπε ο καβαλάρης.

said he, ‘I have this load to carry: to be sure it is silver, but it is so heavy that I can’t hold up my head, and you must know it hurts my shoulder sadly.’ ‘What do you say of making an exchange?’ said the horseman.

«Θα σου δώσω το άλογό μου κι εσύ θα μου δώσεις το ασήμι· πράγμα που θα σου γλιτώσει πολύ κόπο από το να κουβαλάς μαζί σου ένα τόσο βαρύ φορτίο».

‘I will give you my horse, and you shall give me the silver; which will save you a great deal of trouble in carrying such a heavy load about with you.’

«Με όλη μου την καρδιά», είπε ο Χανς· «αλλά μια και είστε τόσο καλός μαζί μου, πρέπει να σας πω ένα πράγμα—θα είναι κουραστικό έργο για εσάς να κουβαλάτε αυτό το ασήμι μαζί σας».

‘With all my heart,’ said Hans: ‘but as you are so kind to me, I must tell you one thing—you will have a weary task to draw that silver about with you.’

Ωστόσο, ο καβαλάρης κατέβηκε, πήρε το ασήμι, βοήθησε τον Χανς να ανέβει, του έδωσε τα χαλινάρια στο ένα χέρι και το μαστίγιο στο άλλο, και είπε: «Όταν θέλεις να πας πολύ γρήγορα, χτύπα τα χείλη σου δυνατά μεταξύ τους και φώναξε “Ντε!”»

However, the horseman got off, took the silver, helped Hans up, gave him the bridle into one hand and the whip into the other, and said, ‘When you want to go very fast, smack your lips loudly together, and cry “Jip!”’

Ο Χανς ήταν ενθουσιασμένος καθώς καθόταν πάνω στο άλογο, τεντώθηκε, έβαλε τους αγκώνες στα πλευρά, γύρισε τα δάχτυλα των ποδιών προς τα έξω, χτύπησε το μαστίγιό του και έφυγε καβαλικεύοντας χαρούμενα, τη μια στιγμή σφυρίζοντας έναν εύθυμο σκοπό και την άλλη τραγουδώντας:

Hans was delighted as he sat on the horse, drew himself up, squared his elbows, turned out his toes, cracked his whip, and rode merrily off, one minute whistling a merry tune, and another singing,