Hans in Luck

Some men are born to good luck: all they do or try to do comes right—all that falls to them is so much gain—all their geese are swans—all their cards are trumps—toss them which way you will, they will always, like poor puss, alight upon their legs, and only move on so much the faster.

Sommige mensen worden voor het geluk geboren: alles wat ze doen of proberen te doen komt goed—al wat hen toevalt is louter winst—al hun ganzen zijn zwanen—al hun kaarten zijn troeven—hoe je hen ook gooit, ze komen altijd, net als de arme poes, op hun pootjes terecht en lopen dan alleen maar sneller door.

The world may very likely not always think of them as they think of themselves, but what care they for the world? what can it know about the matter?

De wereld denkt heel waarschijnlijk niet altijd zo over hen als ze over zichzelf denken, maar wat kan de wereld hen schelen? Wat weet die er immers van?

One of these lucky beings was neighbour Hans. Seven long years he had worked hard for his master. At last he said, ‘Master, my time is up; I must go home and see my poor mother once more: so pray pay me my wages and let me go.’

Een van deze gelukkige wezens was buurman Hans. Zeven lange jaren had hij hard gewerkt voor zijn meester. Eindelijk zei hij: “Meester, mijn tijd is om; ik moet naar huis gaan en mijn arme moeder nog eens zien: betaal me dus alstublieft mijn loon en laat me gaan.”

And the master said, ‘You have been a faithful and good servant, Hans, so your pay shall be handsome.’ Then he gave him a lump of silver as big as his head.

En de meester zei: “U bent een trouwe en goede knecht geweest, Hans, dus uw loon zal royaal zijn.” Vervolgens gaf hij hem een klomp zilver zo groot als zijn hoofd.

Hans took out his pocket-handkerchief, put the piece of silver into it, threw it over his shoulder, and jogged off on his road homewards.

Hans haalde zijn zakdoek tevoorschijn, deed het stuk zilver erin, gooide het over zijn schouder en sjokte weg op zijn weg naar huis.

As he went lazily on, dragging one foot after another, a man came in sight, trotting gaily along on a capital horse. ‘Ah!’ said Hans aloud, ‘what a fine thing it is to ride on horseback!

Terwijl hij lui verderging en de ene voet voor de andere sleepte, kwam er een man in zicht die vrolijk voortdraafde op een prachtig paard. “Ach!” zei Hans hardop, “wat is het toch fijn om te paard te rijden!

There he sits as easy and happy as if he was at home, in the chair by his fireside; he trips against no stones, saves shoe-leather, and gets on he hardly knows how.’

Daar zit hij zo gemakkelijk en tevreden alsof hij thuis was, in de stoel bij zijn open haard; hij struikelt over geen stenen, spaart schoenleer en komt vooruit zonder dat hij bijna weet hoe.”

Hans did not speak so softly but the horseman heard it all, and said, ‘Well, friend, why do you go on foot then?’ ‘Ah!’

Hans sprak niet zo zacht of de ruiter hoorde het allemaal en zei: “Wel, vriend, waarom gaat u dan te voet?” “Ach!”

said he, ‘I have this load to carry: to be sure it is silver, but it is so heavy that I can’t hold up my head, and you must know it hurts my shoulder sadly.’ ‘What do you say of making an exchange?’ said the horseman.

zei hij, “ik moet deze last dragen: het is weliswaar zilver, maar het is zo zwaar dat ik mijn hoofd niet omhoog kan houden, en u moet weten dat het mijn schouder vreselijk pijn doet.” “Wat zegt u van een ruil?” zei de ruiter.

‘I will give you my horse, and you shall give me the silver; which will save you a great deal of trouble in carrying such a heavy load about with you.’

“Ik zal u mijn paard geven, en u zult mij het zilver geven; dat zal u een hoop moeite besparen bij het meedragen van zo’n zware last.”

‘With all my heart,’ said Hans: ‘but as you are so kind to me, I must tell you one thing—you will have a weary task to draw that silver about with you.’

“Van ganser harte,” zei Hans: “maar omdat u zo vriendelijk voor mij bent, moet ik u één ding zeggen—u zult een vermoeiende taak hebben om dat zilver met u mee te slepen.”

However, the horseman got off, took the silver, helped Hans up, gave him the bridle into one hand and the whip into the other, and said, ‘When you want to go very fast, smack your lips loudly together, and cry “Jip!”’

De ruiter stapte echter af, nam het zilver, hielp Hans omhoog, gaf hem de teugel in de ene hand en de zweep in de andere, en zei: “Wanneer u heel snel wilt gaan, smak dan luid met uw lippen tegen elkaar en roep ‘Hop!’”

Hans was delighted as he sat on the horse, drew himself up, squared his elbows, turned out his toes, cracked his whip, and rode merrily off, one minute whistling a merry tune, and another singing,

Hans was verrukt toen hij op het paard zat, hij richtte zich op, zette zijn ellebogen naar buiten, draaide zijn tenen naar buiten, liet zijn zweep knallen en reed vrolijk weg, het ene ogenblik een vrolijk deuntje fluitend en het andere zingend,