Χάνσελ και Γκρέτελ

Κοντά σε ένα μεγάλο δάσος ζούσε ένας φτωχός ξυλοκόπος με τη γυναίκα του και τα δύο του παιδιά. Το αγόρι λεγόταν Χάνσελ και το κορίτσι Γκρέτελ.

Hard by a great forest dwelt a poor wood-cutter with his wife and his two children. The boy was called Hansel and the girl Gretel.

Είχε πολύ λίγο φαγητό, και μια φορά, όταν μεγάλη πείνα έπεσε στον τόπο, δεν μπορούσε πια να εξασφαλίσει ούτε το καθημερινό ψωμί.

He had little to bite and to break, and once when great dearth fell on the land, he could no longer procure even daily bread.

Όταν λοιπόν τα σκεφτόταν αυτά τη νύχτα στο κρεβάτι του και στριφογύριζε από την αγωνία του, στέναξε και είπε στη γυναίκα του: «Τι θα απογίνουμε; Πώς θα θρέψουμε τα φτωχά μας παιδιά, όταν δεν έχουμε πια τίποτα ούτε για εμάς τους ίδιους;»

Now when he thought over this by night in his bed, and tossed about in his anxiety, he groaned and said to his wife: ‘What is to become of us? How are we to feed our poor children, when we no longer have anything even for ourselves?’

«Ξέρεις τι, άντρα μου;» αποκρίθηκε η γυναίκα. «Αύριο νωρίς το πρωί θα πάρουμε τα παιδιά έξω στο δάσος, εκεί όπου είναι πιο πυκνό· εκεί θα τους ανάψουμε μια φωτιά και θα δώσουμε στο καθένα ακόμη ένα κομμάτι ψωμί, κι έπειτα θα πάμε στη δουλειά μας και θα τα αφήσουμε μόνα τους.

‘I’ll tell you what, husband,’ answered the woman, ‘early tomorrow morning we will take the children out into the forest to where it is the thickest; there we will light a fire for them, and give each of them one more piece of bread, and then we will go to our work and leave them alone.

Δεν θα ξαναβρούν τον δρόμο για το σπίτι, κι έτσι θα απαλλαγούμε από αυτά». «Όχι, γυναίκα», είπε ο άντρας, «δεν θα το κάνω αυτό· πώς μπορώ να βαστάξω να αφήσω τα παιδιά μου μόνα στο δάσος;—τα άγρια ζώα θα έρθουν σύντομα και θα τα κατασπαράξουν». «Αχ, ανόητε!»

They will not find the way home again, and we shall be rid of them.’ ‘No, wife,’ said the man, ‘I will not do that; how can I bear to leave my children alone in the forest?—the wild animals would soon come and tear them to pieces.’ ‘O, you fool!’

είπε εκείνη, «τότε πρέπει να πεθάνουμε από την πείνα και οι τέσσερις, μπορείς κάλλιστα να αρχίσεις να πλανίζεις τις σανίδες για τα φέρετρά μας»· και δεν τον άφησε σε ησυχία μέχρι που εκείνος συμφώνησε. «Αλλά λυπάμαι πολύ τα καημένα τα παιδιά, όπως και να ‘χει», είπε ο άντρας.

said she, ‘then we must all four die of hunger, you may as well plane the planks for our coffins,’ and she left him no peace until he consented. ‘But I feel very sorry for the poor children, all the same,’ said the man.

Ούτε τα δύο παιδιά είχαν καταφέρει να κοιμηθούν από την πείνα και είχαν ακούσει όσα είχε πει η μητριά τους στον πατέρα τους. Η Γκρέτελ έκλαψε πικρά και είπε στον Χάνσελ: «Τώρα πάει, χαθήκαμε».

The two children had also not been able to sleep for hunger, and had heard what their stepmother had said to their father. Gretel wept bitter tears, and said to Hansel: ‘Now all is over with us.’

«Ησύχασε, Γκρέτελ», είπε ο Χάνσελ, «μη στενοχωριέσαι, σύντομα θα βρω έναν τρόπο να μας βοηθήσω». Και όταν οι μεγάλοι είχαν αποκοιμηθεί, σηκώθηκε, φόρεσε το μικρό του παλτό, άνοιξε την κάτω πόρτα και γλίστρησε έξω.

‘Be quiet, Gretel,’ said Hansel, ‘do not distress yourself, I will soon find a way to help us.’ And when the old folks had fallen asleep, he got up, put on his little coat, opened the door below, and crept outside.

Το φεγγάρι έφεγγε λαμπερά και τα άσπρα βότσαλα που βρίσκονταν μπροστά από το σπίτι άστραφταν σαν αληθινά ασημένια νομίσματα. Ο Χάνσελ έσκυψε και γέμισε τη μικρή τσέπη του παλτού του με όσα περισσότερα μπόρεσε να χωρέσει.

The moon shone brightly, and the white pebbles which lay in front of the house glittered like real silver pennies. Hansel stooped and stuffed the little pocket of his coat with as many as he could get in.

Έπειτα γύρισε πίσω και είπε στην Γκρέτελ: «Παρηγορήσου, αγαπημένη μου αδελφούλα, και κοιμήσου ήσυχη, ο Θεός δεν θα μας εγκαταλείψει»· και πλάγιασε πάλι στο κρεβάτι του.

Then he went back and said to Gretel: ‘Be comforted, dear little sister, and sleep in peace, God will not forsake us,’ and he lay down again in his bed.

Όταν ξημέρωσε, αλλά προτού ανατείλει ο ήλιος, η γυναίκα ήρθε και ξύπνησε τα δύο παιδιά, λέγοντας: «Σηκωθείτε, τεμπέληδες! Πάμε στο δάσος να φέρουμε ξύλα».

When day dawned, but before the sun had risen, the woman came and awoke the two children, saying: ‘Get up, you sluggards! we are going into the forest to fetch wood.’

Έδωσε στο καθένα ένα μικρό κομμάτι ψωμί και είπε: «Ορίστε κάτι για το μεσημεριανό σας, αλλά μην το φάτε πριν από τότε, γιατί δεν θα πάρετε τίποτα άλλο». Η Γκρέτελ έβαλε το ψωμί κάτω από την ποδιά της, καθώς ο Χάνσελ είχε τα βότσαλα στην τσέπη του.

She gave each a little piece of bread, and said: ‘There is something for your dinner, but do not eat it up before then, for you will get nothing else.’ Gretel took the bread under her apron, as Hansel had the pebbles in his pocket.

Έπειτα ξεκίνησαν όλοι μαζί για το δάσος. Όταν είχαν περπατήσει λίγη ώρα, ο Χάνσελ στάθηκε και κοίταξε πίσω προς το σπίτι, και το έκανε ξανά και ξανά. Ο πατέρας του είπε: «Χάνσελ, τι κοιτάς εκεί και μένεις πίσω;

Then they all set out together on the way to the forest. When they had walked a short time, Hansel stood still and peeped back at the house, and did so again and again. His father said: ‘Hansel, what are you looking at there and staying behind for?