Hansel and Gretel

Hard by a great forest dwelt a poor wood-cutter with his wife and his two children. The boy was called Hansel and the girl Gretel.

Vlak bij een groot bos woonde een arme houthakker met zijn vrouw en zijn twee kinderen. De jongen heette Hans en het meisje Grietje.

He had little to bite and to break, and once when great dearth fell on the land, he could no longer procure even daily bread.

Hij had weinig te eten, en toen er eens grote schaarste in het land heerste, kon hij zelfs het dagelijks brood niet meer betalen.

Now when he thought over this by night in his bed, and tossed about in his anxiety, he groaned and said to his wife: ‘What is to become of us? How are we to feed our poor children, when we no longer have anything even for ourselves?’

Toen hij hier ’s nachts in zijn bed over nadacht en van bezorgdheid heen en weer woelde, zuchtte hij en zei tegen zijn vrouw: “Wat moet er van ons worden? Hoe moeten we onze arme kinderen eten geven, nu we zelfs voor onszelf niets meer hebben?”

‘I’ll tell you what, husband,’ answered the woman, ‘early tomorrow morning we will take the children out into the forest to where it is the thickest; there we will light a fire for them, and give each of them one more piece of bread, and then we will go to our work and leave them alone.

“Weet je wat, man,” antwoordde de vrouw, “morgenochtend vroeg brengen we de kinderen naar het bos, naar de plek waar het het dichtst is; daar maken we een vuurtje voor hen en geven we ieder nog een stuk brood, en dan gaan we naar ons werk en laten we hen alleen.

They will not find the way home again, and we shall be rid of them.’ ‘No, wife,’ said the man, ‘I will not do that; how can I bear to leave my children alone in the forest?—the wild animals would soon come and tear them to pieces.’ ‘O, you fool!’

Ze zullen de weg naar huis niet meer vinden en we zijn van hen verlost.” “Nee, vrouw,” zei de man, “dat doe ik niet; hoe kan ik het over mijn hart verkrijgen om mijn kinderen alleen in het bos achter te laten? De wilde dieren zouden al snel komen en hen verscheuren.” “O, jij dwaas!”

said she, ‘then we must all four die of hunger, you may as well plane the planks for our coffins,’ and she left him no peace until he consented. ‘But I feel very sorry for the poor children, all the same,’ said the man.

zei ze, “dan moeten we alle vier van de honger sterven, dan kun je net zo goed de planken voor onze doodskisten schaven,” en ze liet hem geen rust tot hij toestemde. “Maar ik heb toch zo’n medelijden met de arme kinderen,” zei de man.

The two children had also not been able to sleep for hunger, and had heard what their stepmother had said to their father. Gretel wept bitter tears, and said to Hansel: ‘Now all is over with us.’

De twee kinderen hadden van de honger ook niet kunnen slapen en hadden gehoord wat hun stiefmoeder tegen hun vader had gezegd. Grietje huilde bittere tranen en zei tegen Hans: “Nu is het met ons gedaan.”

‘Be quiet, Gretel,’ said Hansel, ‘do not distress yourself, I will soon find a way to help us.’ And when the old folks had fallen asleep, he got up, put on his little coat, opened the door below, and crept outside.

“Wees stil, Grietje,” zei Hans, “maak je geen zorgen, ik vind wel een manier om ons te helpen.” En toen de oude mensen in slaap waren gevallen, stond hij op, trok zijn jasje aan, deed de benedendeur open en sloop naar buiten.

The moon shone brightly, and the white pebbles which lay in front of the house glittered like real silver pennies. Hansel stooped and stuffed the little pocket of his coat with as many as he could get in.

De maan scheen helder en de witte kiezelsteentjes die voor het huis lagen, glinsterden als echte zilveren munten. Hans bukte zich en stopte het zakje van zijn jas vol met zoveel steentjes als erin pasten.

Then he went back and said to Gretel: ‘Be comforted, dear little sister, and sleep in peace, God will not forsake us,’ and he lay down again in his bed.

Toen ging hij terug en zei tegen Grietje: “Wees gerust, lief zusje, en slaap maar rustig, God zal ons niet verlaten,” en hij ging weer in zijn bed liggen.

When day dawned, but before the sun had risen, the woman came and awoke the two children, saying: ‘Get up, you sluggards! we are going into the forest to fetch wood.’

Toen de dag aanbrak, maar nog voor de zon was opgekomen, kwam de vrouw en maakte de twee kinderen wakker, terwijl ze zei: “Sta op, luilakken! We gaan het bos in om hout te halen.”

She gave each a little piece of bread, and said: ‘There is something for your dinner, but do not eat it up before then, for you will get nothing else.’ Gretel took the bread under her apron, as Hansel had the pebbles in his pocket.

Ze gaf ieder een stukje brood en zei: “Daar is iets voor het middageten, maar eet het niet eerder op, want jullie krijgen niets anders.” Grietje stopte het brood onder haar schort, omdat Hans de steentjes in zijn zak had.