Jaś i Małgosia

Tuż przy wielkim lesie mieszkał ubogi drwal ze swoją żoną i dwojgiem dzieci. Chłopiec nazywał się Jaś, a dziewczynka Małgosia.

Hard by a great forest dwelt a poor wood-cutter with his wife and his two children. The boy was called Hansel and the girl Gretel.

Niewiele miał do włożenia do ust, a kiedy na kraj spadł wielki głód, nie mógł już zdobyć nawet powszedniego chleba.

He had little to bite and to break, and once when great dearth fell on the land, he could no longer procure even daily bread.

Gdy rozmyślał o tym nocą w łóżku i miotał się z niepokoju, westchnął ciężko i rzekł do żony: „Co z nami będzie? Jak wyżywimy nasze biedne dzieci, skoro nawet dla siebie nic już nie mamy?”.

Now when he thought over this by night in his bed, and tossed about in his anxiety, he groaned and said to his wife: ‘What is to become of us? How are we to feed our poor children, when we no longer have anything even for ourselves?’

„Wiesz co, mężu – odpowiedziała kobieta. – Jutro wczesnym rankiem wyprowadzimy dzieci w najgęstszą część lasu; tam rozpalimy im ogień i damy każdemu jeszcze po kawałku chleba, a potem pójdziemy do swojej pracy i zostawimy je same.

‘I’ll tell you what, husband,’ answered the woman, ‘early tomorrow morning we will take the children out into the forest to where it is the thickest; there we will light a fire for them, and give each of them one more piece of bread, and then we will go to our work and leave them alone.

Nie znajdą drogi do domu i będziemy mieli z nimi spokój”. „Nie, żono – rzekł mężczyzna. – Tego nie zrobię; jak mógłbym zostawić moje dzieci same w lesie? Dzikie zwierzęta wkrótce by przyszły i rozszarpały je na kawałki”. „Och, ty głupcze! –

They will not find the way home again, and we shall be rid of them.’ ‘No, wife,’ said the man, ‘I will not do that; how can I bear to leave my children alone in the forest?—the wild animals would soon come and tear them to pieces.’ ‘O, you fool!’

powiedziała. – W takim razie wszyscy czworo musimy umrzeć z głodu, możesz już zacząć heblować deski na nasze trumny”. I nie dała mu spokoju, dopóki się nie zgodził. „Ale i tak bardzo mi żal tych biednych dzieci” – powiedział mężczyzna.

said she, ‘then we must all four die of hunger, you may as well plane the planks for our coffins,’ and she left him no peace until he consented. ‘But I feel very sorry for the poor children, all the same,’ said the man.

Dwoje dzieci również nie mogło zasnąć z głodu i słyszało, co macocha mówiła ich ojcu. Małgosia płakała gorzkimi łzami i powiedziała do Jasia: „Teraz już po nas”.

The two children had also not been able to sleep for hunger, and had heard what their stepmother had said to their father. Gretel wept bitter tears, and said to Hansel: ‘Now all is over with us.’

„Bądź cicho, Małgosiu – rzekł Jaś. – Nie martw się, wkrótce znajdę sposób, by nam pomóc”. A gdy starsi zasnęli, wstał, włożył swój kaftanik, otworzył dolne drzwi i wymknął się na zewnątrz.

‘Be quiet, Gretel,’ said Hansel, ‘do not distress yourself, I will soon find a way to help us.’ And when the old folks had fallen asleep, he got up, put on his little coat, opened the door below, and crept outside.

Księżyc świecił jasno, a białe kamyki leżące przed domem błyszczały niczym prawdziwe srebrne grosze. Jaś schylił się i napchał do kieszonki kaftanika tyle, ile tylko zdołał zmieścić.

The moon shone brightly, and the white pebbles which lay in front of the house glittered like real silver pennies. Hansel stooped and stuffed the little pocket of his coat with as many as he could get in.

Potem wrócił i rzekł do Małgosi: „Głowa do góry, droga siostrzyczko, i śpij spokojnie, Bóg nas nie opuści”. I położył się z powrotem do łóżka.

Then he went back and said to Gretel: ‘Be comforted, dear little sister, and sleep in peace, God will not forsake us,’ and he lay down again in his bed.

Gdy nastał świt, ale zanim wzeszło słońce, kobieta przyszła i obudziła dwoje dzieci, mówiąc: „Wstawajcie, lenie! Idziemy do lasu zbierać drewno”.

When day dawned, but before the sun had risen, the woman came and awoke the two children, saying: ‘Get up, you sluggards! we are going into the forest to fetch wood.’

Dała każdemu po kawałku chleba i powiedziała: „Oto coś na wasz obiad, ale nie zjedzcie tego wcześniej, bo nic innego nie dostaniecie”. Małgosia schowała chleb pod fartuszek, gdyż Jaś miał w kieszeni kamyki.

She gave each a little piece of bread, and said: ‘There is something for your dinner, but do not eat it up before then, for you will get nothing else.’ Gretel took the bread under her apron, as Hansel had the pebbles in his pocket.

Potem wszyscy razem ruszyli w drogę do lasu. Gdy uszli kawałek, Jaś stanął i spojrzał w stronę domu, i robił tak raz za razem. Ojciec zapytał: „Jasiu, na co ty tam patrzysz i dlaczego zostajesz w tyle?

Then they all set out together on the way to the forest. When they had walked a short time, Hansel stood still and peeped back at the house, and did so again and again. His father said: ‘Hansel, what are you looking at there and staying behind for?

Uważaj i nie zapominaj, jak przebierać nogami”. „Ach, ojcze – rzekł Jaś. – Patrzę na mojego białego kotka, który siedzi na dachu i chce się ze mną pożegnać”.

Pay attention, and do not forget how to use your legs.’ ‘Ah, father,’ said Hansel, ‘I am looking at my little white cat, which is sitting up on the roof, and wants to say goodbye to me.’