Καρδιές και χέρια

Στο Ντένβερ υπήρξε μια εισροή επιβατών στα βαγόνια του εξπρές B. & M. με κατεύθυνση προς τα ανατολικά. Σε ένα βαγόνι καθόταν μια πολύ όμορφη νεαρή γυναίκα, ντυμένη με κομψό γούστο και περιτριγυρισμένη από όλες τις πολυτελείς ανέσεις μιας έμπειρης ταξιδιώτισσας.

At Denver there was an influx of passengers into the coaches on the eastbound B. & M. express. In one coach there sat a very pretty young woman dressed in elegant taste and surrounded by all the luxurious comforts of an experienced traveler.

Ανάμεσα στους νεοφερμένους ήταν δύο νεαροί άνδρες, ο ένας με όμορφη παρουσία και με ένα τολμηρό, ειλικρινές πρόσωπο και παράστημα· ο άλλος ένα αναμαλλιασμένο, κατηφές άτομο, γεροδεμένος και πρόχειρα ντυμένος. Οι δυο τους ήταν δεμένοι μαζί με χειροπέδες.

Among the newcomers were two young men, one of handsome presence with a bold, frank countenance and manner; the other a ruffled, glum-faced person, heavily built and roughly dressed. The two were handcuffed together.

Καθώς προχωρούσαν στον διάδρομο του βαγονιού, η μόνη ελεύθερη θέση που υπήρχε ήταν μια αντίστροφη, απέναντι από την ελκυστική νεαρή γυναίκα. Εδώ κάθισε το δεμένο ζευγάρι.

As they passed down the aisle of the coach the only vacant seat offered was a reversed one facing the attractive young woman. Here the linked couple seated themselves.

Το βλέμμα της νεαρής γυναίκας έπεσε πάνω τους με μια απόμακρη, γρήγορη αδιαφορία· έπειτα, με ένα υπέροχο χαμόγελο να φωτίζει το πρόσωπό της και ένα απαλό ρόδινο χρώμα να βάφει τα στρογγυλά μάγουλά της, άπλωσε ένα μικρό χέρι με γκρίζο γάντι.

The young woman’s glance fell upon them with a distant, swift disinterest; then with a lovely smile brightening her countenance and a tender pink tingeing her rounded cheeks, she held out a little gray-gloved hand.

Όταν μίλησε, η φωνή της, γεμάτη, γλυκιά και μετρημένη, φανέρωνε ότι η κάτοχός της είχε συνηθίσει να μιλάει και να την ακούνε.

When she spoke her voice, full, sweet, and deliberate, proclaimed that its owner was accustomed to speak and be heard.

«Λοιπόν, κύριε Ίστον, αν είναι να με κάνετε να μιλήσω πρώτη, υποθέτω πως πρέπει να το κάνω. Δεν αναγνωρίζετε ποτέ τους παλιούς φίλους όταν τους συναντάτε στη Δύση;»

“Well, Mr. Easton, if you will make me speak first, I suppose I must. Don’t you ever recognize old friends when you meet them in the West?”

Ο νεότερος άνδρας συνήλθε απότομα στο άκουσμα της φωνής της, φάνηκε να παλεύει με μια ελαφριά αμηχανία την οποία απέβαλε αμέσως, και έπειτα έσφιξε τα δάχτυλά της με το αριστερό του χέρι.

The younger man roused himself sharply at the sound of her voice, seemed to struggle with a slight embarrassment which he threw off instantly, and then clasped her fingers with his left hand.

«Είναι η δεσποινίς Φέρτσαϊλντ», είπε με ένα χαμόγελο. «Θα σας ζητήσω να συγχωρήσετε το άλλο χέρι· είναι αλλιώς απασχολημένο αυτή τη στιγμή».

“It’s Miss Fairchild,” he said, with a smile. “I’ll ask you to excuse the other hand; it’s otherwise engaged just at present.”

Σήκωσε ελαφρά το δεξί του χέρι, δεμένο στον καρπό με το γυαλιστερό “βραχιόλι” με το αριστερό του συντρόφου του. Το χαρούμενο βλέμμα στα μάτια της κοπέλας άλλαξε αργά σε έναν σαστισμένο τρόμο. Η λάμψη έσβησε από τα μάγουλά της.

He slightly raised his right hand, bound at the wrist by the shining “bracelet” to the left one of his companion. The glad look in the girl’s eyes slowly changed to a bewildered horror. The glow faded from her cheeks.

Τα χείλη της άνοιξαν σε μια αόριστη, χαλαρή αγωνία. Ο Ίστον, με ένα μικρό γέλιο, σαν να διασκέδαζε, ετοιμαζόταν να μιλήσει ξανά όταν ο άλλος τον πρόλαβε.

Her lips parted in a vague, relaxing distress. Easton, with a little laugh, as if amused, was about to speak again when the other forestalled him.

Ο κατηφής άνδρας παρακολουθούσε το πρόσωπο της κοπέλας με κρυφές ματιές από τα κοφτερά, πονηρά μάτια του.

The glum-faced man had been watching the girl’s countenance with veiled glances from his keen, shrewd eyes.

«Θα με συγχωρήσετε που μιλάω, δεσποινίς, αλλά βλέπω ότι γνωρίζετε τον σερίφη εδώ. Αν του ζητήσετε να πει έναν καλό λόγο για μένα όταν φτάσουμε στη φυλακή, θα το κάνει, και τα πράγματα θα γίνουν πιο εύκολα για μένα εκεί. Με πηγαίνει στη φυλακή του Λέβενγουερθ.

“You’ll excuse me for speaking, miss, but, I see you’re acquainted with the marshall here. If you’ll ask him to speak a word for me when we get to the pen he’ll do it, and it’ll make things easier for me there. He’s taking me to Leavenworth prison.

Είναι επτά χρόνια για παραχάραξη».

It’s seven years for counterfeiting.”

«Α!» είπε η κοπέλα, παίρνοντας μια βαθιά ανάσα και ξαναβρίσκοντας το χρώμα της. «Ώστε αυτό κάνετε εδώ πέρα; Σερίφης!»

“Oh!” said the girl, with a deep breath and returning color. “So that is what you are doing out here? A marshal!”