Χένγκμπου και Νόλμπου

Δύο αδέλφια

Two Brothers

Παλιά, δύο αδέλφια ζούσαν σε ένα χωριό στην Κορέα. Ο Νόλμπου ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός και ο Χένγκμπου ήταν ο μικρότερος.

Long ago, two brothers lived in a village in Korea. Nolbu was the older brother, and Heungbu was the younger one.

Όταν πέθανε ο πατέρας τους, άφησε ένα μεγάλο σπίτι, χωράφια με ρύζι και πολλά ζώα.

When their father died, he left a big house, rice fields and many animals.

Ο Νόλμπου πήρε τα πάντα για τον εαυτό του. «Εγώ είμαι ο μεγαλύτερος γιος», είπε. «Όλα αυτά είναι δικά μου».

Nolbu took everything for himself. “I’m the older son,” he said. “All of this is mine.”

Μετά γύρισε στον αδελφό του. «Πάρε τη γυναίκα σου και τα παιδιά σου και φύγε. Δεν υπάρχει θέση για εσάς εδώ».

Then he turned to his brother. “Take your wife and children and go. There’s no place for you here.”

Ο Νόλμπου ήταν πλούσιος, αλλά ήταν άπληστος και κακός. Ο Χένγκμπου ήταν φτωχός, αλλά είχε καλή καρδιά.

Nolbu was rich, but he was greedy and unkind. Heungbu was poor, but he had a good heart.

Ο Χένγκμπου έχτισε μια μικρή αχυρένια καλύβα στην άκρη του χωριού. Ήταν τόσο μικρή που τα πόδια του έβγαιναν από τον τοίχο τη νύχτα. Όταν έβρεχε, έμπαινε νερό από τη στέγη.

Heungbu built a little straw hut at the edge of the village. It was so small that his feet went through the wall at night. When it rained, water came in through the roof.

Ο Χένγκμπου και η γυναίκα του δούλευαν σκληρά. Έφτιαχναν αχυρένια παπούτσια και τα πουλούσαν στην αγορά. Αλλά ποτέ δεν υπήρχε αρκετό φαγητό για όλα τα παιδιά τους.

Heungbu and his wife worked hard. They made straw shoes and sold them at the market. But there was never enough food for all their children.

Έναν χειμώνα δεν υπήρχε καθόλου ρύζι στο σπίτι. Τα παιδιά έκλαιγαν από την πείνα.

One winter there was no rice in the house at all. The children cried with hunger.

«Θα πάω στον αδελφό μου», είπε ο Χένγκμπου. «Ίσως μας δώσει λίγο ρύζι».

“I’ll go to my brother,” said Heungbu. “Maybe he’ll give us a little rice.”

Στην αυλή του Νόλμπου υπήρχαν παχουλά γουρούνια, αγελάδες και κότες. Τα σκυλιά έτρεξαν προς τον Χένγκμπου και γάβγισαν.

In Nolbu’s yard there were fat pigs, cows and chickens. The dogs ran at Heungbu and barked.

«Αδελφέ μου, σε παρακαλώ βοήθησέ μας», είπε ο Χένγκμπου. «Τα παιδιά μου δεν έχουν φάει τρεις μέρες. Μπορείς να μας δανείσεις λίγο ρύζι; Θα σου το επιστρέψω».

“Brother, please help us,” said Heungbu. “My children haven’t eaten for three days. Can you lend us some rice? I’ll pay you back.”

«Δεν έχω ρύζι για εσένα», είπε ο Νόλμπου. «Φύγε και μην ξαναγυρίσεις!»

“I have no rice for you,” said Nolbu. “Go away and don’t come back!”

Στην κουζίνα, η γυναίκα του Νόλμπου μαγείρευε ρύζι. Ο Χένγκμπου ζήτησε λίγο και από εκείνη. Εκείνη θύμωσε και χτύπησε το μάγουλό του με την υγρή σπάτουλα ρυζιού.

In the kitchen, Nolbu’s wife was cooking rice. Heungbu asked her for a little too. She got angry and hit his cheek with her wet rice paddle.