Heungbu en Nolbu

Twee broers

Two Brothers

Lang geleden woonden er twee broers in een dorp in Korea. Nolbu was de oudere broer en Heungbu was de jongere broer.

Long ago, two brothers lived in a village in Korea. Nolbu was the older brother, and Heungbu was the younger one.

Toen hun vader stierf, liet hij een groot huis, rijstvelden en veel dieren na.

When their father died, he left a big house, rice fields and many animals.

Nolbu nam alles voor zichzelf. “Ik ben de oudste zoon,” zei hij. “Dit is allemaal van mij.”

Nolbu took everything for himself. “I’m the older son,” he said. “All of this is mine.”

Toen draaide hij zich om naar zijn broer. “Neem je vrouw en kinderen mee en ga weg. Er is hier geen plaats voor jou.”

Then he turned to his brother. “Take your wife and children and go. There’s no place for you here.”

Nolbu was rijk, maar hij was hebzuchtig en onaardig. Heungbu was arm, maar hij had een goed hart.

Nolbu was rich, but he was greedy and unkind. Heungbu was poor, but he had a good heart.

Heungbu bouwde een kleine rieten hut aan de rand van het dorp. De hut was zo klein dat zijn voeten ‘s nachts door de muur staken. Als het regende, kwam er water door het dak.

Heungbu built a little straw hut at the edge of the village. It was so small that his feet went through the wall at night. When it rained, water came in through the roof.

Heungbu en zijn vrouw werkten hard. Ze maakten strooien schoenen en verkochten die op de markt. Maar er was nooit genoeg eten voor al hun kinderen.

Heungbu and his wife worked hard. They made straw shoes and sold them at the market. But there was never enough food for all their children.

Op een winter was er helemaal geen rijst in huis. De kinderen huilden van de honger.

One winter there was no rice in the house at all. The children cried with hunger.

“Ik ga naar mijn broer,” zei Heungbu. “Misschien geeft hij ons een beetje rijst.”

“I’ll go to my brother,” said Heungbu. “Maybe he’ll give us a little rice.”

Op de boerderij van Nolbu liepen dikke varkens, koeien en kippen. De honden renden naar Heungbu toe en blaften.

In Nolbu’s yard there were fat pigs, cows and chickens. The dogs ran at Heungbu and barked.

“Broer, help ons alstublieft,” zei Heungbu. “Mijn kinderen hebben al drie dagen niet gegeten. Kunt u ons wat rijst lenen? Ik zal het u terugbetalen.”

“Brother, please help us,” said Heungbu. “My children haven’t eaten for three days. Can you lend us some rice? I’ll pay you back.”

“Ik heb geen rijst voor jou,” zei Nolbu. “Ga weg en kom niet meer terug!”

“I have no rice for you,” said Nolbu. “Go away and don’t come back!”

In de keuken kookte de vrouw van Nolbu rijst. Heungbu vroeg haar ook om een klein beetje. Ze werd boos en sloeg op zijn wang met haar natte rijstlepel.

In the kitchen, Nolbu’s wife was cooking rice. Heungbu asked her for a little too. She got angry and hit his cheek with her wet rice paddle.