Hoppel and the First Snow

1

1

It is morning in the forest. Little Hoppel the rabbit wakes up. It is cold. Very cold. And outside it is completely quiet.

Jest poranek w lesie. Mały zajączek Hoppel budzi się. Jest zimno. Bardzo zimno. A na dworze jest zupełnie cicho.

Hoppel goes out of the house. Then he stops. His eyes go wide. The forest is white! The tree is white. The hedge is white. Everything is white.

Hoppel wychodzi z domu. Potem zatrzymuje się. Robi wielkie oczy. Las jest biały! Drzewo jest białe. Żywopłot jest biały. Wszystko jest białe.

Hoppel takes a step. The ground is soft and cold. His paws are wet. “Mummy! Mummy! The forest is broken!”

Hoppel robi krok. Ziemia jest miękka i zimna. Jego łapki są mokre. „Mamo! Mamo! Las jest zepsuty!”

Mummy Rabbit comes out of the house. She laughs. “The forest isn’t broken, Hoppel. That’s snow. It’s winter.”

Mama Zając wychodzi z domu. Śmieje się. „Las nie jest zepsuty, Hoppel. To jest śnieg. Jest zima”.

Hoppel jumps into the snow. He rolls in the snow. He eats a little snow. Cold! He laughs. Snow is great!

Hoppel skacze w śnieg. Tura się w śniegu. Zjada trochę śniegu. Zimno! Śmieje się. Śnieg jest super!

“I’m going to show my friends the snow!” shouts Hoppel. And off he hops.

„Pokażę śnieg moim przyjaciołom!” — woła Hoppel. I kica przed siebie.

First he hops to the pond. But the pond is different. The water isn’t water any more. It is hard and smooth. It is ice.

Najpierw kica do stawu. Ale staw jest inny. Woda to już nie woda. Jest twarda i gładka. To jest lód.

“Frog, Frog! Where are you? Look, snow!” But no frog comes. No “croak, croak”. Nothing.

„Żabo, żabo! Gdzie jesteś? Spójrz, śnieg!” Ale żadna żaba nie przychodzi. Żadnego „Quak, quak”. Nic.

Then Hoppel hops to the hedge. Under the hedge there is a round heap of leaves. The heap goes “zzzz, zzzz”.

Potem Hoppel kica do żywopłotu. Pod żywopłotem leży okrągła góra z liści. Góra robi „Chrrr, chrrr”.

“Hedgehog, Hedgehog! Wake up! Look, snow!” But the hedgehog doesn’t wake up. He keeps on snoring.

„Jeżu, jeżu! Obudź się! Spójrz, śnieg!” Ale jeż się nie budzi. Chrapie dalej.

Hoppel is sad. He sits alone in the snow. “My friends are gone,” he says quietly. “Or they’re ill.”

Hoppel jest smutny. Siedzi sam w śniegu. „Moi przyjaciele sobie poszli” — mówi cicho. „Albo są chorzy”.