How the Whale Got His Throat

In the sea, once upon a time, O my Best Beloved, there was a Whale, and he ate fishes.

Στη θάλασσα, μια φορά κι έναν καιρό, ω Πολυαγαπημένε μου, υπήρχε μια Φάλαινα, και έτρωγε ψάρια.

He ate the starfish and the garfish, and the crab and the dab, and the plaice and the dace, and the skate and his mate, and the mackereel and the pickereel, and the really truly twirly-whirly eel.

Έτρωγε τον αστερία και τον βελονοψαρά, και το καβούρι και τη χωματίδα, και τη γλώσσα και το τσιπούρι, και το σαλάχι και το ταίρι του, και το σκουμπρί και το μικρό σκουμπρί, και το πραγματικά αληθινά στριφογυριστό χέλι.

All the fishes he could find in all the sea he ate with his mouth—so! Till at last there was only one small fish left in all the sea, and he was a small ‘Stute Fish, and he swam a little behind the Whale’s right ear, so as to be out of harm’s way.

Όλα τα ψάρια που μπορούσε να βρει σε ολόκληρη τη θάλασσα τα έτρωγε με το στόμα της—έτσι! Ώσπου στο τέλος είχε μείνει μόνο ένα μικρό ψάρι σε ολόκληρη τη θάλασσα, κι αυτό ήταν ένα μικρό Πανούργο Ψάρι, και κολυμπούσε λίγο πίσω από το δεξί αυτί της Φάλαινας, για να μην πάθει κακό.

Then the Whale stood up on his tail and said, ‘I’m hungry.’ And the small ‘Stute Fish said in a small ‘stute voice, ‘Noble and generous Cetacean, have you ever tasted Man?’

Τότε η Φάλαινα στάθηκε όρθια στην ουρά της και είπε: «Πεινάω». Και το μικρό Πανούργο Ψάρι είπε με μια μικρή, πανούργα φωνή: «Ευγενικό και γενναιόδωρο Κητώδες, έχετε δοκιμάσει ποτέ Άνθρωπο;»

‘No,’ said the Whale. ‘What is it like?’

«Όχι», είπε η Φάλαινα. «Πώς είναι;»

‘Nice,’ said the small ‘Stute Fish. ‘Nice but nubbly.’

«Νόστιμος», είπε το μικρό Πανούργο Ψάρι. «Νόστιμος αλλά με εξογκώματα».

‘Then fetch me some,’ said the Whale, and he made the sea froth up with his tail.

«Τότε φέρε μου λίγο», είπε η Φάλαινα, κι έκανε τη θάλασσα να αφρίσει με την ουρά της.

‘One at a time is enough,’ said the ‘Stute Fish.

«Ένας τη φορά είναι αρκετός», είπε το Πανούργο Ψάρι.

‘If you swim to latitude Fifty North, longitude Forty West (that is magic), you will find, sitting on a raft, in the middle of the sea, with nothing on but a pair of blue canvas breeches, a pair of suspenders (you must not forget the suspenders, Best Beloved), and a jack-knife, one ship-wrecked Mariner, who, it is only fair to tell you, is a man of infinite-resource-and-sagacity.’

«Αν κολυμπήσετε στο γεωγραφικό πλάτος Πενήντα Βόρεια, γεωγραφικό μήκος Σαράντα Δυτικά (αυτό είναι μαγικό), θα βρείτε, να κάθεται πάνω σε μια σχεδία, στη μέση της θάλασσας, χωρίς να φορά τίποτα άλλο παρά ένα μπλε καραβόπανο παντελόνι, ένα ζευγάρι τιράντες (δεν πρέπει να ξεχάσετε τις τιράντες, Πολυαγαπημένε), κι έναν σουγιά, έναν ναυαγό Ναύτη, ο οποίος, είναι δίκαιο να σας πω, είναι άνθρωπος με άπειρους-πόρους-και-οξυδέρκεια».

So the Whale swam and swam to latitude Fifty North, longitude Forty West, as fast as he could swim, and on a raft, in the middle of the sea, with nothing to wear except a pair of blue canvas breeches, a pair of suspenders (you must particularly remember the suspenders, Best Beloved), and a jack-knife, he found one single, solitary shipwrecked Mariner, trailing his toes in the water.

Έτσι η Φάλαινα κολύμπησε και κολύμπησε ως το γεωγραφικό πλάτος Πενήντα Βόρεια, γεωγραφικό μήκος Σαράντα Δυτικά, όσο πιο γρήγορα μπορούσε να κολυμπήσει, και πάνω σε μια σχεδία, στη μέση της θάλασσας, χωρίς τίποτα να φορά εκτός από ένα μπλε καραβόπανο παντελόνι, ένα ζευγάρι τιράντες (πρέπει να θυμάστε ιδιαίτερα τις τιράντες, Πολυαγαπημένε), κι έναν σουγιά, βρήκε έναν μοναδικό, ολομόναχο ναυαγό Ναύτη, να σέρνει τα δάχτυλα των ποδιών του στο νερό.

(He had his mummy’s leave to paddle, or else he would never have done it, because he was a man of infinite-resource-and-sagacity.)

(Είχε την άδεια της μαμάς του να πλατσουρίζει, αλλιώς δεν θα το είχε κάνει ποτέ, επειδή ήταν άνθρωπος με άπειρους-πόρους-και-οξυδέρκεια.)

Then the Whale opened his mouth back and back and back till it nearly touched his tail, and he swallowed the shipwrecked Mariner, and the raft he was sitting on, and his blue canvas breeches, and the suspenders (which you must not forget), and the jack-knife—He swallowed them all down into his warm, dark, inside cup-boards, and then he smacked his lips—so, and turned round three times on his tail.

Τότε η Φάλαινα άνοιξε το στόμα της πίσω και πίσω και πίσω ώσπου σχεδόν άγγιξε την ουρά της, και κατάπιε τον ναυαγό Ναύτη, και τη σχεδία πάνω στην οποία καθόταν, και το μπλε καραβόπανο παντελόνι του, και τις τιράντες (τις οποίες δεν πρέπει να ξεχάσετε), και τον σουγιά—Τα κατάπιε όλα κάτω, μέσα στα ζεστά, σκοτεινά, εσωτερικά ντουλάπια της, και μετά έσκασε τα χείλη της—έτσι, και γύρισε τρεις φορές γύρω από την ουρά της.

But as soon as the Mariner, who was a man of infinite-resource-and-sagacity, found himself truly inside the Whale’s warm, dark, inside cup-boards, he stumped and he jumped and he thumped and he bumped, and he pranced and he danced, and he banged and he clanged, and he hit and he bit, and he leaped and he creeped, and he prowled and he howled, and he hopped and he dropped, and he cried and he sighed, and he crawled and he bawled, and he stepped and he lepped, and he danced hornpipes where he shouldn’t, and the Whale felt most unhappy indeed.

Μόλις όμως ο Ναύτης, ο οποίος ήταν άνθρωπος με άπειρους-πόρους-και-οξυδέρκεια, βρέθηκε πραγματικά μέσα στα ζεστά, σκοτεινά, εσωτερικά ντουλάπια της Φάλαινας, χτύπησε τα πόδια του και πήδηξε και κοπάνησε και τράκαρε, και χοροπήδησε και χόρεψε, και βάρεσε και βρόντηξε, και χτύπησε και δάγκωσε, και πήδηξε και σύρθηκε, και τριγύρισε και ούρλιαξε, and αναπήδησε και έπεσε, και έκλαψε και αναστέναξε, και μπουσούλησε και ξεφώνισε, και βάδισε και πήδηξε ψηλά, και χόρεψε ναυτικούς χορούς εκεί που δεν έπρεπε, και η Φάλαινα ένιωσε πράγματι πολύ δυστυχισμένη.