Hoe de walvis aan zijn keel kwam

In de zee was er eens, o mijn Allerliefste, een Walvis, en hij at vissen.

In the sea, once upon a time, O my Best Beloved, there was a Whale, and he ate fishes.

Hij at de zeester en de geep, en de krab en de schar, en de schol en de serpeling, en de rog en zijn makker, en de makreel en de snoekbaars, en de echt waar kronkelige paling.

He ate the starfish and the garfish, and the crab and the dab, and the plaice and the dace, and the skate and his mate, and the mackereel and the pickereel, and the really truly twirly-whirly eel.

Alle vissen die hij in de hele zee kon vinden, at hij op met zijn bek — zó! Tot er ten slotte nog maar één klein visje over was in de hele zee, en dat was een klein Pienter Visje, en hij zwom vlak achter het rechteroor van de Walvis, zodat hij buiten gevaar was.

All the fishes he could find in all the sea he ate with his mouth—so! Till at last there was only one small fish left in all the sea, and he was a small ‘Stute Fish, and he swam a little behind the Whale’s right ear, so as to be out of harm’s way.

Toen ging de Walvis op zijn staart staan en zei: “Ik heb honger.” En het kleine Pientere Visje zei met een klein, pienter stemmetje: “Edele en vrijgevige Walvisachtige, heeft u weleens Mens geproefd?”

Then the Whale stood up on his tail and said, ‘I’m hungry.’ And the small ‘Stute Fish said in a small ‘stute voice, ‘Noble and generous Cetacean, have you ever tasted Man?’

“Nee,” zei de Walvis. “Hoe smaakt dat?”

‘No,’ said the Whale. ‘What is it like?’

“Lekker,” zei het kleine Pientere Visje. “Lekker, maar knobbelig.”

‘Nice,’ said the small ‘Stute Fish. ‘Nice but nubbly.’

“Haal er dan wat voor me,” zei de Walvis, en hij liet de zee schuimen met zijn staart.

‘Then fetch me some,’ said the Whale, and he made the sea froth up with his tail.

“Eén tegelijk is genoeg,” zei het Pientere Visje.

‘One at a time is enough,’ said the ‘Stute Fish.

“Als u zwemt naar breedtegraad Vijftig Noord, lengtegraad Veertig West (dat is toverij), zult u, zittend op een vlot, midden op zee, met niets anders aan dan een blauwe zeildoeken broek, een paar bretels (je moet de bretels niet vergeten, Allerliefste) en een zakmes, een schipbreukeling van een Zeeman vinden, van wie het wel zo eerlijk is u te vertellen dat hij een man is van oneindig-veel-vindingrijkheid-en-verstand.”

‘If you swim to latitude Fifty North, longitude Forty West (that is magic), you will find, sitting on a raft, in the middle of the sea, with nothing on but a pair of blue canvas breeches, a pair of suspenders (you must not forget the suspenders, Best Beloved), and a jack-knife, one ship-wrecked Mariner, who, it is only fair to tell you, is a man of infinite-resource-and-sagacity.’

Dus zwom en zwom de Walvis naar breedtegraad Vijftig Noord, lengtegraad Veertig West, zo snel als hij kon zwemmen, en op een vlot, midden op zee, met niets aan behalve een blauwe zeildoeken broek, een paar bretels (je moet vooral de bretels onthouden, Allerliefste) en een zakmes, vond hij één enkele, eenzame schipbreukeling van een Zeeman, die zijn tenen door het water liet slepen.

So the Whale swam and swam to latitude Fifty North, longitude Forty West, as fast as he could swim, and on a raft, in the middle of the sea, with nothing to wear except a pair of blue canvas breeches, a pair of suspenders (you must particularly remember the suspenders, Best Beloved), and a jack-knife, he found one single, solitary shipwrecked Mariner, trailing his toes in the water.

(Hij had toestemming van zijn mama om te pootjebaden, anders had hij het nooit gedaan, want hij was een man van oneindig-veel-vindingrijkheid-en-verstand.)

(He had his mummy’s leave to paddle, or else he would never have done it, because he was a man of infinite-resource-and-sagacity.)

Toen sperde de Walvis zijn bek open, steeds verder en verder en verder tot die bijna zijn staart raakte, en hij slikte de schipbreukeling van een Zeeman door, en het vlot waarop hij zat, en zijn blauwe zeildoeken broek, en de bretels (die je niet moet vergeten) en het zakmes — hij slikte ze allemaal naar beneden in zijn warme, donkere binnenkasten, en toen smakle hij met zijn lippen — zó, en draaide drie keer rond op zijn staart.

Then the Whale opened his mouth back and back and back till it nearly touched his tail, and he swallowed the shipwrecked Mariner, and the raft he was sitting on, and his blue canvas breeches, and the suspenders (which you must not forget), and the jack-knife—He swallowed them all down into his warm, dark, inside cup-boards, and then he smacked his lips—so, and turned round three times on his tail.

Maar zodra de Zeeman, die een man was van oneindig-veel-vindingrijkheid-en-verstand, merkte dat hij echt binnen in de warme, donkere binnenkasten van de Walvis zat, stampte hij en sprong hij en bonsde hij en botste hij, en huppelde hij en danste hij, en sloeg hij en kletterde hij, en mepte hij en beet hij, en sprong hij en sloop hij, en zwierf hij en huilde hij, en hopte hij en plofte hij, en gilde hij en zuchtte hij, en kroop hij en brulde hij, en stapte hij en wipte hij, en danste hij matrozendansen waar dat helemaal niet mocht, en de Walvis voelde zich werkelijk uiterst ongelukkig.

But as soon as the Mariner, who was a man of infinite-resource-and-sagacity, found himself truly inside the Whale’s warm, dark, inside cup-boards, he stumped and he jumped and he thumped and he bumped, and he pranced and he danced, and he banged and he clanged, and he hit and he bit, and he leaped and he creeped, and he prowled and he howled, and he hopped and he dropped, and he cried and he sighed, and he crawled and he bawled, and he stepped and he lepped, and he danced hornpipes where he shouldn’t, and the Whale felt most unhappy indeed.