Sjaak en de bonenstaak

Er was eens een arme weduwe die maar één zoon had, genaamd Sjaak, en een koe genaamd Melkwitje. En het enige waarvan ze moesten leven was de melk die de koe elke ochtend gaf, die ze naar de markt brachten en verkochten.

There was once upon a time a poor widow who had an only son named Jack, and a cow named Milky-white. And all they had to live on was the milk the cow gave every morning which they carried to the market and sold.

Maar op een ochtend gaf Melkwitje geen melk en ze wisten niet wat ze moesten doen.

But one morning Milky-white gave no milk and they didn’t know what to do.

“Wat moeten we doen, wat moeten we doen?” zei de weduwe, terwijl ze haar handen wrong.

“What shall we do, what shall we do?” said the widow, wringing her hands.

“Kop op, moeder, ik ga wel ergens werk zoeken,” zei Sjaak.

“Cheer up, mother, I’ll go and get work somewhere,” said Jack.

“Dat hebben we al eens geprobeerd, en niemand wilde je hebben,” zei zijn moeder; “we moeten Melkwitje verkopen en met het geld iets doen, een winkel beginnen, of zoiets.”

“We’ve tried that before, and nobody would take you,” said his mother; “we must sell Milky-white and with the money do something, start shop, or something.”

“Goed, moeder,” zegt Sjaak; “het is vandaag marktdag, en ik zal Melkwitje zo verkocht hebben, en dan zullen we zien wat we kunnen doen.”

“All right, mother,” says Jack; “it’s market-day today, and I’ll soon sell Milky-white, and then we’ll see what we can do.”

Dus nam hij het halster van de koe in zijn hand en vertrok. Hij was nog niet ver gegaan toen hij een vreemd uitziende oude man tegenkwam, die tegen hem zei: “Goedemorgen, Sjaak.”

So he took the cow’s halter in his hand, and off he starts. He hadn’t gone far when he met a funny-looking old man who said to him: “Good morning, Jack.”

“Goedemorgen,” zei Sjaak, en hij vroeg zich af hoe hij zijn naam wist.

“Good morning to you,” said Jack, and wondered how he knew his name.

“Nou, Sjaak, en waar ga jij naartoe?” zei de man.

“Well, Jack, and where are you off to?” said the man.

“Ik ga naar de markt om onze koe hier te verkopen.”

“I’m going to market to sell our cow here.”

“O, je ziet er precies uit als het juiste type jongen om koeien te verkopen,” zei de man; “ik vraag me af of je wel weet hoeveel bonen vijf maken.”

“Oh, you look the proper sort of chap to sell cows,” said the man; “I wonder if you know how many beans make five.”

“Twee in elke hand en één in uw mond,” zegt Sjaak, zo scherp als een naald.

“Two in each hand and one in your mouth,” says Jack, as sharp as a needle.

“Helemaal juist,” zei de man, “en hier zijn precies die bonen zelf,” ging hij verder, terwijl hij een aantal vreemd uitziende bonen uit zijn zak haalde. “Omdat je zo scherp bent,” zegt hij, “vind ik het niet erg om een ruil met je te maken—jouw koe voor deze bonen.”

“Right you are,” said the man, “and here they are the very beans themselves,” he went on pulling out of his pocket a number of strange-looking beans. “As you are so sharp,” says he, “I don’t mind doing a swop with you—your cow for these beans.”

“Onzin!” zegt Sjaak; “dat zou u wel willen, nietwaar?”

“Walker!” says Jack; “wouldn’t you like it?”