Koning Alfred en de koeken

Vele jaren geleden leefde er in Engeland een wijze en goede koning die Alfred heette. Geen enkele andere man heeft ooit zoveel voor zijn land gedaan als hij; en mensen over de hele wereld noemen hem nu Alfred de Grote.

Many years ago there lived in England a wise and good king whose name was Alfred. No other man ever did so much for his country as he; and people now, all over the world, speak of him as Alfred the Great.

In die dagen had een koning geen erg gemakkelijk leven. Er was bijna altijd oorlog, en niemand anders kon zijn leger zo goed in de strijd aanvoeren als hij. En zo had hij het, tussen regeren en vechten door, inderdaad heel druk.

In those days a king did not have a very easy life. There was war almost all the time, and no one else could lead his army into battle so well as he. And so, between ruling and fighting, he had a busy time of it indeed.

Een woest, ruw volk, dat de Denen werd genoemd, was van over zee gekomen en vocht tegen de Engelsen. Er waren er zoveel, en ze waren zo moedig en sterk, dat ze lange tijd elke veldslag wonnen.

A fierce, rude people, called the Danes, had come from over the sea, and were fighting the English. There were so many of them, and they were so bold and strong, that for a long time they gained every battle.

Als ze zo doorgingen, zouden ze al snel de meesters zijn van het hele land.

If they kept on, they would soon be the masters of the whole country.

Eindelijk, na een grote veldslag, werd het Engelse leger gebroken en uiteengedreven. Iedere man moest zichzelf zo goed mogelijk in veiligheid brengen. Koning Alfred vluchtte alleen, in grote haast, door de bossen en moerassen.

At last, after a great battle, the English army was broken up and scattered. Every man had to save himself in the best way he could. King Alfred fled alone, in great haste, through the woods and swamps.

Laat op de dag kwam de koning bij de hut van een houthakker. Hij was erg moe en hongerig, en hij smeekte de vrouw van de houthakker om hem iets te eten te geven en een slaapplaats in haar hut.

Late in the day the king came to the hut of a woodcutter. He was very tired and hungry, and he begged the woodcutter’s wife to give him something to eat and a place to sleep in her hut.

De vrouw bakte wat koeken op de haard, en ze keek met medelijden naar de arme, haveloze kerel die zo hongerig leek. Ze had er geen vermoeden van dat hij de koning was.

The woman was baking some cakes upon the hearth, and she looked with pity upon the poor, ragged fellow who seemed so hungry. She had no thought that he was the king.

“Ja,” zei ze, “ik zal u wat avondeten geven als u op deze koeken wilt letten. Ik wil naar buiten gaan en de koe melken; en u moet zorgen dat ze niet aanbranden terwijl ik weg ben.”

“Yes,” she said, “I will give you some supper if you will watch these cakes. I want to go out and milk the cow; and you must see that they do not burn while I am gone.”

Koning Alfred was heel bereid om op de koeken te letten, maar hij had veel grotere dingen om over na te denken. Hoe moest hij zijn leger weer bij elkaar krijgen? En hoe ging hij de woeste Denen het land uit drijven?

King Alfred was very willing to watch the cakes, but he had far greater things to think about. How was he going to get his army together again? And how was he going to drive the fierce Danes out of the land?

Hij vergat zijn honger; hij vergat de koeken; hij vergat dat hij in de hut van de houthakker was. Zijn gedachten waren druk bezig met het maken van plannen voor morgen.

He forgot his hunger; he forgot the cakes; he forgot that he was in the woodcutter’s hut. His mind was busy making plans for to-morrow.

Na een poosje kwam de vrouw terug. De koeken rookten op de haard. Ze waren helemaal verbrand. Ach, wat was ze boos!

In a little while the woman came back. The cakes were smoking on the hearth. They were burned to a crisp. Ah, how angry she was!

“Luie kerel!” riep ze uit. “Kijk eens wat u gedaan heeft! U wilt wel wat eten, maar u wilt niet werken!”

“You lazy fellow!” she cried. “See what you have done! You want something to eat, but you do not want to work!”

Er is mij verteld dat zij de koning zelfs met een stok sloeg; maar ik kan haast niet geloven dat zij zo kwaadaardig was.

I have been told that she even struck the king with a stick; but I can hardly believe that she was so ill-natured.

De koning moet in zichzelf hebben gelachen bij de gedachte dat hij op deze manier werd uitgescholden; en hij had zo’n honger dat hij de boze woorden van de vrouw half niet zo erg vond als het verlies van de koeken.

The king must have laughed to himself at the thought of being scolded in this way; and he was so hungry that he did not mind the woman’s angry words half so much as the loss of the cakes.