Król Alfred i placki

Wiele lat temu żył w Anglii mądry i dobry król, który miał na imię Alfred. Żaden inny człowiek nie uczynił nigdy tak wiele dla swojego kraju jak on; a ludzie dziś na całym świecie mówią o nim jako o Alfredzie Wielkim.

Many years ago there lived in England a wise and good king whose name was Alfred. No other man ever did so much for his country as he; and people now, all over the world, speak of him as Alfred the Great.

W tamtych czasach król nie miał zbyt łatwego życia. Wojna trwała niemal bez przerwy i nikt inny nie potrafił prowadzić jego armii do walki tak dobrze jak on. I tak, pomiędzy rządzeniem a walką, miał doprawdy mnóstwo zajęć.

In those days a king did not have a very easy life. There was war almost all the time, and no one else could lead his army into battle so well as he. And so, between ruling and fighting, he had a busy time of it indeed.

Dziki, brutalny lud, zwany Duńczykami, przybył zza morza i walczył z Anglikami. Było ich tak wielu, byli tak odważni i silni, że przez długi czas wygrywali każdą bitwę.

A fierce, rude people, called the Danes, had come from over the sea, and were fighting the English. There were so many of them, and they were so bold and strong, that for a long time they gained every battle.

Gdyby tak szło dalej, wkrótce staliby się panami całego kraju.

If they kept on, they would soon be the masters of the whole country.

W końcu, po wielkiej bitwie, angielska armia została rozbita i rozproszona. Każdy musiał ratować się tak, jak tylko potrafił. Król Alfred uciekał samotnie, w wielkim pośpiechu, przez lasy i bagna.

At last, after a great battle, the English army was broken up and scattered. Every man had to save himself in the best way he could. King Alfred fled alone, in great haste, through the woods and swamps.

Późnym popołudniem król dotarł do chaty drwala. Był bardzo zmęczony i głodny, więc poprosił żonę drwala, by dała mu coś do jedzenia i miejsce do spania w swojej chacie.

Late in the day the king came to the hut of a woodcutter. He was very tired and hungry, and he begged the woodcutter’s wife to give him something to eat and a place to sleep in her hut.

Kobieta piekła na palenisku placki i spojrzała ze współczuciem na biednego, obdartego człowieka, który wydawał się tak bardzo głodny. Ani przez myśl jej nie przeszło, że to król.

The woman was baking some cakes upon the hearth, and she looked with pity upon the poor, ragged fellow who seemed so hungry. She had no thought that he was the king.

„Tak” – powiedziała – „dam ci kolację, jeśli popilnujesz tych placków. Chcę wyjść i wydoić krowę, a ty musisz dopilnować, żeby się nie przypaliły, kiedy mnie nie będzie”.

“Yes,” she said, “I will give you some supper if you will watch these cakes. I want to go out and milk the cow; and you must see that they do not burn while I am gone.”

Król Alfred bardzo chętnie zgodził się pilnować placków, ale miał do myślenia o wiele ważniejsze sprawy. Jak miał znów zebrać swoją armię? I jak miał wypędzić dzikich Duńczyków z tej ziemi?

King Alfred was very willing to watch the cakes, but he had far greater things to think about. How was he going to get his army together again? And how was he going to drive the fierce Danes out of the land?

Zapomniał o głodzie; zapomniał o plackach; zapomniał, że jest w chacie drwala. Jego umysł był zajęty snuciem planów na jutro.

He forgot his hunger; he forgot the cakes; he forgot that he was in the woodcutter’s hut. His mind was busy making plans for to-morrow.

Po krótkiej chwili kobieta wróciła. Z placków na palenisku unosił się dym. Były spalone na węgiel. Ach, jakże była zła!

In a little while the woman came back. The cakes were smoking on the hearth. They were burned to a crisp. Ah, how angry she was!

„Ty leniu!” – zawołała. – „Zobacz, co zrobiłeś! Jeść ci się chce, ale pracować to już nie!”

“You lazy fellow!” she cried. “See what you have done! You want something to eat, but you do not want to work!”

Słyszałam, że uderzyła nawet króla kijem; trudno mi jednak uwierzyć, że była aż tak złośliwa.

I have been told that she even struck the king with a stick; but I can hardly believe that she was so ill-natured.

Król musiał zaśmiać się w duchu na myśl o tym, że został w ten sposób zrugany; a był tak głodny, że gniewne słowa kobiety obeszły go o połowę mniej niż strata placków.

The king must have laughed to himself at the thought of being scolded in this way; and he was so hungry that he did not mind the woman’s angry words half so much as the loss of the cakes.