Ο βασιλιάς Κανούτος στην ακροθαλασσιά

Εκατό χρόνια ή και περισσότερο μετά την εποχή του Αλφρέδου του Μεγάλου, υπήρχε ένας βασιλιάς της Αγγλίας που ονομαζόταν Κανούτος. Ο βασιλιάς Κανούτος ήταν Δανός· όμως οι Δανοί δεν ήταν τόσο άγριοι και σκληροί τότε όσο ήταν όταν βρίσκονταν σε πόλεμο με τον βασιλιά Αλφρέδο.

A hundred years or more after the time of Alfred the Great there was a king of England named Canute. King Canute was a Dane; but the Danes were not so fierce and cruel then as they had been when they were at war with King Alfred.

Οι επιφανείς άνδρες και οι αξιωματικοί που βρίσκονταν γύρω από τον βασιλιά Κανούτο τον παινούσαν πάντοτε.

The great men and officers who were around King Canute were always praising him.

«Είστε ο σπουδαιότερος άνθρωπος που έζησε ποτέ», έλεγε ο ένας.

“You are the greatest man that ever lived,” one would say.

Έπειτα ένας άλλος έλεγε: «Ω βασιλιά! δεν μπορεί να υπάρξει ποτέ άλλος άνθρωπος τόσο ισχυρός όσο εσείς».

Then another would say, “O king! there can never be another man so mighty as you.”

Και ένας άλλος έλεγε: «Μεγάλε Κανούτε, δεν υπάρχει τίποτα στον κόσμο που να τολμά να μην σας υπακούσει».

And another would say, “Great Canute, there is nothing in the world that dares to disobey you.”

Ο βασιλιάς ήταν άνθρωπος με λογική, και κουράστηκε πολύ να ακούει τέτοια ανόητα λόγια.

The king was a man of sense, and he grew very tired of hearing such foolish speeches.

Μια μέρα βρισκόταν στην ακροθαλασσιά και οι αξιωματικοί του ήταν μαζί του. Τον παινούσαν, όπως συνήθιζαν να κάνουν.

One day he was by the seashore, and his officers were with him. They were praising him, as they were in the habit of doing.

Σκέφτηκε ότι τώρα θα τους έδινε ένα μάθημα, κι έτσι τους πρόσταξε να τοποθετήσουν την καρέκλα του στην παραλία, ακριβώς δίπλα στην άκρη του νερού.

He thought that now he would teach them a lesson, and so he bade them set his chair on the beach close by the edge of the water.

«Είμαι ο σπουδαιότερος άνθρωπος στον κόσμο;» ρώτησε.

“Am I the greatest man in the world?” he asked.

«Ω βασιλιά!» φώναξαν εκείνοι, «δεν υπάρχει κανένας τόσο ισχυρός όσο εσείς».

“O king!” they cried, “there is no one so mighty as you.”

«Με υπακούν όλα τα πράγματα;» ρώτησε.

“Do all things obey me?” he asked.

«Δεν υπάρχει τίποτα που να τολμά να μην σας υπακούσει, ω βασιλιά!» είπαν. «Ο κόσμος υποκλίνεται μπροστά σας και σας τιμά».

“There is nothing that dares to disobey you, O king!” they said. “The world bows before you, and gives you honor.”

«Θα με υπακούσει η θάλασσα;» ρώτησε· και κοίταξε κάτω τα μικρά κύματα που έγλειφαν την άμμο στα πόδια του.

“Will the sea obey me?” he asked; and he looked down at the little waves which were lapping the sand at his feet.

Οι ανόητοι αξιωματικοί σάστισαν, αλλά δεν τόλμησαν να πουν «Όχι».

The foolish officers were puzzled, but they did not dare to say “No.”