King Canute on the Seashore

A hundred years or more after the time of Alfred the Great there was a king of England named Canute. King Canute was a Dane; but the Danes were not so fierce and cruel then as they had been when they were at war with King Alfred.

Honderd jaar of meer na de tijd van Alfred de Grote was er een koning van Engeland die Knoet heette. Koning Knoet was een Deen; maar de Denen waren toen niet zo woest en wreed als ze waren geweest toen ze in oorlog waren met koning Alfred.

The great men and officers who were around King Canute were always praising him.

De aanzienlijke mannen en officieren om koning Knoet heen prezen hem altijd.

“You are the greatest man that ever lived,” one would say.

“U bent de grootste man die ooit heeft geleefd,” zei de een dan.

Then another would say, “O king! there can never be another man so mighty as you.”

Dan zei een ander: “O koning! Er kan nooit meer een man zijn die zo machtig is als u.”

And another would say, “Great Canute, there is nothing in the world that dares to disobey you.”

En weer een ander zei: “Grote Knoet, er is niets ter wereld dat u durft te trotseren.”

The king was a man of sense, and he grew very tired of hearing such foolish speeches.

De koning was een verstandig man, en hij werd het erg beu om zulke dwaze toespraken te horen.

One day he was by the seashore, and his officers were with him. They were praising him, as they were in the habit of doing.

Op een dag was hij aan de zeekust, en zijn officieren waren bij hem. Ze waren hem aan het prijzen, zoals ze gewoon waren te doen.

He thought that now he would teach them a lesson, and so he bade them set his chair on the beach close by the edge of the water.

Hij dacht dat hij hun nu een lesje zou leren, en daarom beval hij hun zijn stoel op het strand te zetten, vlak bij de rand van het water.

“Am I the greatest man in the world?” he asked.

“Ben ik de grootste man ter wereld?” vroeg hij.

“O king!” they cried, “there is no one so mighty as you.”

“O koning!” riepen ze uit, “er is niemand zo machtig als u.”

“Do all things obey me?” he asked.

“Gehoorzaamt alles mij?” vroeg hij.

“There is nothing that dares to disobey you, O king!” they said. “The world bows before you, and gives you honor.”

“Er is niets dat u durft te trotseren, o koning!” zeiden ze. “De wereld buigt voor u en bewijst u eer.”

“Will the sea obey me?” he asked; and he looked down at the little waves which were lapping the sand at his feet.

“Zal de zee mij gehoorzamen?” vroeg hij; en hij keek neer op de kleine golfjes die over het zand bij zijn voeten spoelden.

The foolish officers were puzzled, but they did not dare to say “No.”

De dwaze officieren waren in de war, maar ze durfden geen “Nee” te zeggen.