King Canute on the Seashore

A hundred years or more after the time of Alfred the Great there was a king of England named Canute. King Canute was a Dane; but the Danes were not so fierce and cruel then as they had been when they were at war with King Alfred.

Sto lat lub więcej po czasach Alfreda Wielkiego w Anglii panował król o imieniu Kanut. Król Kanut był Duńczykiem; ale Duńczycy nie byli wtedy tak dzicy i okrutni, jak wtedy, gdy toczyli wojnę z królem Alfredem.

The great men and officers who were around King Canute were always praising him.

Wielcy ludzie i urzędnicy, którzy otaczali króla Kanuta, bezustannie go chwalili.

“You are the greatest man that ever lived,” one would say.

„Jest Pan największym człowiekiem, jaki kiedykolwiek żył” – mawiał jeden.

Then another would say, “O king! there can never be another man so mighty as you.”

Wtedy inny mówił: „O królu! Nigdy nie będzie innego człowieka tak potężnego jak Pan”.

And another would say, “Great Canute, there is nothing in the world that dares to disobey you.”

A jeszcze inny mawiał: „Wielki Kanucie, nie ma nic na świecie, co odważyłoby się okazać Panu nieposłuszeństwo”.

The king was a man of sense, and he grew very tired of hearing such foolish speeches.

Król był człowiekiem rozsądnym i był już bardzo zmęczony słuchaniem takich głupich mów.

One day he was by the seashore, and his officers were with him. They were praising him, as they were in the habit of doing.

Pewnego dnia przebywał nad brzegiem morza, a jego urzędnicy byli z nim. Chwalili go, tak jak mieli w zwyczaju.

He thought that now he would teach them a lesson, and so he bade them set his chair on the beach close by the edge of the water.

Pomyślał, że nadszedł czas, by dać im nauczkę, więc kazał im postawić swoje krzesło na plaży, tuż przy brzegu wody.

“Am I the greatest man in the world?” he asked.

„Czy jestem najwspanialszym człowiekiem na świecie?” – zapytał.

“O king!” they cried, “there is no one so mighty as you.”

„O królu!” – zawołali. – „Nie ma nikogo tak potężnego jak Pan”.

“Do all things obey me?” he asked.

„Czy wszystkie rzeczy są mi posłuszne?” – zapytał.

“There is nothing that dares to disobey you, O king!” they said. “The world bows before you, and gives you honor.”

„Nie ma niczego, co odważyłoby się okazać Panu nieposłuszeństwo, o królu!” – rzekli. – „Świat kłania się przed Panem i oddaje Panu cześć”.

“Will the sea obey me?” he asked; and he looked down at the little waves which were lapping the sand at his feet.

„Czy morze będzie mi posłuszne?” – zapytał; i spojrzał w dół na małe fale, które omywały piasek u jego stóp.

The foolish officers were puzzled, but they did not dare to say “No.”

Niemądrzy urzędnicy byli zmieszani, ale nie odważyli się powiedzieć „Nie”.