Πρωινό για τρεις

Το επόμενο πρωί ξυπνάω αργά. Ο ήλιος είναι ήδη ψηλά και μυρίζω καφέ.

The next morning, I wake up late. The sun is already high, and I can smell coffee.

Κατεβαίνω στην αίθουσα πρωινού. Είναι ένας μεγάλος χώρος με θέα στη λίμνη Γκάρντα. Οι τρεις επισκέπτες κάθονται σε ένα μικρό τραπέζι και τρώνε τα αβγά τους.

I go down to the breakfast room. It is a big room with a view of the lake. The three guests sit at a small table and eat their eggs.

Και η Σόφι στέκεται στη μέση του χώρου, με ένα φλιτζάνι καφέ και μια στοίβα χαρτιά.

And Sophie stands in the middle of the room, with a cup of coffee and a pile of papers.

Σόφι: Καλημέρα, αγάπη μου! Δεν μπορούσα να κοιμηθώ, οπότε ξεκίνησα στις έξι. Κοίτα: τηλεφώνησα στον Μάρκο Φέρι.

Sophie: Good morning, darling! I couldn’t sleep, so I started work at six. Look: I called Marco Ferri.

«Τηλεφώνησες στον Μάρκο;», λέω. «Σόφι, θα τον συναντήσω την Παρασκευή».

“You called Marco?” I say. “Sophie, I’m going to meet him on Friday.”

Σόφι: Ακριβώς. Και την Παρασκευή υπογράφεις. Είναι όλα έτοιμα. Η τιμή είναι πολύ καλή, Τομ. Κάτι παραπάνω από καλή.

Sophie: Exactly. And on Friday you sign. It’s all ready. The price is very good, Tom. Better than good.

Η Σόφι είναι δικηγόρος. Όταν έχει ένα σχέδιο, κανείς δεν μπορεί να τη σταματήσει. Το ξέρω αυτό. Μερικές φορές μού αρέσει.

Sophie is a lawyer. When she has a plan, nobody can stop her. I know that. I love that, sometimes.

Σόφι: Και αυτό εδώ, αγάπη μου, είναι η λίστα με όλα τα πράγματα στο σπίτι. Κρεβάτια, τραπέζια, λάμπες. Πουλάμε τα πάντα. Έλενα, θα μπορούσατε, παρακαλώ, να μετρήσετε τις πετσέτες;

Sophie: And this, darling, is the list of everything in the house. Beds, tables, lamps. We sell it all. Elena, could you please count the towels?

Έλενα: Φυσικά, κυρία Κλαρκ.

Elena: Of course, Miss Clarke.

Η φωνή της Έλενας είναι ευγενική και ψυχρή. Δεν με κοιτάζει ούτε μία φορά. Χθες στη βεράντα τα μάτια της ήταν ζεστά. Τώρα είναι ψυχρά και απόμακρα.

Elena’s voice is polite and cold. She doesn’t look at me once. Yesterday on the terrace, her eyes were warm. Now they are cold and far away.

Η Σόφι μού βάζει τη λίστα στο χέρι και μου δίνει ένα φιλί στο μάγουλο. «Μην κοιτάς τόσο λυπημένος, αγάπη μου. Σε μία εβδομάδα είμαστε πάλι στο Λονδίνο».

Sophie puts the list into my hand and gives me a kiss on the cheek. “Don’t look so sad, darling. In a week, we’re back in London.”

Από την άκρη του ματιού μου βλέπω την Έλενα να φεύγει από το δωμάτιο. Η πόρτα κλείνει πολύ σιγά. Αυτό είναι χειρότερο από έναν δυνατό κρότο.

Out of the corner of my eye, I see Elena leave the room. The door closes very quietly. That is worse than a loud noise.