Μάρκο

Ένας απρόσμενος επισκέπτης

An early visitor

Αυτή τη νύχτα δεν κοιμάμαι πολύ. Τα δύο γράμματα της Τζούλια είναι στο τραπέζι μου. Τα γράμματά μου. Δεν τα ανοίγω. Όχι ακόμα.

I don’t sleep much that night. Giulia’s two letters lie on my table. My letters. I don’t open them. Not yet.

Το πρωί ακούω ένα αυτοκίνητο πάνω στις πέτρες μπροστά από το σπίτι. Ένα μεγάλο μαύρο αυτοκίνητο. Μετά ακούω τη Σόφι να γελάει στο χολ.

In the morning, I hear a car on the stones in front of the house. A big black car. Then I hear Sophie laugh in the hall.

Δίπλα της στέκεται ένας ψηλός άντρας με γαλάζιο κοστούμι. Είναι περίπου σαράντα χρονών, έχει μαύρα μαλλιά και λίγα γκρίζα στα πλάγια. Έχει ένα πολύ άσπρο χαμόγελο.

Next to her stands a tall man in a light-blue suit. He is about forty, with black hair and a little grey at the sides. He has a very white smile.

Μάρκο: Τομ! Επιτέλους. Μάρκο Φέρι. Το ξέρω, το ξέρω, είπαμε την Παρασκευή. Αλλά ήμουν στο χωριό και σκέφτηκα: Γιατί να περιμένουμε;

Marco: Tom! Finally. Marco Ferri. I know, I know, we said Friday. But I was in the village, and I thought: why wait?

Μου δίνει το χέρι. Το χέρι του είναι ζεστό και δυνατό. Λίγο υπερβολικά δυνατό.

He shakes my hand. His hand is warm and strong. A little too strong.

Σόφι: Ο Μάρκο θέλει να μας καλέσει για μεσημεριανό, αγάπη μου. Στο εστιατόριο στην προβλήτα. Δεν είναι ωραίο;

Sophie: Marco wants to take us to lunch, darling. At the restaurant on the pier. Isn’t that lovely?

Μάρκο: Το καλύτερο ψάρι στη λίμνη. Και μπορούμε να μιλήσουμε για τη δουλειά. Μόνο λίγο, υπόσχομαι.

Marco: The best fish on the lake. And we can talk about business. Only a little, I promise.

Πίσω από τη ρεσεψιόν, η Έλενα γράφει στο μεγάλο βιβλίο της. Δεν σηκώνει το βλέμμα. Αλλά το στιλό της έχει σταματήσει να γράφει.

Behind the reception desk, Elena writes in her big book. She doesn’t look up. But her pen has stopped.