Mieszkanie nad apteką

Poprzedniego wieczoru obiecałam listonoszowi, że dam temu spokój. W sobotę, dwunastego grudnia, za piętnaście szósta rano stałam w ciemnej bramie po drugiej stronie ulicy, naprzeciw apteki, i łamałam tę obietnicę.

I had promised the postman, the night before, that I would leave it alone. On Saturday the twelfth of December, at a quarter to six in the morning, I was standing in a dark doorway across the street from the chemist’s, breaking that promise.

Apteka była ciemna. Obok jej okna były wąskie zielone drzwi z mosiężnym numerem, a nad drzwiami dwa okna. Zasłony były zasunięte, ale za nimi paliło się światło. Ktoś tam na górze nie spał.

The chemist’s was dark. Next to its window there was a narrow green door with a brass number on it, and above the door, two windows. The curtains were closed, but there was a light behind them. Somebody was awake up there.

Czekałam. Było bardzo zimno. Tego dnia otwierali jarmark, a drewniane budki na środku placu były gotowe, z zamkniętymi okiennicami i śniegiem na dachach. Za kilka godzin plac miał być pełen ludzi i muzyki. Teraz był pusty i cichy, a ja słyszałam własne serce.

I waited. It was very cold. The market opened that day, and the huts in the middle of the square were ready, with their wooden shutters closed and snow on their roofs. In a few hours the square would be full of people and music. Now it was empty and silent, and I could hear my own heart.

Pięć po szóstej zielone drzwi się otworzyły.

At five past six, the green door opened.

Ben wyszedł dokładnie o czasie. To była jego rutyna, a ja ją poznałam. Miał czerwoną kurtkę i torbę listonosza przez pierś. W obu rękach trzymał pęk kremowych kopert, kilkanaście, związanych kawałkiem czerwonego sznurka. Cicho zamknął za sobą drzwi i odwrócił się, żeby schować pęk do torby.

Ben came out, right on time. It was his routine, and I had learned it. He was in his red jacket, with his postbag across his chest, and he was holding something in both hands: a bundle of cream envelopes, a dozen or more, tied with a piece of red string. He closed the door quietly behind him and turned to put the bundle in his bag.

Wtedy podniósł głowę i mnie zobaczył.

Then he looked up and saw me.

Nie ruszył się. Ja też nie. Staliśmy po dwóch stronach wąskiej ulicy w niebieskim śniegu. Pęk kopert był w jego rękach, między nami, i żadne z nas nie mogło powiedzieć nic, co sprawiłoby, że to nieprawda.

He didn’t move. Neither did I. We stood on the two sides of the narrow street in the blue snow, and the bundle of envelopes was in his hands between us, and there was nothing either of us could say that would make it not true.

– Leila – powiedział w końcu. Mówił bardzo cicho. – Powiedziałaś.

“Leila,” he said at last. His voice was very quiet. “You said.”

– Wiem, co powiedziałam.

“I know what I said.”

– Powiedziałaś, że dasz temu spokój. Wczoraj. Spojrzałaś na mnie i to powiedziałaś.

“You said you’d leave it alone. Yesterday. You looked at me and you said it.”

– Wiem.

“I know.”

Spojrzał na koperty. Spojrzał na zielone drzwi. Spojrzał na zegarek. Widziałam, jak bardzo szybko wszystko przemyślał, i widziałam chwilę, w której zdecydował. Wtedy pierwszy raz zrozumiałam, jakim jest człowiekiem.

He looked down at the envelopes. He looked at the green door. He looked at his watch. I saw him think it all through, very fast, and I saw the moment he decided. It was the first time I understood what kind of man he was.

– Muszę przed ósmą doręczyć listy czternaściorgu dzieci – powiedział. – Czternaściorgu. Czekają od szóstego. Nie każę im czekać przez ciebie. – Schował koperty do torby. – Nie waż się jej zdenerwować. Ma osiemdziesiąt dwa lata.

“I have fourteen children to deliver to before eight,” he said. “Fourteen. They’ve been waiting since the sixth. I’m not going to make them wait because of you.” He put the envelopes in his bag. “Don’t you dare upset her. She’s eighty-two.”

Potem odwrócił się i szybko poszedł w stronę górnej części placu, a ja usłyszałam, jak pierwsza skrzynka się otwiera i zamyka.

Then he turned and walked away fast towards the top of the square, and I heard the first letter box open and close.