Η Κοκκινοσκουφίτσα

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα γλυκό κοριτσάκι που το αγαπούσε όποιος το έβλεπε, μα περισσότερο απ’ όλους η γιαγιά του, και δεν υπήρχε τίποτα που να μην έδινε στο παιδί.

Once upon a time there was a dear little girl who was loved by everyone who looked at her, but most of all by her grandmother, and there was nothing that she would not have given to the child.

Μια φορά τού χάρισε ένα σκουφάκι από κόκκινο βελούδο, που του ταίριαζε τόσο πολύ ώστε δεν φορούσε ποτέ τίποτα άλλο· έτσι όλοι τη φώναζαν πάντα «Κοκκινοσκουφίτσα».

Once she gave her a little cap of red velvet, which suited her so well that she would never wear anything else; so she was always called ‘Little Red-Cap.’

Μια μέρα η μητέρα της της είπε: «Έλα, Κοκκινοσκουφίτσα, ορίστε ένα κομμάτι κέικ κι ένα μπουκάλι κρασί· πήγαινέ τα στη γιαγιά σου, είναι άρρωστη και αδύναμη, και θα της κάνουν καλό.

One day her mother said to her: ‘Come, Little Red-Cap, here is a piece of cake and a bottle of wine; take them to your grandmother, she is ill and weak, and they will do her good.

Ξεκίνα πριν ζεστάνει ο καιρός, και όταν περπατάς, να πηγαίνεις όμορφα και ήσυχα και να μη βγεις από το μονοπάτι, αλλιώς μπορεί να πέσεις και να σπάσεις το μπουκάλι, και τότε η γιαγιά σου δεν θα πάρει τίποτα· και όταν μπεις στο δωμάτιό της, μην ξεχάσεις να πεις “Καλημέρα”, και μην κοιτάς σε κάθε γωνιά πριν το κάνεις».

Set out before it gets hot, and when you are going, walk nicely and quietly and do not run off the path, or you may fall and break the bottle, and then your grandmother will get nothing; and when you go into her room, don’t forget to say, “Good morning”, and don’t peep into every corner before you do it.’

«Θα προσέχω πολύ», είπε η Κοκκινοσκουφίτσα στη μητέρα της, και της έδωσε τον λόγο της.

‘I will take great care,’ said Little Red-Cap to her mother, and gave her hand on it.

Η γιαγιά ζούσε έξω στο δάσος, μισή λεύγα από το χωριό, και μόλις η Κοκκινοσκουφίτσα μπήκε στο δάσος, ένας λύκος τη συνάντησε. Η Κοκκινοσκουφίτσα δεν ήξερε τι κακό πλάσμα ήταν εκείνος, και δεν τον φοβήθηκε καθόλου.

The grandmother lived out in the wood, half a league from the village, and just as Little Red-Cap entered the wood, a wolf met her. Red-Cap did not know what a wicked creature he was, and was not at all afraid of him.

«Καλημέρα, Κοκκινοσκουφίτσα», είπε εκείνος.

‘Good day, Little Red-Cap,’ said he.

«Σας ευχαριστώ πολύ, κύριε λύκε».

‘Thank you kindly, wolf.’

«Πού πας τόσο νωρίς, Κοκκινοσκουφίτσα;»

‘Whither away so early, Little Red-Cap?’

«Στη γιαγιά μου».

‘To my grandmother’s.’

«Τι έχεις στην ποδιά σου;»

‘What have you got in your apron?’

«Κέικ και κρασί· χθες ήταν ημέρα ψησίματος, οπότε η καημένη η άρρωστη γιαγιά πρέπει να πάρει κάτι καλό, για να δυναμώσει».

‘Cake and wine; yesterday was baking-day, so poor sick grandmother is to have something good, to make her stronger.’

«Πού μένει η γιαγιά σου, Κοκκινοσκουφίτσα;»

‘Where does your grandmother live, Little Red-Cap?’

«Ένα καλό τέταρτο της λεύγας πιο μέσα στο δάσος· το σπίτι της στέκει κάτω από τις τρεις μεγάλες βελανιδιές, οι καρυδιές είναι ακριβώς από κάτω· σίγουρα θα το ξέρετε», απάντησε η Κοκκινοσκουφίτσα.

‘A good quarter of a league farther on in the wood; her house stands under the three large oak-trees, the nut-trees are just below; you surely must know it,’ replied Little Red-Cap.