Little Red-Cap

Once upon a time there was a dear little girl who was loved by everyone who looked at her, but most of all by her grandmother, and there was nothing that she would not have given to the child.

Er was eens een lief klein meisje; iedereen die naar haar keek hield van haar, maar haar grootmoeder hield nog het allermeest van haar, en er was niets wat ze het kind niet gegeven zou hebben.

Once she gave her a little cap of red velvet, which suited her so well that she would never wear anything else; so she was always called ‘Little Red-Cap.’

Eens gaf ze haar een kapje van rood fluweel, en omdat het haar zo goed stond dat ze niets anders meer wilde dragen, werd ze altijd maar ‘Roodkapje’ genoemd.

One day her mother said to her: ‘Come, Little Red-Cap, here is a piece of cake and a bottle of wine; take them to your grandmother, she is ill and weak, and they will do her good.

Op een dag zei haar moeder tegen haar: “Kom, Roodkapje, hier is een stuk koek en een fles wijn; breng die naar je grootmoeder. Ze is ziek en zwak, en ze zal er van opknappen.

Set out before it gets hot, and when you are going, walk nicely and quietly and do not run off the path, or you may fall and break the bottle, and then your grandmother will get nothing; and when you go into her room, don’t forget to say, “Good morning”, and don’t peep into every corner before you do it.’

Vertrek voordat het heet wordt, en loop netjes en rustig als je onderweg bent en dwaal niet van het pad af, anders val je misschien en breekt de fles, en dan heeft je grootmoeder niets; en vergeet niet om ‘goedemorgen’ te zeggen als je haar kamer binnenkomt, en ga niet eerst in alle hoeken staan rondkijken.”

‘I will take great care,’ said Little Red-Cap to her mother, and gave her hand on it.

“Ik zal goed oppassen,” zei Roodkapje tegen haar moeder, en ze gaf haar er een hand op.

The grandmother lived out in the wood, half a league from the village, and just as Little Red-Cap entered the wood, a wolf met her. Red-Cap did not know what a wicked creature he was, and was not at all afraid of him.

De grootmoeder woonde buiten in het bos, een half uur gaans van het dorp, en net toen Roodkapje het bos inging, kwam ze een wolf tegen. Roodkapje wist niet wat voor een boosaardig dier hij was, en was helemaal niet bang voor hem.

‘Good day, Little Red-Cap,’ said he.

“Goedendag, Roodkapje,” zei hij.

‘Thank you kindly, wolf.’

“Hartelijk dank, wolf.”

‘Whither away so early, Little Red-Cap?’

“Waar ga je zo vroeg naartoe, Roodkapje?”

‘To my grandmother’s.’

“Naar mijn grootmoeder.”

‘What have you got in your apron?’

“Wat heb je daar in je schort?”

‘Cake and wine; yesterday was baking-day, so poor sick grandmother is to have something good, to make her stronger.’

“Koek en wijn; gisteren was het bakdag, dus krijgt arme, zieke grootmoeder iets lekkers om weer op krachten te komen.”

‘Where does your grandmother live, Little Red-Cap?’

“Waar woont je grootmoeder, Roodkapje?”

‘A good quarter of a league farther on in the wood; her house stands under the three large oak-trees, the nut-trees are just below; you surely must know it,’ replied Little Red-Cap.

“Een goed kwartier verderop in het bos; haar huis staat onder de drie grote eikenbomen, en de notenbomen staan er vlak onder; u kent het vast wel,” antwoordde Roodkapje.