Miss Brill

Although it was so brilliantly fine—the blue sky powdered with gold and great spots of light like white wine splashed over the Jardins Publiques—Miss Brill was glad that she had decided on her fur.

Chociaż pogoda była tak cudownie piękna — błękitne niebo oprószone złotem i wielkie plamy światła niby białe wino rozlane po Jardins Publiques — panna Brill cieszyła się, że zdecydowała się na swoje futro.

The air was motionless, but when you opened your mouth there was just a faint chill, like a chill from a glass of iced water before you sip, and now and again a leaf came drifting—from nowhere, from the sky.

Powietrze stało w miejscu, ale gdy otwierało się usta, czuć było leciutki chłód, niczym chłód ze szklanki lodowatej wody przed wzięciem łyka, a od czasu do czasu opadał liść — znikąd, prosto z nieba.

Miss Brill put up her hand and touched her fur. Dear little thing! It was nice to feel it again. She had taken it out of its box that afternoon, shaken out the moth-powder, given it a good brush, and rubbed the life back into the dim little eyes.

Panna Brill podniosła rękę i dotknęła futra. Drogie maleństwo! Miło było znów je poczuć. Wyjęła je z pudełka tego popołudnia, wytrzepała proszek na mole, porządnie wyszczotkowała i przetarła, by przywrócić życie małym, zamglonym oczkom.

“What has been happening to me?” said the sad little eyes. Oh, how sweet it was to see them snap at her again from the red eiderdown!... But the nose, which was of some black composition, wasn’t at all firm. It must have had a knock, somehow.

„Co się ze mną działo?” — zdawały się mówić smutne oczka. O, jakże słodko było patrzeć, jak znów na nią zerkają z czerwonej pierzyny!... Ale nosek, zrobiony z jakiejś czarnej masy, wcale nie trzymał się mocno. Musiał gdzieś o coś uderzyć.

Never mind—a little dab of black sealing-wax when the time came—when it was absolutely necessary.... Little rogue! Yes, she really felt like that about it. Little rogue biting its tail just by her left ear.

Nieważne — odrobina czarnego laku, kiedy przyjdzie czas — kiedy będzie to absolutnie konieczne.... Mały łobuziak! Tak, doprawdy tak o nim myślała. Mały łobuziak gryzący się we własny ogonek tuż przy jej lewym uchu.

She could have taken it off and laid it on her lap and stroked it. She felt a tingling in her hands and arms, but that came from walking, she supposed.

Mogłaby go zdjąć, położyć sobie na kolanach i głaskać. Czuła mrowienie w dłoniach i ramionach, ale to pewnie ze spaceru, pomyślała.

And when she breathed, something light and sad—no, not sad, exactly—something gentle seemed to move in her bosom.

A kiedy oddychała, coś lekkiego i smutnego — nie, właściwie nie smutnego — coś łagodnego zdawało się poruszać w jej piersi.

There were a number of people out this afternoon, far more than last Sunday. And the band sounded louder and gayer. That was because the Season had begun.

Tego popołudnia spacerowało wielu ludzi, znacznie więcej niż w zeszłą niedzielę. A orkiestra grała głośniej i weselej. To dlatego, że zaczął się Sezon.

For although the band played all the year round on Sundays, out of season it was never the same. It was like some one playing with only the family to listen; it didn’t care how it played if there weren’t any strangers present.

Bo choć orkiestra grała w niedziele przez cały rok, poza sezonem to nigdy nie było to samo. Zupełnie jakby ktoś grał tylko dla rodziny; nie dbał o to, jak gra, skoro nie ma żadnych obcych.

Wasn’t the conductor wearing a new coat, too? She was sure it was new. He scraped with his foot and flapped his arms like a rooster about to crow, and the bandsmen sitting in the green rotunda blew out their cheeks and glared at the music.

Czy dyrygent nie miał na sobie nowego fraka? Była pewna, że był nowy. Szurał nogą i machał rękami jak kogut mający zapiać, a muzycy siedzący w zielonej rotundzie wydymali policzki i wbijali wzrok w nuty.

Now there came a little “flutey” bit—very pretty!—a little chain of bright drops. She was sure it would be repeated. It was; she lifted her head and smiled.

Właśnie nadszedł mały „fletowy” fragment — prześliczny! — mały łańcuszek jasnych kropel. Była pewna, że się powtórzy. I powtórzył się; uniosła głowę i uśmiechnęła się.

Only two people shared her “special” seat: a fine old man in a velvet coat, his hands clasped over a huge carved walking-stick, and a big old woman, sitting upright, with a roll of knitting on her embroidered apron. They did not speak.

Tylko dwie osoby dzieliły z nią jej „specjalną” ławkę: dystyngowany staruszek w aksamitnym surducie, trzymający dłonie na wielkiej rzeźbionej lasce, oraz tęga starsza kobieta, siedząca prosto, ze zwitkiem robótki na haftowanym fartuchu. Nie rozmawiali.

This was disappointing, for Miss Brill always looked forward to the conversation.

To było rozczarowujące, bo panna Brill zawsze czekała na rozmowę.