Notes in the Stairwell

1

1

At three in the morning, it started again.

Om drie uur ’s nachts begon het weer.

Boom. Then footsteps. Then whistling. Then the door. Then silence.

Boem. Toen voetstappen. Toen gefluit. Toen de deur. Toen stilte.

My name is Lena. I live on the third floor of an old building in Leipzig. I moved in two months ago. The flat is small but bright. I love it. It’s just the nights I don’t love.

Ik heet Lena. Ik woon op de derde verdieping in een oud huis in Leipzig. Ik ben hier twee maanden geleden komen wonen. Het appartement is klein, maar licht. Ik hou ervan. Alleen van de nachten hou ik niet.

Every night at three I hear the neighbour above me. I don’t know him. I have never seen him. His mailbox just says: “J. Brandt, 4th floor.”

Elke nacht om drie uur hoor ik de buurman boven mij. Ik ken hem niet. Ik heb hem nog nooit gezien. Op zijn brievenbus staat alleen: “J. Brandt, 4e verdieping”.

I work in an office. At eight o’clock I’m at my computer. After six weeks of very little sleep, I was angry. Very angry.

Ik werk op een kantoor. Om acht uur zit ik achter de computer. Na zes weken met weinig slaap was ik boos. Heel boos.

That night I got up. I took a sheet of paper and wrote:

Die nacht ben ik opgestaan. Ik heb een vel papier gepakt en geschreven:

Dear neighbour on the 4th floor, it is three in the morning. Other people sleep at this time. Maybe you’ve heard of it? L. Weber, 3rd floor

Beste buurman op de 4e verdieping, het is drie uur ’s nachts. Andere mensen slapen om deze tijd. Misschien heeft u daar al eens van gehoord? L. Weber, 3e verdieping

I stuck the note on his door. Then I ran quickly back downstairs. My heart was pounding. Louder than his footsteps.

Ik heb het briefje op zijn deur geplakt. Daarna ben ik snel weer naar beneden gelopen. Mijn hart klopte luid. Luider dan zijn voetstappen.

In the morning I went to the bakery on the corner, as always. The baker is young, tall and always a little tired. He handed me my pretzel.

’s Ochtends ben ik zoals altijd naar de bakker op de hoek gegaan. De bakker is jong, groot en altijd een beetje moe. Hij gaf me mijn pretzel.

“You look terrible today,” he said.

“U ziet er slecht uit vandaag”, zei hij.

“Thanks,” I said. “My neighbour is a monster.”

“Bedankt”, zei ik. “Mijn buurman is een monster.”

He laughed. I didn’t.

Hij lachte. Ik lachte niet.

In the evening I opened my mailbox. There was a note inside. Not a bill, not an advert. A reply.

’s Avonds opende ik mijn brievenbus. Daarin lag een briefje. Geen rekening, geen reclame. Een antwoord.