Puss in Boots

There was a miller, who left no more estate to the three sons he had, than his Mill, his Ass, and his Cat. The partition was soon made. Neither the scrivener nor attorney were sent for. They would soon have eaten up all the poor patrimony.

Er was eens een molenaar die aan zijn drie zonen niets anders naliet dan zijn molen, zijn ezel en zijn kat. De verdeling was snel gemaakt. Noch de notaris, noch de advocaat werd erbij gehaald. Die zouden de schamele erfenis al snel helemaal hebben opgesnoept.

The eldest had the Mill, the second the Ass, and the youngest nothing but the Cat.

De oudste kreeg de molen, de tweede de ezel, en de jongste niets anders dan de kat.

The poor young fellow was quite comfortless at having so poor a lot.

De arme jongeman was ontroostbaar over het feit dat hij zo’n schamel deel had gekregen.

“My brothers,” said he, “may get their living handsomely enough, by joining their stocks together; but for my part, when I have eaten up my Cat, and made me a muff of his skin, I must die with hunger.”

“Mijn broers,” zei hij, “kunnen heel behoorlijk in hun levensonderhoud voorzien door hun bezit samen te voegen; maar wat mij betreft: wanneer ik mijn kat heb opgegeten en van zijn pels een mof heb gemaakt, moet ik sterven van de honger.”

The Cat, who heard all this, but made as if he did not, said to him with a grave and serious air:

De kat, die dit allemaal hoorde, maar deed alsof dat niet zo was, zei met een ernstige en bezorgde blik tegen hem:

“Do not thus afflict yourself, my good master; you have only to give me a bag, and get a pair of boots made for me, that I may scamper thro’ the dirt and the brambles, and you shall see that you have not so bad a portion of me as you imagine.”

“Maakt u zich toch niet zo’n zorgen, mijn beste meester; u hoeft mij alleen maar een zak te geven en een paar laarzen voor mij te laten maken, zodat ik door het vuil en de braamstruiken kan rennen, en u zult zien dat u met mij lang niet zo slecht af bent als u denkt.”

Tho’ the Cat’s master did not build very much upon what he said, he had however often seen him play a great many cunning tricks to catch rats and mice; as when he used to hang by the heels, or hide himself in the meal, and make as if he were dead; so that he did not altogether despair of his affording him some help in his miserable condition.

Hoewel de meester van de kat niet al te veel hoop vestigde op wat hij zei, had hij hem toch vaak vele sluwe streken zien uithalen om ratten en muizen te vangen; zoals wanneer hij aan zijn achterpoten ging hangen of zich in het meel verstopte en deed alsof hij dood was; zodat hij de moed niet helemaal opgaf dat de kat hem wat hulp zou kunnen bieden in zijn ellendige toestand.

When the Cat had what he asked for, he booted himself very gallantly; and putting his bag about his neck, he held the strings of it in his two fore paws, and went into a warren where was great abundance of rabbits.

Toen de kat had gekregen waar hij om had gevraagd, trok hij heel parmantig zijn laarzen aan; en met zijn zak om zijn nek en de touwtjes ervan in zijn twee voorpoten, liep hij naar een konijnenwarande waar het wemelde van de konijnen.

He put bran and sow-thistle into his bag, and stretching himself out at length, as if he had been dead, he waited for some young rabbit, not yet acquainted with the deceits of the world, to come and rummage his bag for what he had put into it.

Hij deed zemelen en melkdistel in zijn zak, ging languit liggen alsof hij dood was en wachtte tot een jong konijn, dat nog onbekend was met de listen en lagen van de wereld, in zijn zak zou komen snuffelen naar wat hij erin had gestopt.

Scarce was he lain down, but he had what he wanted; a rash and foolish young rabbit jumped into his bag, and Monsieur Puss, immediately drawing close the strings, took and killed him without pity.

Nauwelijks was hij gaan liggen of hij kreeg wat hij wilde; een onbezonnen en dwaas jong konijn sprong in zijn zak, en meneer de Kat trok onmiddellijk de touwtjes dicht, greep het dier en doodde het zonder medelijden.

Proud of his prey, he went with it to the palace, and asked to speak with his Majesty. He was shewed up stairs into the King’s apartment, and, making a low reverence, said to him:

Trots op zijn prooi ging hij ermee naar het paleis en vroeg om de koning te mogen spreken. Hij werd de trap op geleid naar het vertrek van de koning, maakte een diepe buiging en zei tegen hem:

“I have brought you, sir, a rabbit of the warren which my noble lord the Marquis of Carabas” (for that was the title which Puss was pleased to give his master) “has commanded me to present to your Majesty from him.”

“Ik heb u, sire, een konijn uit de warande gebracht, dat mijn edele heer de markies van Carabas” (want dat was de titel die het de kat behaagde zijn meester te geven) “mij heeft opgedragen uit zijn naam aan Uwe Majesteit aan te bieden.”