Rapunzel

Er waren eens een man en een vrouw die al heel lang tevergeefs naar een kind verlangden. Eindelijk hoopte de vrouw dat God haar wens zou vervullen.

There were once a man and a woman who had long in vain wished for a child. At length the woman hoped that God was about to grant her desire.

Deze mensen hadden aan de achterkant van hun huis een klein raam van waaruit je een prachtige tuin kon zien, die vol stond met de mooiste bloemen en kruiden.

These people had a little window at the back of their house from which a splendid garden could be seen, which was full of the most beautiful flowers and herbs.

Er stond echter een hoge muur omheen, en niemand durfde er naar binnen te gaan omdat de tuin toebehoorde aan een toenares, die grote macht bezat en door iedereen werd gevreesd.

It was, however, surrounded by a high wall, and no one dared to go into it because it belonged to an enchantress, who had great power and was dreaded by all the world.

Op een dag stond de vrouw bij dit raam en keek neer op de tuin, toen ze een perk zag dat beplant was met de mooiste raponsjes (rapunzel), en het zag er zo vers en groen uit dat ze er intens naar verlangde; ze kwijnde helemaal weg en begon er bleek en ellendig uit te zien.

One day the woman was standing by this window and looking down into the garden, when she saw a bed which was planted with the most beautiful rampion (rapunzel), and it looked so fresh and green that she longed for it, she quite pined away, and began to look pale and miserable.

Toen schrok haar man en vroeg: “Wat mankeert je, lieve vrouw?” “Ach,” antwoordde ze, “als ik niet wat van die raponsjes kan eten die in de tuin achter ons huis staan, ga ik dood.”

Then her husband was alarmed, and asked: ‘What ails you, dear wife?’ ‘Ah,’ she replied, ‘if I can’t eat some of the rampion, which is in the garden behind our house, I shall die.’

De man, die veel van haar hield, dacht: “Liever dan je vrouw te laten sterven, haal je zelf wat van die raponsjes voor haar, wat het ook kost.”

The man, who loved her, thought: ‘Sooner than let your wife die, bring her some of the rampion yourself, let it cost what it will.’

In de schemering klom hij over de muur de tuin van de toenares in, griste haastig een handvol raponsjes mee en bracht die naar zijn vrouw. Ze maakte er meteen een salade van en at die gulzig op.

At twilight, he clambered down over the wall into the garden of the enchantress, hastily clutched a handful of rampion, and took it to his wife. She at once made herself a salad of it, and ate it greedily.

Het smaakte haar zo goed — zo buitengewoon goed — dat ze er de volgende dag drie keer zoveel naar verlangde als eerst. Wilde haar man wat rust hebben, dan moest hij nog een keer afdalen in de tuin.

It tasted so good to her—so very good, that the next day she longed for it three times as much as before. If he was to have any rest, her husband must once more descend into the garden.

In de schemering van de avond liet hij zich daarom weer naar beneden zakken; maar toen hij van de muur was geklommen, schrok hij vreselijk, want hij zag de toenares voor zich staan.

In the gloom of evening therefore, he let himself down again; but when he had clambered down the wall he was terribly afraid, for he saw the enchantress standing before him.

“Hoe durft u,” zei ze met een boze blik, “in mijn tuin af te dalen en als een dief mijn raponsjes te stelen? U zult ervoor boeten!” “Ach,” antwoordde hij, “laat genade voor recht gelden, ik heb het alleen maar uit bittere nood gedaan.

‘How can you dare,’ said she with angry look, ‘descend into my garden and steal my rampion like a thief? You shall suffer for it!’ ‘Ah,’ answered he, ‘let mercy take the place of justice, I only made up my mind to do it out of necessity.

Mijn vrouw zag uw raponsjes vanuit het raam en voelde er zo’n hevig verlangen naar, dat ze zou zijn gestorven als ze er niet van had kunnen eten.”

My wife saw your rampion from the window, and felt such a longing for it that she would have died if she had not got some to eat.’

Toen liet de toenares haar woede bedaren en zei tegen hem: “Als het zo zit als u zegt, zal ik u toestaan zoveel raponsjes mee te nemen als u maar wilt. Ik stel maar één voorwaarde: u moet mij het kind geven dat uw vrouw ter wereld zal brengen; het zal goed worden behandeld en ik zal er als een moeder voor zorgen.”

Then the enchantress allowed her anger to be softened, and said to him: ‘If the case be as you say, I will allow you to take away with you as much rampion as you will, only I make one condition, you must give me the child which your wife will bring into the world; it shall be well treated, and I will care for it like a mother.’