Room 13

1

1

On the first night I thought it was a mistake. On the second night I thought someone was playing a joke. On the third night I started to be afraid.

De eerste nacht dacht ik dat het een foutje was. De tweede nacht dacht ik dat iemand een grap maakte. De derde nacht begon ik bang te worden.

But I’d better tell it from the beginning. My name is Jonas, I’m twenty-nine years old, and in October I got a job as night porter at the Hotel Linde. The Hotel Linde is small: four floors, twenty-two rooms, an old building on a quiet street in Kreuzberg. The guests are mostly tourists who don’t want to spend much money, or business people who have to get to the airport early the next morning.

Maar ik kan beter bij het begin beginnen. Ik heet Jonas, ik ben negenentwintig jaar oud en in oktober kreeg ik een baan als nachtportier in Hotel Linde. Hotel Linde is klein: vier verdiepingen, tweeëntwintig kamers, een oud pand in een rustige straat in Kreuzberg. De gasten zijn meestal toeristen die niet veel geld willen uitgeven, of zakenmensen die de volgende ochtend vroeg naar het vliegveld moeten.

I was glad to take the job, because I don’t sleep well at night anyway. Besides, I’ve been writing my doctoral thesis for three years, and at night the reception is so quiet that you can work well. At least, that’s what the boss said, Frau Kessler, a woman of about sixty with short grey hair and a look that sees everything.

Ik heb de baan graag aangenomen, omdat ik ’s nachts toch niet goed slaap. Bovendien werk ik al drie jaar aan mijn proefschrift, en bij de receptie is het ’s nachts zo stil dat je goed kunt werken. Dat zei althans de baas, mevrouw Kessler, een vrouw van een jaar of zestig met kort grijs haar en een blik die alles ziet.

“Almost nothing ever happens,” she explained to me on the first evening. “Sometimes a guest arrives late from the airport. Sometimes a guest is drunk. Then you stay friendly and call the police if necessary. And one more thing: don’t go into the basement. The old heating system is down there, and it’s dangerous.”

“Er gebeurt bijna nooit iets,” legde ze me de eerste avond uit. “Soms komt er laat een gast van het vliegveld. Soms is een gast dronken. Dan blijft u vriendelijk en belt u zo nodig de politie. En nog iets: ga niet naar de kelder. Daar beneden staat de oude verwarming, en die is gevaarlijk.”

I nodded. I didn’t think anything of it.

Ik knikte. Ik zocht er niets achter.

On the first night, at exactly 2:13, the phone at reception rang. It was an old phone, grey and heavy, with a small green display. On the display I could see the number of the room the call was coming from. It said: 13.

Tijdens de eerste nacht, precies om 2:13 uur, ging de telefoon bij de receptie. Het was een oude telefoon, grijs en zwaar, met een klein groen schermpje. Op het scherm zag ik het kamernummer waar het telefoontje vandaan kwam. Er stond: 13.

I looked at the list on the wall. Room 11, room 12, room 14. The Hotel Linde has no room 13. Many hotels don’t, because guests are superstitious.

Ik keek op de lijst aan de muur. Kamer 11, kamer 12, kamer 14. Hotel Linde heeft geen kamer 13. Veel hotels hebben die niet, omdat de gasten bijgelovig zijn.

The phone kept ringing. I picked up the receiver.

De telefoon bleef overgaan. Ik nam de hoorn op.