Σεβάχ ο Θαλασσινός

Σεβάχ και Χιντμπάντ

Sindbad and Hindbad

Στην εποχή του Χαλίφη Χαρούν αλ Ρασίντ ζούσε στη Βαγδάτη ένας φτωχός αχθοφόρος ονόματι Χιντμπάντ, ο οποίος μια πολύ ζεστή μέρα στάλθηκε να κουβαλήσει ένα βαρύ φορτίο από τη μια άκρη της πόλης στην άλλη. Πριν διανύσει τη μισή απόσταση ήταν τόσο κουρασμένος που, όταν βρέθηκε σε έναν ήσυχο δρόμο όπου το πλακόστρωτο ήταν ραντισμένο με ροδόνερο και φυσούσε ένα δροσερό αεράκι, άφησε το φορτίο του κάτω στο έδαφος και κάθισε να ξαποστάσει στη σκιά ενός μεγαλοπρεπούς σπιτιού. Πολύ γρήγορα έκρινε ότι δεν θα μπορούσε να είχε διαλέξει πιο ευχάριστο μέρος· ένα εξαίσιο άρωμα από ξύλο αλόης και παστίλιες αναδυόταν από τα ανοιχτά παράθυρα και ανακατευόταν με την ευωδιά του ροδόνερου που άχνιζε από το καυτό πλακόστρωτο. Μέσα από το παλάτι άκουγε μουσική, σαν από πολλά όργανα που τα έπαιζαν επιδέξια, καθώς και το μελωδικό κελάηδημα αηδονιών και άλλων πουλιών, και απ’ αυτό, όπως και από τη λαχταριστή μυρωδιά πολλών εκλεκτών εδεσμάτων που σύντομα αντιλήφθηκε, κατάλαβε ότι γινόταν γιορτή και μεγάλο γλέντι. Αναρωτήθηκε ποιος ζούσε σε αυτό το θαυμάσιο σπίτι που δεν είχε ξαναδεί ποτέ του, καθώς ο δρόμος στον οποίο βρισκόταν ήταν ένας δρόμος απ’ όπου σπάνια τύχαινε να περάσει. Για να ικανοποιήσει την περιέργειά του, πλησίασε μερικούς λαμπροντυμένους υπηρέτες που στέκονταν στην πόρτα και ρώτησε έναν από αυτούς πώς ονομαζόταν ο κύριος του αρχοντικού.

In the times of the Caliph Haroun-al-Raschid there lived in Bagdad a poor porter named Hindbad, who on a very hot day was sent to carry a heavy load from one end of the city to the other. Before he had accomplished half the distance he was so tired that, finding himself in a quiet street where the pavement was sprinkled with rose water, and a cool breeze was blowing, he set his burden upon the ground, and sat down to rest in the shade of a grand house. Very soon he decided that he could not have chosen a pleasanter place; a delicious perfume of aloes wood and pastilles came from the open windows and mingled with the scent of the rose water which steamed up from the hot pavement. Within the palace he heard some music, as of many instruments cunningly played, and the melodious warble of nightingales and other birds, and by this, and the appetising smell of many dainty dishes of which he presently became aware, he judged that feasting and merry making were going on. He wondered who lived in this magnificent house which he had never seen before, the street in which it stood being one which he seldom had occasion to pass. To satisfy his curiosity he went up to some splendidly dressed servants who stood at the door, and asked one of them the name of the master of the mansion.

«Πώς;» αποκρίθηκε εκείνος, «ζείτε στη Βαγδάτη και δεν γνωρίζετε ότι εδώ μένει ο ευγενής Σεβάχ ο Θαλασσινός, ο περίφημος εκείνος ταξιδευτής που ταξίδεψε σε κάθε θάλασσα που φωτίζει ο ήλιος;»

“What,” replied he, “do you live in Bagdad, and not know that here lives the noble Sindbad the Sailor, that famous traveller who sailed over every sea upon which the sun shines?”

Ο αχθοφόρος, που είχε ακούσει πολλές φορές να μιλούν για τον αμύθητο πλούτο του Σεβάχ, δεν μπόρεσε να μην αισθανθεί φθόνο για κάποιον του οποίου η μοίρα φαινόταν τόσο ευτυχισμένη όσο άθλια ήταν η δική του. Σηκώνοντας τα μάτια του προς τον ουρανό, αναφώνησε δυνατά:

The porter, who had often heard people speak of the immense wealth of Sindbad, could not help feeling envious of one whose lot seemed to be as happy as his own was miserable. Casting his eyes up to the sky he exclaimed aloud,

«Κοίταξε, Παντοδύναμε Δημιουργέ των πάντων, τις διαφορές ανάμεσα στη ζωή του Σεβάχ και στη δική μου. Κάθε μέρα υποφέρω χίλιες κακουχίες και δυστυχίες, και πασχίζω σκληρά για να εξασφαλίσω έστω και λίγο κακό κριθαρένιο ψωμί για να κρατήσω ζωντανό τον εαυτό μου και την οικογένειά μου, ενώ ο τυχερός Σεβάχ σκορπάει χρήματα δεξιά κι αριστερά και ζει μες στην αφθονία! Τι έκανε ώστε να του χαρίσεις αυτή την ευχάριστη ζωή — τι έχω κάνει εγώ για να αξίζω μια τόσο σκληρή μοίρα;»

“Consider, Mighty Creator of all things, the differences between Sindbad’s life and mine. Every day I suffer a thousand hardships and misfortunes, and have hard work to get even enough bad barley bread to keep myself and my family alive, while the lucky Sindbad spends money right and left and lives upon the fat of the land! What has he done that you should give him this pleasant life--what have I done to deserve so hard a fate?”

Λέγοντας αυτά, χτύπησε το πόδι του στο έδαφος σαν άνθρωπος εκτός εαυτού από τη δυστυχία και την απόγνωση. Ακριβώς εκείνη τη στιγμή, ένας υπηρέτης βγήκε από το παλάτι και, πιάνοντάς τον από το χέρι, είπε: «Ελάτε μαζί μου, ο ευγενής Σεβάχ, ο κύριός μου, επιθυμεί να σας μιλήσει».

So saying he stamped upon the ground like one beside himself with misery and despair. Just at this moment a servant came out of the palace, and taking him by the arm said, “Come with me, the noble Sindbad, my master, wishes to speak to you.”

Ο Χιντμπάντ ξαφνιάστηκε αρκετά με αυτή την πρόσκληση και φοβήθηκε μήπως τα απρόσεκτα λόγια του είχαν προκαλέσει τη δυσαρέσκεια του Σεβάχ, γι’ αυτό και προσπάθησε να δικαιολογηθεί με το πρόσχημα ότι δεν μπορούσε να αφήσει στον δρόμο το φορτίο που του είχαν εμπιστευτεί. Ωστόσο, ο υπηρέτης τού υποσχέθηκε ότι θα το φρόντιζαν και τον προέτρεψε να υπακούσει στο κάλεσμα τόσο πιεστικά, ώστε στο τέλος ο αχθοφόρος αναγκάστηκε να υποχωρήσει.

Hindbad was not a little surprised at this summons, and feared that his unguarded words might have drawn upon him the displeasure of Sindbad, so he tried to excuse himself upon the pretext that he could not leave the burden which had been entrusted to him in the street. However the lackey promised him that it should be taken care of, and urged him to obey the call so pressingly that at last the porter was obliged to yield.